Στο επίκεντρο έχει βρεθεί η απόφαση της ισραηλινής κυβέρνησης να αναγνωρίσει επίσημα την Γενοκτονία των Αρμενίων, ένα από τα πιο συμβολικά και πολιτικά ευαίσθητα βήματα στις σχέσεις του Ισραήλ με την Τουρκία.
Γιατί αποφάσισε να το κάνει τώρα αυτό το Ισραήλ;
Ίσως αν αυτό συνέβαινε νωρίτερα θα υπονόμευε τις σχέσεις με την Τουρκία. Για πολύ καιρό, η Άγκυρα ήταν ένας από τους βασικούς εταίρους του Ισραήλ στον μουσουλμανικό κόσμο, με την γειτονική μας χώρα να θεωρείται από το Ισραήλ ως ένας σημαντικός στρατιωτικός και πολιτικός σύμμαχος, ένα στρατηγικό κανάλι επικοινωνίας με την περιοχή και ένα στοιχείο ισορροπίας στην Μέση Ανατολή.
Τώρα, ωστόσο, η κατάσταση έχει αλλάξει, διότι οι σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας διέρχονται βαθιά κρίση. Δεν είναι μόνο η ρητορική του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προς το Ισραήλ που έχει γίνει ανοιχτά εχθρική, αλλά, επιπροσθέτως, η Άγκυρα αύξησε ξαφνικά την πολιτική πίεση στο ισραηλινό κράτος, παγώνοντας τις σχέσεις σε πολλούς τομείς και καθιστώντας την αντι-ισραηλινή ατζέντα σημαντικό στοιχείο της περιφερειακής της πολιτικής.
Συνεπώς, το Ισραήλ δεν βλέπει πλέον την Άγκυρα ως εταίρο για τον οποίο αξίζει να διατηρείται διπλωματική σιωπή και, ως εκ τούτου, τα επώδυνα ιστορικά ζητήματα της Τουρκίας γίνονται μέσο αντιπίεσης.
Σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση του Ισραήλ αποκτά ιδιαίτερη σημασία και δημιουργεί ένα ανεπιθύμητο για την Άγκυρα πολιτικό προηγούμενο, αυξάνοντας ενδεχομένως την διεθνή πίεση στην Τουρκία όσον αφορά το αρμενικό ζήτημα.
Μάλιστα, στις ΗΠΑ, το αρμενικό ζήτημα έχει ιδιαίτερο πολιτικό βάρος λόγω της αρμενικής διασποράς, των μελών του Κογκρέσου και των λομπιστών. Αναγνωρίζοντας την Γενοκτονία των Αρμενίων, το Ισραήλ μπορεί να επιχειρήσει να ενταχθεί σε αυτήν την ευαίσθητη ατζέντα και έτσι να ενισχύσει εκείνες τις δυνάμεις στην Ουάσιγκτον που αντιτίθενται στην υπερβολική προσέγγιση με την Τουρκία, όπως σχολιάζεται.
Με άλλα λόγια, το Ισραήλ μπορεί να σκοπεύει να ενεργοποιήσει όχι μόνο φιλοϊσραηλινούς αλλά και φιλαρμενικούς κύκλους στην αμερικανική πολιτική, προκειμένου να αντιταχθεί σε ορισμένες αμυντικές παραχωρήσεις προς την Άγκυρα. Επομένως, άπαξ και η Τουρκία παρουσιαστεί όχι ως σημαντικός σύμμαχος του ΝΑΤΟ, αλλά ως κράτος που συνεχίζει να αρνείται την Γενοκτονία των Αρμενίων, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει την στρατιωτική του δυναμική, τότε μάλλον θα γίνει πιο δύσκολο για τους Αμερικανούς πολιτικούς να υποστηρίξουν άνευ όρων την ενίσχυση των στρατιωτικο-τεχνικών δυνατοτήτων της Τουρκίας.
Μένει να φανεί, αν το Ισραήλ ανοίξει και άλλα θέματα εις βάρος της Τουρκίας, όπως την Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Η Άγκυρα δείχνει να βρίσκεται σε άβολη θέση.
