Μία από τις τελευταίες φωτογραφίες του Ποσειδώνα που τραβήχτηκε από τον ανιχνευτή Voyager 2 της NASA, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 2,8 δισεκατομμύρια μίλια (4,5 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα) από τον ήλιο, κοινοποιήθηκε μόλις στις 19 Αυγούστου 2024, ενώ τραβήχτηκε για πρώτη φορά στις 25 Αυγούστου 1989.

Το γεγονός αυτό είναι αξιοσημείωτο καθώς μόνο ένα διαστημόπλοιο έχει επισκεφθεί ποτέ τον όγδοο και πιο απομακρυσμένο από τον ήλιο πλανήτη.

Στις 25 Αυγούστου 1989, το διαστημόπλοιο Voyager 2 της NASA τράβηξε τις πρώτες κοντινές εικόνες του Ποσειδώνα. Αυτή – μεταξύ των τελευταίων φωτογραφιών που τραβήχτηκαν πριν από το τέλος του ανιχνευτή του “Grand Tour” στους πλανήτες – έγινε μια από τις πιο εμβληματικές. Αποκάλυψε το χρώμα του Ποσειδώνα ως ένα βαθύ γαλάζιο, που χρωμάτιζε την αντίληψη του κοινού για τον πλανήτη για δεκαετίες. Μέχρι που μια νέα επεξεργασία των εικόνων του Voyager 2 νωρίτερα φέτος αποκάλυψε ότι το πραγματικό χρώμα του Ποσειδώνα ήταν ένα πολύ πιο ανοιχτό μπλε πράσινο.

Οι αρχικές εικόνες του Voyager 2 τραβήχτηκαν με ψεύτικο χρώμα χρησιμοποιώντας φίλτρα — μια τυπική τεχνική που χρησιμοποιούν οι πλανητικοί αστρονόμοι. Σε αυτήν την περίπτωση, χρησιμοποιήθηκαν μπλε και πράσινα φίλτρα μαζί με ένα που διέρχεται το φως σε μήκος κύματος που απορροφάται από το αέριο μεθάνιο. Σύμφωνα με τους επιστήμονες , το υδρογόνο και το ήλιο κυριαρχούν στην ατμόσφαιρα του Ποσειδώνα, αλλά το μεθάνιο του δίνει την μπλε όψη του απορροφώντας το κόκκινο φως. Τα φίλτρα κάνουν το μεθάνιο να φαίνεται σκούρο μπλε σε αυτήν την εικόνα, αλλά αποκαλύπτουν επίσης ένα ημιδιαφανές στρώμα ομίχλης σε όλο τον πλανήτη. Η φωτεινή-κόκκινη άκρη γύρω από τον Ποσειδώνα προκαλείται από την ομίχλη που σκορπίζει το ηλιακό φως σε μεγαλύτερα υψόμετρα, πάνω από το μεγαλύτερο μέρος του μεθανίου.

Το Voyager 2 τράβηξε αυτή τη λήψη σχεδόν με ακρίβεια 12 χρόνια αφότου εκτοξεύτηκε με έναν πύραυλο Τιτάνα-Κένταυρος από το ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα. Έχοντας επισκεφθεί τον Δία το 1979, τον Κρόνο το 1981 και τον Ουρανό το 1985, η πλησιέστερη προσέγγιση του Voyager στον Ποσειδώνα ήρθε στις 25 Αυγούστου 1989. Κατά τη διάρκεια της πτήσης, το Voyager επισκέφτηκε επίσης δύο από τα φεγγάρια του Ποσειδώνα, τον Τρίτωνα και τη Νηρηίδα, και ανακάλυψε έξι νέα φεγγάρια δαχτυλίδια .

Επειδή ο Ποσειδώνας είναι περίπου 30 φορές πιο μακριά από τον ήλιο από ό,τι η Γη, λαμβάνει μόνο ένα ποσοστό του ηλιακού φωτός της Γης, που σημαίνει ότι το Voyager 2 έπρεπε να τραβήξει εικόνες μακράς έκθεσης. Έτσι, οι μηχανικοί εκτόξευσαν τους προωθητές του ταχέως κινούμενου διαστημικού σκάφους για να το περιστρέψουν ώστε η κάμερα να παραμείνει εστιασμένη.

