Αντιμέτωποι με την αδυναμία να βασιστούν σε παραδοσιακές οστεολογικές μεθόδους, οι ερευνητές στράφηκαν στην πρωτεομική της αδαμαντίνης, μια καινοτόμο τεχνική που επιτρέπει τον προσδιορισμό του βιολογικού φύλου μέσω της ανάλυσης των πρωτεϊνών στο σμάλτο των δοντιών. Σε αυτή την περίπτωση, οι επιστήμονες ανέλυσαν την παρουσία της πρωτεΐνης αμελογενίνη, η οποία έχει συγκεκριμένες παραλλαγές στα χρωμοσώματα Χ και Υ. Η απουσία της ανδρικής παραλλαγής (AmelY) στο δείγμα έδειξε οριστικά ότι το άτομο ήταν γυναίκα .

Το εύρημα αμφισβητεί την καθιερωμένη πεποίθηση ότι ο ακραίος ασκητισμός , όπως η χρήση αλυσίδων για τον περιορισμό της κινητικότητας, ήταν μια αποκλειστικά ανδρική πρακτική. Ενώ είναι γνωστές περιπτώσεις ευγενών γυναικών που ίδρυσαν μοναστήρια και συμμετείχαν στη θρησκευτική ζωή, ο εντοπισμός μιας γυναίκας που έφτασε την αφοσίωσή της στα άκρα είναι πρωτοφανής στα αρχαιολογικά αρχεία .

Οι ιστορικοί έχουν τεκμηριώσει γυναικείες φιγούρες στον πρώιμο Χριστιανισμό που υιοθέτησαν ασκητικό τρόπο ζωής, όπως η Μελάνια η Νεότερη, η οποία αποσύρθηκε σε ένα μικροσκοπικό κελί για προσευχή και νηστεία. Ωστόσο, δεν βρέθηκε κανένα υλικό στοιχείο που να επιβεβαιώνει ότι ορισμένες γυναίκες υιοθέτησαν επίσης τις πιο ακραίες μορφές μετάνοιας.

Το μοναστήρι όπου βρέθηκε ο τάφος βρισκόταν σε στρατηγική τοποθεσία κατά μήκος της χριστιανικής προσκυνηματικής διαδρομής προς την Ιερουσαλήμ. Κατά τη βυζαντινή περίοδο, η πόλη έγινε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο, προσελκύοντας πιστούς από όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Τα μοναστήρια χρησίμευαν όχι μόνο ως πνευματικά κέντρα αλλά και ως καταφύγια προσκυνητών. Σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία μιας γυναίκας ασκήτριας υποδηλώνει ότι η συμμετοχή των γυναικών σε αυτές τις κοινότητες μπορεί να ήταν πιο ενεργή και αυστηρή από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως.

Δείτε ΦΩΤΟ ΕΔΩ

photo: pixabay