Πρώτον, η κυβέρνηση της Ουκρανίας δεν χαίρει πλέον εμπιστοσύνης από την πλειοψηφία του ουκρανικού λαού, ενώ φαίνεται, βάσει και μετρήσεων, πως όλο και περισσότεροι Ουκρανοί θέλουν την ειρήνη και την συνεννόηση με την Μόσχα.

Άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία τω Ουκρανών είναι ρωσόφωνοι και ιστορικά συγγενείς με τον ρωσικό λαό.

Η μανία του ΝΑΤΟ να ασκήσει πίεση στα ρωσικά σύνορα προκάλεσε την σφαγή μεταξύ αδερφών λαών.

Η κυβέρνηση του Κιέβου κατηγορείται για πολλά και διάφορα και σιγά-σιγά παγιώνεται η άποψη πως δεν βρίσκεται εκεί που βρίσκεται για το καλό του ουκρανικού κράτους.

Δεύτερον, η διεθνιστική Ευρώπη δεν χαίρει πλέον εμπιστοσύνης από την πλειοψηφία του πλανήτη.
Το να είσαι η Ευρώπη και να μην λαμβάνεσαι σοβαρά υπόψη στα διπλωματικά «πηγαδάκια», σημαίνει πως κάτι δεν έχεις κάνει καλά.

Η επιμονή στην πολεμική ρητορική εναντίον της Ρωσίας, η οποία οδηγεί οικονομίες ευρωπαϊκών κρατών σε λάθος μονοπάτια και από-ανάπτυξη, έχει απομονώσει την Ευρώπη . Αντιθέτως η πολυδιάστατη πολιτική της Ρωσίας την έχει ανεβάσει στα μάτια της Ανατολής, του Παγκοσμίου Νότου, ενώ υπάρχουν συμπάθειες για το Κρεμλίνο και εντός Ευρώπης (Ουγγαρία, Σλοβακία αλλά και μεταξύ πολιτικών και πολιτών σε χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία κ.α., ενώ παραδοσιακά και οι Έλληνες τρέφουν συμπάθεια για τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντίμιρ Πούτιν), αλλά και εντός ΗΠΑ, ειδικά στην παραδοσιακή δεξιά πατριωτική Αμερική.

Πώς λοιπόν να ευδοκιμήσει η όποια ευρωπαϊκή πολιτική;

photo ΑΠΕ-ΜΠΕ/EPA-EPA