Η Jess είχε διαγνωστεί από μικρή με νεανική ιδιοπαθή αρθρίτιδα και στα 15 της διαγνώστηκε επίσης, με σύνδρομο σύνθετου περιφερειακού πόνου (CRPS), μια κατάσταση που μπορεί να προκαλέσει σοβαρό και χρόνιο πόνο σε ένα άκρο.

Για χρόνια δοκίμασε διαφορετικές θεραπείες, μεταξύ άλλων επέμβαση στον αστράγαλο και νευροδιεγέρτη, χωρίς να καταφέρει να αποκτήσει την ποιότητα ζωής που ήθελε. Κάποια στιγμή, όπως περιγράφει, ο πόνος ήταν τόσο έντονος, ώστε δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι για περίπου οκτώ μήνες.

Η απόφαση για τον ακρωτηριασμό

Η επιλογή δεν έγινε από τη μία ημέρα στην άλλη. Η Jess συζήτησε την πιθανότητα του ακρωτηριασμού με γιατρούς για περισσότερο από δύο χρόνια. Τρεις ειδικοί αξιολόγησαν την περίπτωσή της. Δύο τάχθηκαν υπέρ της επέμβασης, ενώ ένας εξέφρασε επιφυλάξεις, μεταξύ άλλων, λόγω της ηλικίας της και της πολυπλοκότητας του CRPS. Τελικά, τον Απρίλιο του 2026 υποβλήθηκε σε ακρωτηριασμό.

Η ίδια γνώριζε ότι η επέμβαση δεν μπορούσε να της εγγυηθεί ότι ο πόνος θα εξαφανιζόταν. Ωστόσο, μετά την επέμβαση αναφέρει ότι η καθημερινότητά της έχει βελτιωθεί σημαντικά, κοιμάται καλύτερα και μπορεί να βγαίνει περισσότερο από το σπίτι. Έχει ξεκινήσει φυσικοθεραπεία και προετοιμάζεται για τη χρήση προσθετικού μέλους.

Η περίπτωση της Jess είναι μια προσωπική ιστορία και δεν σημαίνει ότι ο ακρωτηριασμός αποτελεί γενική θεραπεία για το CRPS. Η αντιμετώπιση της συγκεκριμένης πάθησης είναι εξατομικευμένη και μια τόσο σοβαρή επέμβαση συνοδεύεται από σημαντικούς κινδύνους και αβεβαιότητες.

^{photo: pixabay}