Με τα χρόνια, ωστόσο, το όραμα αυτό έχει γίνεται όλο και λιγότερο ελκυστικό για πολλές χώρες και λαούς.

Η οικονομική πτώση και η γεωπολιτική αποδυνάμωση του γαλλογερμανικού άξονα, η αποτυχία της πολιτική σε σχέση με την παράνομη μετανάστευση, η αλαζονική συμπεριφορά απέναντι στην αντίθετη άποψη, η επιλογή πράσινων πολιτικών και πρακτικών από-ανάπτυξης, η εμμονή στο πολεμικό κλίμα απέναντι στην Μόσχα και πολλά άλλα, έχουν απομακρύνει πολλούς Ευρωπαίους αλλά και χώρες από την κεντρική γραμμή των Βρυξελλών, κάτι που συνιστά, κατά πολλούς, μεγάλη αλλαγή.

Για παράδειγμα Ουγγαρία και Σλοβακία αντιτίθεται σε διεθνιστικές επιλογές.

Αυξάνεται δε ο αριθμός ευρωσκεπτικιστών πολιτών.

Πολλοί από αυτούς μάλιστα προτιμούν μια ευρασιαστική ένωση μετά από ειρηνική συμφωνία με την Ρωσία, παρά την Ένωση των Βρυξελλών.

Χώρες που έχουν ή είχαν μπει σε διαδικασία ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνουν να το ξανασκέφτονται.

Οι διεθνιστές, πάντως, επιθυμούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να καταστείλουν τις όποιες αντιδράσεις και να προχωρήσουν στην δημιουργία του υπερκράτους με όσα περισσότερα κράτη γίνεται.
Θα το καταφέρουν ακόμα και με τον ζόρικο τρόπο ή τελικά θα οδηγηθούν προς διάλυση;

photo αρχείου ΑΠΕ-ΜΠΕ/EPA-EPA