Η ομάδα τα ονόμασε «picoflare jets», επειδή περιέχουν περίπου το ένα τρισεκατομμύριοστό της ενέργειας που μπορούν να παράγουν οι μεγαλύτερες ηλιακές εκλάμψεις. Αυτοί οι πίδακες picoflare έχουν μήκος μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα, έχουν ταχύτητες περίπου 100 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο και διαρκούν μόνο μεταξύ 20 και 100 δευτερολέπτων. Ωστόσο, οι ερευνητές πιστεύουν ότι έχουν τη δύναμη να εκπέμπουν αρκετό πλάσμα υψηλής θερμοκρασίας ώστε να θεωρούνται σημαντική πηγή των ηλιακών ανέμων του συστήματός μας.

Ενώ οι στεφανιαίες τρύπες ήταν από καιρό γνωστές ως περιοχές πηγής του φαινομένου, οι επιστήμονες εξακολουθούν να προσπαθούν να ανακαλύψουν τον μηχανισμό του πώς ακριβώς αναδύονται τα ρεύματα πλάσματος από αυτές. Αυτή η ανακάλυψη θα μπορούσε τελικά, όπως αναφέρεται, να είναι η απάντηση που αναζητούσαν εδώ και χρόνια.

Ο Lakshmi Pradeep Chitta, ο κύριος συγγραφέας της μελέτης από το Ινστιτούτο Max Planck για την Έρευνα του Ηλιακού Συστήματος, είπε στο Space : «Οι πίδακες picoflare που παρατηρήσαμε είναι οι μικρότεροι και ενεργειακά ο πιο αδύναμος τύπος πίδακα στο ηλιακό στέμμα, οι οποίοι δεν είχαν παρατηρηθεί ποτέ πριν. ..Παρόλα αυτά, το ενεργειακό περιεχόμενο ενός μόνο πίδακα picoflare που ζει για περίπου 1 λεπτό είναι ίσο με τη μέση ισχύ που καταναλώνουν περίπου 10.000 νοικοκυριά στο Ηνωμένο Βασίλειο για έναν ολόκληρο χρόνο».

Η ομάδα της Chitta θα συνεχίσει να παρακολουθεί τις στεφανιαίες τρύπες και άλλες πιθανές πηγές ηλιακών ανέμων χρησιμοποιώντας το Solar Orbiter στο μέλλον. Εκτός από τη συλλογή δεδομένων που μπορεί τελικά να μας δώσουν απαντήσεις για τις ροές πλάσματος που είναι υπεύθυνες για την παραγωγή σέλας εδώ στον πλανήτη μας, οι παρατηρήσεις τους ελπίζουν επίσης ότι θα μπορούσαν να ρίξουν φως στο γιατί το στέμμα ή η ατμόσφαιρα του ήλιου είναι πολύ, πολύ πιο ζεστά από την επιφάνειά του.

(photo: freepik)