Το οδυνηρό περιστατικό ενέπνευσε το επιτυχημένο τραγούδι του σταρ της μουσικής Tears in Heaven και τον οδήγησε να ξεφύγει από τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ ο ίδιος και η οικογένειά του θρηνούσαν για τη σπαρακτική τραγωδία τους. Ο Κόνορ Κλάπτον, ο γιος του Έρικ, πέθανε το 1991, αλλά ο ίδιος μίλησε για το πώς αντιμετώπισε το θάνατό του 30 χρόνια αργότερα.

Ο γιος του Έρικ Κλάπτον πέθανε με τραγικό τρόπο αφού σκαρφάλωσε από ένα παράθυρο που έμεινε ανοιχτό τη στιγμή που γίνοντας εργασίες υγιεινής στον ουρανοξύστη.

Η πρώην σύζυγός του Λόρι είπε: «Η τραγωδία είναι ότι η μέρα που τελικά συνειδητοποίησε τι σήμαινε ο Κόνορ για εκείνον ήταν μόλις μια μέρα πριν πεθάνει ο γιος μας».

Πριν από το θάνατό του, η Λόρι και ο Κόνορ είχαν φτάσει στη Νέα Υόρκη για να περάσουν το Πάσχα με τον τραγουδιστή, η οποία πήγε τον γιο τους στο τσίρκο στο Λονγκ Άιλαντ. Λέει ότι ο Έρικ ήταν τόσο «ευτυχισμένος» και ήταν ενθουσιασμένος που ήταν πιο ευγενικός με τον γιο του.

Αλλά η μοίρα άλλαξε όλα τα σχέδια.

Η Λόρι είχε κάνει μπάνιο για να ετοιμαστεί για μια βόλτα έξω στο Central Zoo με τον γιο της Conor και τον Eric Clapton. Εκεί ήταν και η νταντά, ενώ ο θυρωρός καθάριζε το διαμέρισμα.

Όταν βγήκε από το μπάνιο, έλαβε ένα φαξ με μια εκτίμηση για τις εργασίες επισκευής και άρχισε να το ψάχνει. Λέει ότι άκουσε τον Κόνορ να τρέχει παίζοντας κρυφτό με τη νταντά, που ήταν ακριβώς πίσω του.

Είπε στον ανεπίσημο ιστότοπό της: «Καθώς ο Κόνορ έτρεχε στο δωμάτιο όπου καθάριζε ο θυρωρός, ο θυρωρός τον σταμάτησε για να πει εδώ ότι είχε ανοίξει το παράθυρο – έναν τεράστιο τοίχο από γυαλί. Ωστόσο Κόνορ έτρεξε κατευθείαν προς το παράθυρο. Άκουσα μια τρομερή κραυγή, αλλά δεν ήταν ο Κόνορ.

«Ήταν η νταντά, έτρεξα στο δωμάτιο, φωνάζοντας όλο και πιο υστερικά, «Πού είναι ο Κόνορ, πού είναι ο Κόνορ;» Τότε είδα το ανοιχτό παράθυρο και κατάλαβα αμέσως.

«Ένιωσα όλες μου τις δυνάμεςι να με εγκαταλείπουν και σωριάστηκα στο πάτωμα».
Ο Έρικ είπε σε μια συνέντευξη το 1992 ότι το έμαθε όταν έλαβε ένα τραγικό τηλεφώνημα.

«Το πρώτο που ήξερα ήταν ένα τηλεφώνημα από το διαμέρισμά τους», εξήγησε.

«Στην πραγματικότητα ετοιμαζόμουν να βγω από το δωμάτιο του ξενοδοχείου για να πάω να τον πάρω για μεσημεριανό γεύμα. Η Λόρι ήταν στην άλλη άκρη του τηλεφώνου και ήταν υστερική, λέγοντας ότι ήταν νεκρός. Και δεν μπορούσα να αφήσω τον εαυτό μου να το πιστέψει».

