Προέρχεται από την περίφημη Ostpolitik (Ανατολική Πολιτική), η οποία χαρακτήριζε την γερμανική εξωτερική πολιτική από το 1969 και τελικά οδήγησε στην επανένωση της τότε Δυτικής Γερμανίας με την Ανατολική (DDR – Deutsche Demokratische Republik).

Βασικό χαρακτηριστικό της εν λόγω πολιτικής, που προήλθε μέσα από το σοσιαλδημοκρατικό SPD με κύριους εκφραστές τον τότε Καγκελάριο, Willy Brandt, και τον Egon Bahr, ήταν η συνεννόηση με την Σοβιετική Ένωση, στην οποία βρισκόταν και η Ρωσία.

Δεξιοί πολιτικοί εντός της Ευρώπης, προφανώς, έχουν σκεφτεί κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως δεξιά Ostpolitik.

Προκειμένου να σχηματιστεί επιτέλους ένα όραμα ετών, η δημιουργία μια μεγάλης Ευρασίας, δεν αποκλείεται να κερδίσει έδαφος το σενάριο η Δεξιά να πάρει την ευκαιρία της στην Ευρώπη.

Άλλωστε με την αποδυνάμωση της διεθνιστικής τάξης πραγμάτων σε σημείο που πολλοί την βλέπουν, αυτή την στιγμή, χωρίς ουσιαστική ηγεσία να την κατευθύνει, είναι πολύ πιθανό να προωθηθεί η ιδέα μιας δεξιάς Ostpolitik, η οποία αντί για την επανένωση των δύο Γερμανιών, ίσως επιδιώξει των ένωση δύο ηπείρων: της Ευρώπης και της Ασίας με το βλέμμα στην νέα πολυπολική αλλά και ψηφιακή εποχή.

Εκτός και αν η Ευρώπη απλά παρατηθεί στην μοίρα της, γιατί άπαξ και συνεχιστεί η διεθνιστική πολιτική, τότε απλά θα φτωχοποιηθεί και ο πληθυσμός της ίσως θα αντικατασταθεί με το πέρας των ετών.

Για την ώρα πάντως διεθνιστές πολιτικοί έχουν μαγκωθεί με νύχια και με δόντια στην εξουσία ευρωπαϊκών κρατών και δεν λένε να την αφήσουν…

photo αρχείου Freepik