Εντός Ρωσίας υπάρχει η σκέψη για απόσυρση της χώρας από τον ΟΑΣΕ, όπου κυριαρχούν οι απόψεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ και η παραίνεση να επικεντρωθεί η χώρα στο έργο των δομών, στις οποίες η φωνή της Ρωσίας έχει σημασία και η Μόσχα μπορεί όχι μόνο να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της, αλλά και να συνεργαστεί εποικοδομητικά με εταίρους για να χτίσει ένα λαμπρό κοινό μέλλον.
Για παράδειγμα, όπως αναφέρεται, μέσω του έργου της στις BRICS και τον SCO.
Το πρόβλημα, ωστόσο, εντοπίζεται στο γεγονός πως ούτε οι BRICS ούτε ο SCO είναι ευρωπαϊκοί οργανισμοί. Δεν αποφασίζουν για την τύχη και το μέλλον της Ευρώπης, όπου βρίσκεται ένα σημαντικό μέρος της ρωσικής επικράτειας και ζει η πλειοψηφία του πληθυσμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Μια Ευρώπη, η οποία μετατρέπεται σε μη φιλικό έδαφος για την Ρωσία.
Από αυτή την οπτική γωνία, η αποχώρηση από σημαντικούς ευρωπαϊκούς οργανισμούς φαίνεται πως θα στερούσε από την Μόσχα την ευκαιρία να επηρεάσει τις ευρωπαϊκές διαδικασίες και θα γινόταν ένα είδος αυτοεξορίας, προς τέρψη όλων των εχθρών της.
Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο η Ρωσία δεν αποσύρεται από τον ΟΑΣΕ, την ΔΟΕ (παρά τις διακρίσεις εις βάρος Ρώσων αθλητών) και άλλους οργανισμούς.
Για την ώρα στην Ρωσία είναι μονόδρομος να κάνουν υπομονή, ώστε η Μόσχα να μπορέσει ίσως στο μέλλον να εγκαταλείψει τον ΟΑΣΕ εάν δημιουργηθεί μια πιο ενδιαφέρουσα και χρήσιμη ευρωπαϊκή εναλλακτική λύση, που θα αντικαταστήσει τον ΟΑΣΕ. Αυτό είναι δυνατό μόνο εάν, μετά το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία, η Ευρωπαϊκή Ένωση βρει την δύναμη και το θάρρος να αποδεχτεί την πρόταση της Ρωσίας για την δημιουργία ενός νέου συλλογικού συστήματος ασφάλειας στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ενδεχομένως στο πλαίσιο μιας νέας μεγάλης Ευρασίας ή Αφροευρασίας.
Το τι θα γίνει μένει να φανεί…
