Όπως σχολιάζεται, η Τουρκία έχει γίνει πραγματικά χρήσιμη για την Ουάσινγκτον με τρόπους που έχουν στρατηγική σημασία. Η Άγκυρα – μαζί με το Κατάρ, την Αίγυπτο και τις ΗΠΑ – φαίνεται πως έγινε μέρος της αρχιτεκτονικής που διατήρησε την εκεχειρία στην Γάζα και την επακόλουθη πολιτική πορεία. Όταν οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν, ο Τραμπ στράφηκε στον Ερντογάν, βασιζόμενος στην επιρροή της Τουρκίας επί της Χαμάς, ενώ Τούρκοι αξιωματούχοι φέρονται να προσπάθησαν να πείσουν την παλαιστινιακή οργάνωση ότι η εκεχειρία περιλάμβανε τόσο περιφερειακές όσο και αμερικανικές εγγυήσεις, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού λόγου του Τραμπ.
Αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος που εδραιώνει την κατάσταση της Τουρκίας ως ηγετικής σουνιτικής περιφερειακής δύναμης, κάτι που δεν δείχνει να αρέσει στο Ισραήλ, το οποίο μάλλον θεωρεί πως η Τουρκία δεν είναι ένας ουδέτερος μεσολαβητής. Είναι ένα κράτος που επικρίνει το Ισραήλ, υποστηρίζει την παλαιστινιακή υπόθεση και τώρα επιδιώκει πραγματική επιρροή στην Γάζα, την Συρία και την Ανατολική Μεσόγειο.
Υπάρχει φόβος ότι, προσπαθώντας να κλειδώσει το τέλος των ενεργών μαχών στην Γάζα και να προωθήσει κάποιο είδος μεταπολεμικού πλαισίου διακυβέρνησης, η Ουάσιγκτον ουσιαστικά δίνει στην Τουρκία μια θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την Παλαιστίνη – κάτι από το οποίο η Άγκυρα είχε αποκλειστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Βέβαια, η προσωπική θέρμη του Τραμπ προς τον Ερντογάν δεν συνιστά μια συνολική στροφή των ΗΠΑ μακριά από το Ισραήλ προς την Τουρκία.
Ο Τραμπ μοιάζει πράγματι πιο θερμός απέναντι στον Ερντογάν αυτή την στιγμή από ό,τι απέναντι σε αρκετούς από τους παραδοσιακούς συμμάχους της Αμερικής, καθώς θεωρεί πως ο ρόλος της Τουρκίας αυτή την στιγμή είναι σημαντικός.
Κατά τα φαινόμενα, η Ουάσινγκτον προσπαθεί, όπως κάνει συχνά, να διατηρήσει ζωντανή ταυτόχρονα την σχέση με το Ισραήλ αλλά και την σχέση με την Τουρκία, αποσπώντας ό,τι μπορεί από την καθεμία χωρίς να υποβαθμίζει επίσημα καμία από τις δύο.
Η συνέχεια θα δείξει τι μέλλει γενέσθαι.
