Για να βρει τον Δαίδαλο, πρότεινε ένα αίνιγμα στους ηγεμόνες: παρουσίασε ένα σπειροειδές κέλυφος και τους προκάλεσε να το περάσουν τελείως. Ο βασιλιάς Κόκαλου του Camico στη Σικελία έφερε το κοχύλι στον Δαίδαλο, ο οποίος είχε καταφύγει εκεί, και ο Δαίδαλος έδεσε μια κλωστή σε ένα μυρμήγκι, το οποίο στη συνέχεια ταξίδεψε μέσα από το κοχύλι, περνώντας το εντελώς.

Έτσι, ο Μίνωας γνώριζε ότι ο Δαίδαλος βρισκόταν στην αυλή του βασιλιά Κόκαλου και ζήτησε να του παραδοθεί. Ο Κόκαλος συμφώνησε, αλλά μόνο αφού ο Μίνωας έκανε ένα ζεστό μπάνιο και τον έπνιξε εκεί. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, οι κόρες του Κόκαλου σκότωσαν τον Μίνωα με βραστό νερό στο μπάνιο.

Στη συνέχεια έθαψαν το σώμα του σε έναν μνημειακό τάφο αφιερωμένο στη λατρεία της Αφροδίτης, μέχρι πολύ αργότερα όταν ανακαλύφθηκαν τα οστά και επέστρεψαν στην Κρήτη.

Ο Μίνωας, βασιλιάς των Κρητών και άρχοντας των θαλασσών εκείνη την εποχή, όταν έμαθε ότι ο Δαίδαλος είχε καταφύγει στη Σικελία, αποφάσισε να ξεκινήσει μια εκστρατεία κατά του νησιού. Αφού εξόπλισε σημαντική ναυτική δύναμη, απέπλευσε από την Κρήτη και έφτασε στην επικράτεια του Ακράγα, σε ένα μέρος που ονόμασε Μίνωα.

Αποβίβασε τις δυνάμεις του και έστειλε αγγελιοφόρους στον βασιλιά Κόκαλο, απαιτώντας από τον Δαίδαλο να τον τιμωρήσει. Ο Κόκαλος τον κάλεσε σε συνάντηση και, αφού υποσχέθηκε ότι θα κάνει ό,τι του ζητούσε, δέχτηκε τον Μίνωα με τις ιεροτελεστίες της φιλοξενίας. Και ενώ ο Μίνωας έκανε μπάνιο, ο Κόκαλος τον κράτησε μέσα στο ζεστό νερό για πάρα πολύ ώρα, δίνοντας τέλος στη ζωή του. Στη συνέχεια παρέδωσε το σώμα του στους Κρητικούς και εξήγησε την αιτία του θανάτου λέγοντας ότι ο Μίνωας γλίστρησε στο λουτρό και, όταν έπεσε στο ζεστό νερό, βρήκε το τέλος του.

Μετά από αυτό, οι σύντροφοι του Μίνωα έθαψαν το σώμα του με μεγαλοπρέπεια. αφού κατασκεύασαν διπλό τάφο, τοποθέτησαν τα οστά στο κρυφό μέρος, ενώ στο ανοιχτό τμήμα έστησαν ναό της Αφροδίτης. Έτσι, ο Μίνωας τιμήθηκε για πολλές γενιές, επειδή οι ντόπιοι πρόσφεραν θυσίες εκεί, πιστεύοντας ότι ήταν ναός της Αφροδίτης. Μόνο σε νεότερους χρόνους, μετά την ίδρυση της πόλης του Ακράγαντα, όταν ανακαλύφθηκε ο κρυφός θάλαμος με τα οστά, ο τάφος διαλύθηκε και τα οστά επέστρεψαν στους Κρήτες. Αυτό συνέβη όταν ο Θέρων ήταν ο άρχοντας των Ακραγαντινών.

Αυτός είναι ο θρύλος που απηχεί ο Διόδωρος, ο οποίος, σύμφωνα με τη χρονολόγηση των αρχαίων ιστορικών, θα συνέβαινε τρεις γενιές πριν από τον Τρωικό πόλεμο , δηλαδή μεταξύ 1334 και 1136 π.Χ.

