Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, τη δεκαετία του 1960, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ξεκίνησαν μια απόρρητη επιχείρηση με την κωδική ονομασία Operation Acoustic Kitty («Επιχείρηση Ακουστική Γατούλα»). Η ιδέα έμοιαζε απλή στη θεωρία, αλλά αποδείχθηκε… χαοτική στην πράξη.

Η CIA πίστευε ότι οι γάτες θα μπορούσαν να πλησιάζουν ξένους αξιωματούχους χωρίς να προκαλούν υποψίες. Αν τα ζώα μπορούσαν να μεταφέρουν κρυφό εξοπλισμό καταγραφής ήχου, ίσως να συνέλεγαν ιδιωτικές συνομιλίες σε δημόσιους χώρους.

Για να το πετύχουν, σύμφωνα με αναφορές της εποχής, χειρουργοί τοποθέτησαν ένα μικροσκοπικό μικρόφωνο μέσα στο αυτί μιας γάτας, ενώ ένας μικρός ραδιοπομπός εμφυτεύτηκε κοντά στη βάση του κρανίου της. Μια κεραία κρύφτηκε προσεκτικά μέσα στο τρίχωμά της.

Το πρόγραμμα διήρκεσε χρόνια και φέρεται να κόστισε εκατομμύρια δολάρια. Στη συνέχεια, επιστήμονες και εκπαιδευτές επιχείρησαν να μάθουν στη γάτα να κινείται προς συγκεκριμένους στόχους όταν της δινόταν εντολή.

Εκεί όμως εμφανίστηκε το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Σε αντίθεση με τους σκύλους, οι γάτες είναι διάσημες για την ανεξαρτησία τους και συνήθως δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα να υπακούν σε εντολές. Σύμφωνα με μεταγενέστερες αναφορές, η CIA προετοίμασε την ειδικά “τροποποιημένη” γάτα για μια πραγματική δοκιμή σε ένα πάρκο. Δύο άνδρες κάθονταν σε ένα παγκάκι και οι πράκτορες ήλπιζαν ότι το ζώο θα πλησίαζε διακριτικά, μεταδίδοντας τη συνομιλία τους.

Αντί γι’ αυτό, η γάτα φέρεται να απομακρύνθηκε από τον στόχο, περιπλανήθηκε στον δρόμο και μπήκε στην κυκλοφορία, όπου… χτυπήθηκε σχεδόν αμέσως από ένα ταξί.

Η αποστολή μετατράπηκε γρήγορα σε μία από τις πιο παράξενες αποτυχίες στην ιστορία των μυστικών υπηρεσιών.

Ένα μεταγενέστερο, μερικώς αποχαρακτηρισμένο υπόμνημα της CIA παραδεχόταν ότι το πρόγραμμα δεν ήταν πρακτικό για τις ανάγκες της υπηρεσίας. Το πείραμα τερματίστηκε και η «Acoustic Kitty» πέρασε στην ιστορία περισσότερο ως θρύλος του Ψυχρού Πολέμου παρά ως χρήσιμο εργαλείο κατασκοπείας.

Ωστόσο, η ιδέα δεν εγκαταλείφθηκε εντελώς. Δεκαετίες αργότερα, ερευνητές που χρηματοδοτήθηκαν από το Πεντάγωνο εξέτασαν την πιθανότητα χρήσης εντόμων που θα μπορούσαν να ελέγχονται εξ αποστάσεως. Επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ παρουσίασαν ακόμη και ένα σκαθάρι του οποίου οι κινήσεις μπορούσαν να κατευθυνθούν μέσω ηλεκτρονικής διέγερσης.

Παρά τις τεχνολογικές εξελίξεις, η ιδέα ζώων που κατασκοπεύουν μυστικά ανθρώπους εξακολουθεί να μοιάζει περισσότερο με επιστημονική φαντασία παρά με πραγματικότητα.

photo: pixabay