Η διακυβέρνηση μίας χώρας δεν είναι μία εύκολη υπόθεση αλλά δύσκολη καθώς είναι δεδομένο ότι δεν μπορούν να είναι άπαντες ευχαριστημένοι από την κυβέρνηση και την απόδοσή της. Αυτό συμβαίνει καθώς είτε οι άνθρωποι διαιρούνται με βάση τόσο την πολιτική τους άποψη αλλά και τα συμφέροντά τους. Κάτι που μία κυβέρνηση αποφασίζει, μπορεί να κάνει καλό σε μερικούς αλλά να βλάπτει τους υπόλοιπους.

Από την αρχή του κορωνοϊού, η κυβέρνηση στράφηκε προς τους κατέχοντες τη γνώση ως προς τα ιατρικά ζητήματα έτσι ώστε να ακολουθήσει μία πολιτική, η οποία θα ήταν προς όφελος του πληθυσμού που διαβιεί στο ελληνικό κράτος. Το ότι το κράτος πρέπει να φροντίζει για την υγεία των πολιτών και ιδιαίτερα εκείνων, οι οποίοι είναι ανήμποροι να εργαστούν για λόγους υγείας ή λόγω γενετικών ανωμαλιών, διαχειριζόμενο προς αυτή την κατεύθυνση τα χρήματα όσων παράγουν και αποδίδουν φόρους, είναι όχι απλά υποχρέωση αλλά ζήτημα ανθρωπιάς προς εκείνους που υποφέρουν.

Με το ίδιο σκεπτικό λοιπόν η κυβέρνηση, στην αρχή της ασθένειας, προχώρησε στο να ζητήσει τη γνώμη ειδικών και ακολούθησε ένα σχέδιο με βάση αυτό και έτσι λειτούργησαν τα πράγματα την πρώτη φορά, έτσι ώστε να μελετηθεί ο άγνωστος μέχρι τότε ιός.

Στη δεύτερη μαζική απομόνωση (lockdown) ακολουθήθηκε αρχικά η ίδια πορεία, αν και η κατάσταση φάνηκε εξ αρχής αρκετά πιο δύσκολη, με την κοινωνία να δείχνει ότι δεν έχει τις αντοχές για να διατηρήσει την παρατεταμένη απομόνωση και την οικονομική υπολειτουργία, καθότι πλέον ο ιός δεν έμοιαζε τόσο επικίνδυνο όσο του είχαν πει στην αρχή.

Και εδώ αρχίζουν τα προβλήματα μεταξύ Κυβέρνησης και των ειδικών που αφορούν την πολιτική που ακολουθείται και πρόκειται να ακολουθηθεί από εδώ και πέρα αφού ήδη λαμβάνει χώρα το γνωστό άθλημα της αντισφαίρισης με το μπαλάκι να μην είναι άλλο από αυτό της ευθύνης.

Οι κρατική επιτροπή των «ειδικών» για αρκετό καιρό τώρα δε χάνουν χρόνο  στο να εμφανίζονται στα ΜΜΕ αλλά και σε συνεντεύξεις, όπου  εξηγούν την άποψή τους για την πολιτική που ακολουθείται και θα ακολουθηθεί ή τις αποφάσεις που πρόκειται να ληφθούν, πάντα με βάση τα επιδημιολογικά δεδομένα όπως λένε.  Αυτό δεν αποτελεί λάθος από μέρους τους από τη στιγμή που η κυβέρνηση τους το έχει ζητήσει, αν και η υπεροψία με την οποία έχουν αντιμετωπίσει πολλές φορές τον αντίλογο στα ΜΜΕ ή το ότι οι αποφάσεις τους επηρεάζουν όλο τον πληθυσμό οικονομικά και όχι μόνο.

Από την πλευρά τους, οι κυβερνητικοί εδώ και καιρό αναφέρουν τη φράση: «ότι υποδείξουν οι ειδικοί». Το μπαλάκι των ευθυνών είχε ήδη κάτσει στα χέρια των ειδικών από τους κυβερνητικούς, οι οποίοι κέρδισαν έτσι την περίοδο χάριτος που ήθελαν, αφού όλες αυτές οι δυσκολίες που προέκυψαν λόγω των απομονωτικών μέτρων, ρίχνονται εμμέσως στις αποφάσεις της επιτροπής λοιμωξιολόγων. Σε συγκεκριμένο άρθρο μας (ΕΔΩ), φαίνεται ότι οι «ειδικοί» το έχουν αντιληφθεί αυτό και προσπαθούν να μετακυλήσουν τις ευθύνες που τους επιρρίπτουν. Στο παρόν άρθρο δεν εξετάζουμε το αν η πολιτική που ακολουθείται είναι σωστή ή όχι, αλλά ποιος έχει την ευθύνη για οτιδήποτε συμβαίνει και οτιδήποτε θα συμβεί μελλοντικά εξ αιτίας των αποφάσεων αυτών.