Οι αρχαιολόγοι έχουν προτείνει αρκετές τοποθεσίες κοντά στο Αγκριτζέντο που θα μπορούσαν να αντιστοιχούν στον υποτιθέμενο τάφο του βασιλιά Μίνωα. Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις προέρχεται από τον αρχαιολόγο Carmelo Montagna, ο οποίος το εντοπίζει στη μεγάλη θόλο των Σπηλαίων Gurfa.

Τα Σπήλαια Gurfa βρίσκονται στο δήμο Alia, στην κεντρική Σικελία, στα μισά του δρόμου μεταξύ Παλέρμο και Αγκριτζέντο. Αποτελούνται από έξι θαλάμους λαξευμένους στο βράχο, με αβέβαιη χρονολόγηση, αν και οι ερευνητές τείνουν να τα τοποθετήσουν στην Εποχή του Χαλκού, μεταξύ 2500 και 1600 π.Χ.

Ωστόσο, είναι ενδιαφέρον ότι αυτό το ηλικιακό εύρος ταιριάζει καλά με την υπόθεση που το συνδέει με τον θρύλο του βασιλιά Μίνωα, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι ο κύριος θάλαμος είναι ένας τεράστιος θόλος, τον οποίο ορισμένοι συγκρίνουν με τη Θόλο του Ατρέα στις Μυκήνες για το σχήμα της.

Το συγκρότημα αποτελείται από έξι δωμάτια λαξευμένα σε βράχο από ψαμμίτη, διατεταγμένα σε δύο επίπεδα. Στο κάτω επίπεδο υπάρχει μια ορθογώνια αίθουσα διαστάσεων 9,59 επί 9,15 μέτρα με ύψος 4,53 μέτρα, που συνδέεται με μια άλλη θολωτή αίθουσα σε σχήμα καμπάνας ύψους 16,35 μέτρων με κυκλικό άνοιγμα 70 εκατοστών στην κορυφή.

Μια εσωτερική σκάλα λαξευμένη στον θολωτό τοίχο οδηγεί σε ένα δεύτερο επίπεδο, όπου βρίσκονται άλλα τέσσερα δωμάτια διαφόρων διαστάσεων. Το μικρότερο είναι 6 επί 4 μέτρα, ενώ το μεγαλύτερο είναι περίπου 10 επί 6 μέτρα. Κάθε δωμάτιο έχει ένα παράθυρο που βλέπει στην κοιλάδα.

Ορισμένοι ερευνητές έχουν προτείνει ότι το συγκρότημα ήταν σιταποθήκη, επεκτάθηκε με μικρότερα δωμάτια κατά την ύστερη ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο. Άλλοι, ωστόσο, υποστηρίζουν την υπόθεση ότι ήταν στην πραγματικότητα ένας μνημειακός τάφος, με τον αρχικό πυρήνα του να χρονολογείται γύρω στο 1500 π.Χ.

Αυτή ήταν η άποψη του καθηγητή Benedetto Rocco, βασισμένος στην τυπική ομοιότητα της κύριας κοιλότητας με τον περίφημο Θόλο του Θησαυρού του Ατρέα στις Μυκήνες. Ο θόλος Γούρφα, που ξεπερνά τα 16 μέτρα σε ύψος, θα ήταν έτσι ο ψηλότερος σε ολόκληρη τη Μεσόγειο.

Σύμφωνα με τον Rocco, θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί από μινωικές ή μυκηναϊκές ομάδες που διέφυγαν από την περιοχή του Αιγαίου μετά την καταστροφική έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας (σημερινή Σαντορίνη), που οδήγησε στο θρύλο του τάφου του Μίνωα.

Οι ανασκαφές και οι αναλύσεις που έχουν γίνει μέχρι στιγμής δεν έχουν δώσει σημαντικά ή οριστικά αποτελέσματα, εκτός από την παρουσία μιας εσωτερικής πατίνας από μαύρη πισσώδη αιθάλη προσκολλημένη στους τοίχους των δωματίων.

photo: pixabay