Εν μέσω καταιγιστικών εξελίξεων, ο Πούτιν παρουσιάζει την Ρωσία ως έναν ορθολογικό παράγοντα που επιμένει επίσης στα δικά της συμφέροντα ασφαλείας. Έχει επανειλημμένα τονίσει ότι πολύ πριν από την ειδική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία, η Ρωσία είχε χαράξει σαφείς και ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές σε σχέση με την ασφάλεια, οι οποίες αγνοούνταν από τα δυτικά κράτη. Οι τρέχουσες συγκρούσεις, όπως φέρεται να ισχυρίζεται, είναι συνέπεια αυτής της αδιαφορίας.

Σημαντικό θέμα θεωρείται ακόμα η επέκταση του ΝΑΤΟ προς την Ανατολή. Ο Πούτιν, τον οποίο επικαλείται το RT DE, υποστηρίζει ότι η Ρωσία αντέδρασε αμυντικά για πολύ καιρό αντί να ενεργήσει προληπτικά. Μόνο όταν οι δυτικές στρατιωτικές υποδομές πλησίασαν όλο και περισσότερο τα σύνορά της, η Μόσχα άρχισε να υιοθετεί πιο σκληρή στάση, όπως τονίζεται. Η Δύση αγνόησε τις προειδοποιήσεις και ώθησε την Ρωσία σε μια κατάσταση όπου έπρεπε να δράσει, φέρεται να ισχυρίζεται ο Πούτιν.

Μεταξύ άλλων, η Ρωσία παρουσιάζεται ως ένα κράτος που θέλει να υπερασπιστεί την σταθερότητα. Η Μόσχα δεν φαίνεται να βλέπει τον εαυτό της ως αουτσάιντερ, αλλά ως αντίβαρο σε μια Δύση που καθοδηγείται από την εξουσία και κηρύττει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ειρήνη, αλλά φέρνει πόλεμο και εξαθλίωση.

Οι δηλώσεις του Πούτιν φέρονται να είναι ενσωματωμένες σε μια ταχέως μεταβαλλόμενη παγκόσμια τάξη. Η Κίνα, η Ινδία, η Μέση Ανατολή και τμήματα της Αφρικής ακολουθούν ολοένα και περισσότερο ανεξάρτητες διαδρομές. Η Δύση δεν είναι πλέον το κέντρο όλων των αποφάσεων, τονίζεται.

Με τις κυρώσεις εναντίον της Μόσχας να έχουν αποτύχει, η Ρωσία τοποθετείται ως σημαντικό μέρος αυτής της πολυπολικής τάξης πραγμάτων. Στην Ευρώπη δε, φαίνεται να υπάρχει μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι μια παρατεταμένη αντιπαράθεση με την Ρωσία θα επιφέρει υψηλό οικονομικό, πολιτικό κόστος και κόστος ασφαλείας.

Στην Γερμανία, όπου για δεκαετίες, η γερμανική οικονομία ήταν στενά συνδεδεμένη με την Ρωσία, ιδιαίτερα στον ενεργειακό τομέα, το απότομο τέλος αυτών των σχέσεων αποκάλυψε δομικές αδυναμίες της Bundesrepublik.

Ως εκ τούτου, η Ostpolitik (Ανατολική Πολιτική) των προηγούμενων δεκαετιών, επανέρχεται ως σημείο αναφοράς. Η πολιτική αυτή είχε στόχο να μετατρέψει την Γερμανία σε «γέφυρα» μεταξύ Ανατολής και Δύσης με στόχο τις καλές σχέσεις με την Μόσχα.

Τι είναι αυτό που ζητάει η Ρωσία; Απαιτεί αναγνώριση ως ισότιμος παράγοντας και σεβασμό στα συμφέροντά της και τον ζωτικό της χώρο.

Θα καταφέρει η Ευρώπη να το αποδεχθεί ή θα εξακολουθεί να εισακούει ακραίες φωνές διεθνιστών;

Με πληροφορίες από RT DE, photo αρχείου ΑΠΕ-ΜΠΕ/EPA-SPUTNIK POOL