Η άποψη ότι  η Ελλάδα βρίσκεται υπό τη διοίκηση της «κυβέρνησης λοιμωξιολόγων» δημιουργήθηκε ακριβώς επειδή, από ένα σημείο και μετά, φαίνονταν μόνο οι λεγόμενοι «ειδικοί του Κράτους», από τα ΜΜΕ μέχρι τις ανακοινώσεις των κυβερνητικών κλιμακίων. Παρά το ότι αυτή η κατάσταση απάντλησε κυβικά βάρους από τη δεξαμενή της πολιτικής ευθύνης για την κυβέρνηση, εκείνη φέρει ακέραια την ευθύνη καθώς αυτή είναι που:

·         Ορίζει το ότι θα ακολουθήσει τις προτάσεις της επιτροπής των ειδικών

·         οδηγεί τον κρατικό μηχανισμό προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις

·         χρησιμοποιεί τα μέσα που της προσφέρει το πολίτευμα της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, δηλαδή το νομοθετικό, και τις δυνάμεις ασφαλείας, για να επιβάλλει τα μέτρα που προτείνουν οι ειδικοί

·         επιτηρεί την εφαρμογή των μέτρων.

Τέλος, η όποια παράταξη επιλέχθηκε να κυβερνήσει τον τόπο, έχει εκλεγεί από τον λαό και με την εντολή που έχει λάβει, σχηματίζει κυβέρνηση είτε με κοινοβουλευτικούς στα χαρτοφυλάκια είτε με εξωκοινοβουλευτικούς, ασκώντας διοίκηση, η οποία σε ιδανικές συνθήκες δε δέχεται εκπτώσεις κατά την άσκησή της, αν θέλει φυσικά η κυβέρνηση να μη δημιουργεί αισθήματα αδικίας και ανισότητας απέναντι στο νόμο και ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες. Κάτι τέτοιο όμως συνέβη με την ανοχή της κυβέρνησης στη συγκέντρωση πλήθος κόσμου στην διάρκεια της ανακοίνωσης των αποφάσεων του δικαστηρίου κατά της Χρυσής Αυγής, αλλά και για την ανοχή των συγκεντρώσεων από κόμματα της Αριστεράς, για το Πολυτεχνείο. Όλα αυτά δημιούργησαν αίσθημα μη δικαιοσύνης απέναντι στο νόμο στον πληθυσμό και την ευθύνη γι αυτό δεν έχουν οι «ειδικοί» ή η Αστυνομία από μόνη της αλλά καθαρά το κέντρο από όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις που δεν είναι άλλο από την κυβέρνηση.

Επομένως, αναφορικά με το ζήτημα της παρατεταμένης απομόνωσης και της υπολειτουργίας της αγοράς, οι ειδικοί προτείνουν μεν μέτρα, άλλος όμως έχει την ευθύνη για τη λήψη και την εκτέλεση μίας τέτοιας απόφασης και αυτή είναι η εκλεγμένη Κυβέρνηση. Η όποια επιτροπή ειδικών, δεν μπορεί να έχει όλα τα δεδομένα, ώστε να αποφασίσει για ένα πολύ μακρύ, σε χρονική διάρκεια, διάστημα σε αντιδιαστολή με τον όποιο υπουργό, ο οποίος έχει μία πολύ ευρύτερη πληροφόρηση για τις αντοχές του συστήματος και π.χ. της οικονομίας.

Η αποποίηση των ευθυνών μέσω της μετάθεσής τους σε άλλους δεν είναι μέθοδος διακυβέρνησης αλλά μέθοδος διατήρησης εκλογικών ποσοστών, ενώ η παρατεταμένη εξαθλίωση μέρος του πληθυσμού της χώρας ,λόγω της μη λειτουργίας μεγάλου μέρους της οικονομίας, δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερη δυσαρέσκεια στη βάση του πληθυσμού.