Η Λόρι είπε: «Ο Έρικ έφτασε πέντε λεπτά αργότερα, χωρίς να συνειδητοποιήσει ότι ο Κόνορ είχε πέσει στον δρόμο παρακάτω. Μπήκε στην κρεβατοκάμαρα και ούρλιαξε: «Είναι νεκρός». Τα μάτια του σκοτείνιασαν και είπε: «Πέθανε, πέθανε. Είναι αδύνατο.”

«Δυσκολεύτηκε να το πιστέψει στην αρχή.

«Τότε το πρόσωπό του έγινε πέτρα. ήταν σαν ταινία. Δεν είπαμε απολύτως τίποτα μεταξύ μας. Μόλις σταμάτησα να λειτουργώ».

«Δεν ήταν παράθυρο, αλλά σαν ένας γυάλινος τοίχος που ποτέ, ούτε καν προοριζόταν να ανοίξει. Κρατήθηκε μόνιμα κλειδωμένο, αλλά η κλειδαριά ήταν σπασμένη και για κάποιον ακατανόητο λόγο, ο θυρωρός το άνοιξε για να μπει λίγος καθαρός αέρας. Είχε μια ξύλινη προεξοχή ένα πόδι από το έδαφος.

«Στην αρχή ήθελα να σκοτώσω τον θυρωρό. Δεν είχε κοινή λογική. Ποτέ δεν ζήτησε καν συγχώρεση αργότερα».

Η Λόρι πρόσθεσε: «Σκεφτόμουν συνέχεια αν… αν δεν είχα σταματήσει να διαβάσω το φαξ, θα είχα δει το παράθυρο να ανοίγει και θα το έκλεινα. Από εκείνη τη στιγμή σταμάτησα να ζω. Ο θυρωρός κάλεσε το ασθενοφόρο, αλλά προφανώς δεν υπήρχε ελπίδα. Ο Έρικ πήγε να τον δει στο νεκροτομείο, αλλά εγώ δεν μπορούσα».

Και συνέχισε: «Μέχρι σήμερα δεν έχουμε ανταλλάξει ποτέ ούτε λέξη για αυτό που συνέβη. Δεν έχουμε αναφέρει καν το όνομα του Conor. Δεν χρειάζεται γιατί δεν υπάρχουν λόγια – απλώς ξέρουμε και οι δύο.

«Έγραψε ένα τραγούδι, Tears in Heaven, για αυτό που ήταν ο τρόπος του να αντιμετωπίσει τη θλίψη, αλλά δεν έχω ακούσει ποτέ αυτό το τραγούδι, ούτε θέλω να το κάνω».

Ο Έρικ Κλάπτον είπε στο ραδιόφωνο του BBC, μετά την κηδεία του γιου του, ότι δεν είχε πολλή επαφή με κανέναν για 12 μήνες.

Είπε: «Τον έφερα [τον γιο του Κλάπτον] σπίτι από τη Νέα Υόρκη, και περάσαμε από τη διαδικασία της κηδείας και όταν έφυγαν όλοι, πήρα μαζί μου μια μικρή ισπανική κιθάρα και πήγα στην Αντίγκουα και νοίκιασα ένα μικρό εξοχικό εκεί, σε ένα είδος κοινότητας.

«Και απλά έσπρωχνα κουνούπια όλη μέρα και έπαιζα αυτή την κιθάρα και έμεινα εκεί σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς ιδιαίτερη επαφή με τον έξω κόσμο».

Ενώ προσπαθούσε να «θεραπεύσει τον εαυτό του», το μόνο που έκανε ήταν να παίζει και να γράφει τραγούδια. Θα τα ξαναέγραφε και θα τα επαναλάμβανε ξανά και ξανά.

Είπε: «Νόμιζα ότι είχα διευθετήσει το θέμα… μέχρι που είδα [την ταινία του 2018] «Η ζωή σε 12 μπαρ».

«Και είναι πολύ ανησυχητικό για μένα, αλλά όμορφο ταυτόχρονα, ο τρόπος που αντιμετωπίζεται στην ταινία. Τα πλάνα που δεν τον έχω ξαναδεί, που είναι δύσκολο να τα δεις, με την υποκείμενη μουσική.

Και το να παίζεις το «Tears in Heaven», εννοώ, είναι συντριπτικό…

photo: pixabay