Ο Ποσειδώνας ήταν ο τελευταίος σταθμός του Voyager 2 πριν ταξιδέψει στην άκρη του ηλιακού συστήματος. Ο ανιχνευτής εισήλθε στο διαστρικό διάστημα στις 5 Νοεμβρίου 2018. Το Voyager 2 παραμένει η μακροβιότερη αποστολή της NASA, ακόμη και μετά την αντιμετώπιση ορισμένων προβλημάτων επικοινωνίας το περασμένο καλοκαίρι.

Αυτή είναι η εικόνα που τραβήχτηκε το 1989.

Μια νέα επεξεργασία εικόνων που συνέλεξε το Voyager 2 στα τέλη της δεκαετίας του 1980 χρησιμοποιώντας δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble αποκάλυψε τα πραγματικά χρώματα των μακρινών γιγάντων πάγου του ηλιακού συστήματος, του Ποσειδώνα και του Ουρανού.

«Εφαρμόζοντας το μοντέλο μας στα αρχικά δεδομένα, μπορέσαμε να ανασυνθέσουμε την πιο ακριβή αναπαράσταση του χρώματος τόσο του Ποσειδώνα όσο και του Ουρανού», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Patrick Irwin , πλανητικός φυσικός στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, σε μια δήλωση .

Οι επιστήμονες γνώριζαν ότι οι γίγαντες πάγου πιθανότατα έμοιαζαν διαφορετικοί από ό,τι υποδείκνυαν οι εικόνες. Αυτό συμβαίνει επειδή όταν αποστολές όπως το Voyager 2 – μέχρι στιγμής το μόνο διαστημόπλοιο που επισκέφτηκε τους γίγαντες του πάγου – παρατήρησαν τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα, το έκαναν σε μεμονωμένα μήκη κύματος φωτός κάθε φορά. Ως αποτέλεσμα, όλες οι εικόνες τους ήταν σύνθετες δημιουργίες από πολλές μονοχρωματικές παρατηρήσεις των πλανητών.

Αυτές οι σύνθετες εικόνες δεν ήταν πάντα αρκετά καλά ισορροπημένες για να προσδώσουν μια αληθινή εικόνα των χρωμάτων των πλανητών. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα στην περίπτωση του Ποσειδώνα που εκτείνονται σε όλο τον γίγαντα των πάγων, καθώς και τα σύννεφα και τις καταιγίδες του.

Για να αποκτήσουν εικόνες αληθινού χρώματος του Ποσειδώνα και του Ουρανού, ο Irwin και οι συνεργάτες του στράφηκαν σε δεδομένα που συλλέχθηκαν από τον φασματογράφο απεικόνισης του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble (STIS) και την κάμερα ευρέος πεδίου 3 (WFC3). Η ομάδα χρησιμοποίησε επίσης δεδομένα που συλλέχθηκαν από τον φασματοσκοπικό εξερευνητή πολλαπλών μονάδων (MUSE) στο Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (VLT) που βρίσκεται στην έρημο Ατακάμα της βόρειας Χιλής.

Στις εικόνες που λαμβάνονται από αυτά τα όργανα, κάθε εικονοστοιχείο είναι ένα συνεχές φάσμα χρωμάτων, που σημαίνει ότι τα δεδομένα που συνέλεξαν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την εξισορρόπηση των σύνθετων εικόνων που κατασκευάστηκαν από το Voyager 2.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι και οι δύο γίγαντες του πάγου έχουν παρόμοιο παγωμένο, δροσερό πρασινωπό μπλε, αν και ο Ποσειδώνας είναι ελαφρώς πιο μπλε.

ΕΔΩ φαίνεται πως είναι πραγματικά το χρώμα του Ποσειδώνα

photo: pixabay