ΚΚΕ. Δεν υπάρχει περίπτωση να κυβερνήσει, ούτε και θέλει να κυβερνήσει βολεμένο στα έδρανα της αντιπολίτευσης.

ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ. Όλα τα κόμματα που προήλθαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, μαζί και με αυτό που ετοιμάζει υποτίθεται ο Τσίπρας και που δεν βλέπω να το παρουσιάζει γιατί θα πληγωθεί ο εγωισμός του αν πάρει ένα 3%, δεν μπορούν να συνεννοηθούν αφού Φάμελος, Κωνσταντοπούλου, Κασελάκης κτλ κτλ σκοτώνονται μεταξύ τους, οπότε δείχνουν τον μπαμπούλα της ακυβερνησίας στον κόσμο.

ΠΑΣΟΚ. Δεν υπάρχει ηγέτης. Αν υπάρξει, τότε το υπόβαθρο που υπάρχει και έχει απορροφηθεί από τον Μητσοτάκη αυτή τη στιγμή θα μπορούσε να δώσει εναλλακτική, αλλά ηγέτης όπως είπα δεν υπάρχει.

ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ. Πιστεύω ότι βολεύονται στο να καταγγέλλουν και δεν μπορούν να ελέγξουν την εξουσία, ακόμη και να τους την έδιναν. Είναι μια βολική λύση ψήφου διαμαρτυρίας.

ΝΙΚΗ, ΛΑΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ κτλ. Αυτοί κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ξαναμπούν στη Βουλή με εξαίρεση ίσως την Λατινοπούλου, η οποία όμως δεν έχει επιδείξει στελέχη και οργάνωση και παραμένει κόμμα διαμαρτυρίας.

ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ. Την προώθησαν και την εκμεταλλεύτηκαν επειδή της άρεσε της ίδιας η δημοσιότητα και κυρίως οι αριστεροί εφάρμοσαν πάνω της το τραγούδι, όπως σε θέλω σε φαντάζομαι. Την έκαναν φίρμα μαζί με τα κανάλια για να χτυπήσουν τον Μητσοτάκη και αυτή καβαλώντας ίσως το καλάμι (ασχέτως του προσωπικού της πόνου), εκμεταλλεύτηκε όλη αυτή την δημοσιότητα και την λύπη και την αγανάκτηση και είπε και αυτή να γίνει κομματάρχης. Αν έστηνε ένα κόμμα διαμαρτυρίας, θα έλεγε ότι είναι επαρκής, διότι στο κάτω κάτω, κανένας της αντιπολίτευσης δεν είναι ίσως καλύτερός της. Αυτή όμως δήλωσε ότι θέλει να κυβερνήσει και αυτό ήταν που τρομοκράτησε τον κόσμο, διότι άλλο άσχετος και διαμαρτυρόμενος και άλλο άσχετος και πρωθυπουργός χωρίς μάλιστα έμπειρα άτομα να σε καθοδηγούν. Η Καρυστιανού, λένε, δεν είναι παιδί του πολιτικού σωλήνα. Ωστόσο, η Καρυστιανού είναι προϊόν του πολιτικού αλλά και τηλεοπτικού σωλήνα, που μάλιστα αντί να εκκολαφθεί σταδιακά από κάποια πολιτική οικογένεια, εκκολάφθηκε ταχύρρυθμα μέσα από την δημοσιότητα μιας εθνικής τραγωδίας. Στην ταχύρρυθμη αυτή διαδικασία οφείλονται και οι αλλεπάλληλες αποτυχημένες πολιτικές παρεμβάσεις της και η φοβία της να αντιμετωπίσει τους δημοσιογράφους των καναλιών, αρνούμενη να παραχωρήσει συνεντεύξεις, αφού δεν είναι ικανή όχι μόνο να ορθώσει πολιτικό λόγο, αλλά και να συγκρατήσει τα νεύρα της, κάνοντας διαρκώς μορφασμούς και ξεφυσώντας μπροστά την κάμερα, όταν πιέζεται.

Το φαινόμενο Καρυστιανού, για όσο θα διαρκέσει, αλλά και η πολιτική ανυπαρξία όλων των υπόλοιπων, ωθούν τον κόσμο από ότι φαίνεται στον Μητσοτάκη, που παρά τις αγροτικές κινητοποιήσεις, ανέβασε τα ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις κατά δύο μονάδες.

Ζούμε μέσα στον εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες, ανάμεσα στον εφαρμοσμένο κομμουνιστικό διεθνισμό του Μητσοτάκη και την ανικανότητα, ή ακόμη χειρότερα, την μη θέληση των υπόλοιπων να κυβερνήσουν.

Φτάσαμε στο σημείο, η φράση της αριστεράς “πρέπει να ρίξουμε τον Μητσοτάκη”, να ακούγεται σαν απειλή.