«Χθες το βράδυ πήγα στο πρόγραμμα μαθημάτων στο σχολείο του παιδιού μου και πήγα μόνη μου, επειδή έγινα πρόσφατα χήρα.

Όταν έβγαινα από το σχολείο, άκουσα αυτούς τους ανθρώπους να λένε ‘’Απλά δεν το καταλαβαίνω. Απλά  δεν καταλαβαίνω, γιατί οι άνθρωποι δεν δίνουν το χέρι τους να κάνουν το εμβόλιο. Είναι πραγματικά τόσο δύσκολο;’’

Δεν είμαι αντιεμβολιάστρια. Ποτέ δεν ήμουν άτομο κατά του εμβολιασμού. Πραγματικά πιστεύω στην ελευθερία, πιστεύω ότι το σώμα μας είναι επιλογή μας. Πιστεύω ότι η επιστήμη είναι άψογη. Εμπιστεύομαι τα πάντα και όλους τους επιστήμονες; Οπωσδήποτε όχι!

Ο άντρας μου  πίστευε πάρα πολύ στην Ελευθερία, – τόσο πολύ που  πήγαινε στη δουλειά κάθε μέρα να υποστηρίξει την ελευθερία μας και να αγωνιστεί για τις ελευθερίες μας.

Πίστευε και εμπιστεύθηκε την επιστήμη. Πήγε και έκανε το εμβόλιό του. Το έκανε πριν αναγκαστεί, πριν του πουν ότι πρέπει να πας να το κάνεις. Το έκανε και γελούσε με μένα και μου έλεγε, ω! “όχι, γίνεσαι ανόητη. Είναι εντάξει. Μην ανησυχείς γι’ αυτό, εκατομμύρια άνθρωποι το κάνουν και είναι καλά. ‘Όλα θα πάνε  καλά”!

Εντάξει λοιπόν, έκανε το εμβόλιο του, έκανε το πρώτο του εμβόλιο. Μέσα σε λίγες ώρες δεν  ένιωθε καλά. Πήγε για ύπνο εκείνο το βράδυ με ένα πραγματικά πολύ άσχημο πονοκέφαλο.

Περίπου πέντε ώρες αργότερα μετά από την τελευταία φορά που του μίλησα τον βρήκα μπλε και νεκρό στο κρεβάτι μας».

PHOTO EUROKINISSI