Εξαρτάται λοιπόν από την εκτελεστική λειτουργία του εγκεφάλου μας, η οποία ασχολείται με σύνθετες εργασίες όπως ο αυτοέλεγχος, ο προγραμματισμός και η μετατόπιση της εστίασης.

Κάποιοι άνθρωποι, όπως αυτοί που παίζουν πολλά βιντεοπαιχνίδια, έχουν καλύτερη εκτελεστική λειτουργία από το μέσο όρο, ενώ άλλοι βρίσκονται κάτω από τον μέσο όρο, όπως τα άτομα με δυσλεξία.

Μπορούμε να βλέπουμε, να ακούμε, να περπατάμε και να μιλάμε ταυτόχρονα, αλλά δυσκολευόμαστε να εκτελέσουμε σύνθετες εργασίες.

Το μυαλό μας είναι σαν να πέφτει σε μποτιλιάρισμα όταν προσπαθεί να ταξινομήσει, να ιεραρχήσει και να επεξεργαστεί αυτό που θέλουμε να κάνουμε στη συνέχεια.

Ο Δρ. Andre Szameitat και οι μαθητές του από το Πανεπιστήμιο Brunel του Λονδίνου απέδειξαν ότι η ταχύτητα της εκτελεστικής μας λειτουργίας είναι αυτή που μας δίνει τη δυνατότητα να πλοηγηθούμε σε αυτό το σημείο συμφόρησης όταν αντιμετωπίζουμε την πρόκληση πολλαπλών εργασιών.

Παρότι η διαφορά στην ικανότητα εκτέλεσης πολλαπλών εργασιών μεταξύ ατόμων με υψηλή ή χαμηλή εκτελεστική λειτουργία είναι μόλις λίγα χιλιοστά του δευτερολέπτου, η διαφορά στον πραγματικό κόσμο μπορεί να είναι σημαντική.

Για παράδειγμα, κάποιος με δυσλεξία έχει μέση απόσταση ακινητοποίησης πάνω από 3,3 μέτρα μεγαλύτερη από ένα άτομο χωρίς δυσλεξία όταν πατάει φρένο σε ένα αυτοκίνητο που τρέχει με 50 χιλιόμετρα την ώρα.

«Το να μοιράσουμε την προσοχή μας είναι εφικτό, αλλά είναι μάλλον δύσκολο», λέει ο Δρ. Szameitat.

«Για παράδειγμα, αν ανακαλέσουμε κάτι από τη μνήμη, το νοητικό μας σύστημα δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο περίπλοκο ταυτόχρονα. Κάτι στο μυαλό μας μάς περιορίζει πραγματικά στο να κάνουμε μόνο ένα πράγμα τη φορά».

Μέχρι τώρα, οι ψυχολόγοι διαφωνούσαν σχετικά με την ύπαρξη κάποιου γνωστικού εμποδίου, το οποίο καθορίζει την ταχύτητα της σκέψης μας.

Δείχνοντας ότι τα άτομα με υψηλή εκτελεστική λειτουργία είναι καλύτερα στο multitasking, ο Δρ. Szameitat και η ομάδα του απέδειξαν ότι αυτό το εμπόδιο υπάρχει και η ταχύτητα με την οποία το ξεπερνάμε ελέγχεται από την εκτελεστική λειτουργία.

Οι ερευνητές διεξήγαγαν μια σειρά πειραμάτων σε 274 εθελοντές με υψηλή εκτελεστική λειτουργία -παίκτες ηλεκτρονικών, δίγλωσσους και καταναλωτές καφέ- ή χαμηλή εκτελεστική λειτουργία όπως δυσλεκτικοί, καπνιστές με στέρηση νικοτίνης και άτομα με έλλειψη συναισθηματικής σταθερότητας.

Οι εθελοντές συμμετείχαν σε δύο πειράματα σε υπολογιστή. Όσοι είχαν χαμηλή εκτελεστική λειτουργία σημείωσαν χαμηλότερη βαθμολογία και και στα δύο πειράματα από εκείνους με υψηλή εκτελεστική λειτουργία.

_{mirror.co.uk/οnmed/ pexels}