Είναι πιθανότατα «η βαθύτερη γνωστή μπλε τρύπα στην περιοχή», σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι οποίοι συνεργάζονταν με το δημόσιο ερευνητικό κέντρο El Colegio de la Frontera Sur (Ecosur).

Γνωστοί στους επιστημονικούς κύκλους ως σχηματισμοί καρστ, οι μπλε τρύπες είναι στην πραγματικότητα κάθετες θαλάσσιες σπηλιές που λαξεύτηκαν για χιλιάδες χρόνια από παγετώδεις απορροές κατά την Εποχή των Παγετώνων.

Αυτοί οι εκτεταμένοι υδρόβιοι σχηματισμοί εκτείνονται συχνά εκατοντάδες πόδια κάτω και μπορούν επίσης να μετρήσουν ίση ή μεγαλύτερη απόσταση.

Αυτό το πιο πρόσφατο σύστημα σπηλαίων κοβαλτίου ανακαλύφθηκε έξω από τον κόλπο Chetumal της χερσονήσου Γιουκατάν, όπου έγινε έρευνα και δειγματοληψία από δύτες, υποθαλάσσιο σόναρ και άλλες μεθόδους.

Με το όνομα Taam ja’ – που σήμαινε «βαθύ νερό» στη γλώσσα των Μάγια – αυτή η γαλάζια λιμνοθάλασσα εκτείνεται σε μια περιοχή 147.000 τετραγωνικών ποδιών και έχει βάθος 900 ποδιών.

Αυτό «την καθιστά τη δεύτερη βαθύτερη γνωστή μπλε τρύπα στον κόσμο», μετά τη Dragon Hole στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, η οποία πιστεύεται ότι εκτείνεται κάτω από περίπου 980 πόδια, σύμφωνα με τη μελέτη.

Αξιοσημείωτες είναι επίσης οι απότομες πλαγιές του Taam Ja’ Blue Hole σχεδόν 80 μοιρών που σχηματίζουν μια «μεγάλη κωνική δομή».

Τα τοιχώματα του κρατήρα indigo προστατεύουν το νερό από τις παλίρροιες, καθιστώντας το ρεύμα του εντελώς ακίνητο, σαν κάποια υδρόβια ανωμαλία που έχει κολλήσει εκτός χρόνου.

Δυστυχώς, υπάρχουν λίγες πληροφορίες για τις μπλε τρύπες λόγω της έλλειψης προσβασιμότητας στους ανθρώπους.

Η προαναφερθείσα παλιρροιακή ροή δημιουργεί ένα λεπτό στρώμα γλυκού νερού στην επιφάνεια που εμποδίζει το οξυγόνο να φτάσει στο πυκνό αλμυρό νερό κάτω.

Αντί για οξυγόνο, αυτές οι πύλες είναι γεμάτες με το θανατηφόρο αέριο υδρόθειο, καθιστώντας το επικίνδυνο για τους ανθρώπους να μπουν στην άβυσσο χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό.

Παρά τις αφιλόξενες συνθήκες, οι μπλε τρύπες είναι πραγματικές ωκεάνιες οάσεις γεμάτες ζωή που είναι προσαρμοσμένη σε ένα περιβάλλον φτωχό σε οξυγόνο.

(photo: pixabay)