«Παναγιά μου, γλυκοφιλούσα!!! Πόσους καημούς και αγωνίες φορτώνεσαι καθημερινά! Κάθε φορά που σηκώνω το βλέμμα μου προς την Παναγία Σουμελά ανταμώνοντας το βλέμμα Της, δεν βλέπω απλώς την εικόνα Της.

Βλέπω χιλιάδες μάτια – μάτια ψυχών, που πέρασαν πριν από εμάς, μάτια που κράτησαν ζωντανή την πίστη, τη γλώσσα, την ελπίδα, όταν γύρω μας κυριαρχούσε το σκοτάδι, η σιωπή του ξεριζωμού και η κραυγή του αφανισμού! Μάτια που δεν είναι πια εδώ… αλλά νιώθεις να σε ακολουθούν, να σε συνοδεύουν… σε κάθε βήμα, σε κάθε ανάσα.

Κανένα της παιδί δεν ξέχασε ποτέ η Παναγία Σουμελά! Έψαχνε πάντα τα σκορπισμένα κομμάτια των παιδιών της, να τα φροντίσει, ώστε να μην γίνουν τροφή για τα όρνια!!! Και εγώ, όπως όλοι, στέκομαι μπροστά Της με την καρδιά μου γυμνή, γεμάτη ευγνωμοσύνη και περηφάνια.

Γιατί η Παναγία Σουμελά δεν είναι απλώς ένας τόπος, είναι το καντήλι της πίστης, που φωτίζει την ψυχή και κρατά ζωντανή κάθε ανάμνηση, κάθε αγάπη που δεν λησμονάτε ποτέ. Είναι ο φάρος που φωτίζει τη σκοτεινή μας νύχτα, η αγκαλιά που χωράει πατρίδες, όνειρα, ανθρώπους κι ας έχουν περάσει πια στα ουράνια.

Εκεί, μπροστά Της, νιώθεις πως η έλλειψη…
μεταμορφώνεται σε δύναμη,
και η μνήμη… γίνεται φλόγα που καίει ζωντανή,
προσευχή που δεν ξεχνιέται ποτέ.

(photo: eurokinissi)