Είναι ένας μικρός δήμος στην περιοχή της Σουηβίας, που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Δούναβη στο γερμανικό κρατίδιο της Βαυαρίας. Η όμορφη μεσαιωνική παλιά πόλη της είναι το κύριο τουριστικό της αξιοθέατο, μαζί με το φυσικό πάρκο Altmühltal και το γειτονικό αστρόβλημα (κρατήρας που προκαλείται από πρόσκρουση μετεωρίτη) όπου βρίσκεται η πόλη Nördlingen.

Από το 1993, υπάρχει ένα τρίτο σημείο ενδιαφέροντος, αυτή τη φορά καλλιτεχνικό-μνημειακό, που προσελκύει επισκέπτες: το ZeitPyramide , ή Time Pyramid (Πυραμίδα του Χρόνου) που σχεδιάστηκε για να γιορτάσει την 1.200η επέτειο της πόλης. Ένας τσιμεντόλιθος προστίθεται κάθε δεκαετία, που σημαίνει ότι δεν θα ολοκληρωθεί… μέχρι το έτος 3183 .

Για να κατανοήσουμε αυτό το ασυνήθιστο έργο, πρέπει να πάμε πίσω στον Πρώιμο Μεσαίωνα, συγκεκριμένα στο 793, όταν ιδρύθηκε το Wemding. Εκείνη την εποχή, ονομαζόταν Uuemodinga, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται σε μια επιστολή δωρεάς του Κόμη Helmoin προς τον Επίσκοπο του Freising, παραχωρώντας του γη στο Gosheim που είχε λάβει από τον Καρλομάγνο .

Αποτελούνταν από τέσσερα αγροκτήματα και ένα δάσος όπου ιδρύθηκε ένα μοναστήρι, εξαρτώμενο από το αβαείο των Βενεδικτίνων του Sankt Emmeram στο Ρέγκενσμπουργκ. Το μοναστήρι διατήρησε τον έλεγχο της γης για τους επόμενους αιώνες μέχρι το 1467, όταν πέρασε στα χέρια του δούκα Ludwig I Wittelsbacher.

Αυτός ο ευγενής, πέντε χρόνια αργότερα, ίδρυσε το Πανεπιστήμιο του Ingolstadt και παραχώρησε στους νέους του Wemding το δικαίωμα να σπουδάσουν εκεί, καθώς η πόλη είχε ευημερήσει πολύ και η κοινωνικοοικονομική κατάσταση του πληθυσμού της ήταν υψηλή. Μετά ήρθαν δύσκολες στιγμές: η εισαγωγή του Προτεσταντισμού, οι θρησκευτικοί πόλεμοι, το κυνήγι μαγισσών , οι δημογραφικές επιπτώσεις του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και η καταστροφή που προκλήθηκε από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μόλις το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα άρχισε η εκβιομηχάνιση, η οποία οδήγησε σε οικονομική ανάκαμψη και προσαρμογή στη σύγχρονη εποχή.

Έτσι, το 1993, η πόλη γιόρτασε τα 1.200 χρόνια της. Ως μέρος των εορτασμών, ο τοπικός καλλιτέχνης Manfred Laber ανατέθηκε να δημιουργήσει ένα έργο που θα μνημόνευε το γεγονός και θα ευαισθητοποιούσε τους ντόπιους της εποχής που είχαν περάσει από εκείνες τις πρώτες μεσαιωνικές μέρες .

Ο Laber, γεννημένος το 1932, σπούδασε ζωγραφική στο Hochschule Für Bildende Künste (Ακαδημία Καλών Τεχνών) στο Βερολίνο. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1950, εξέθεσε το έργο του στη Γερμανία, τη Γαλλία και ιδιαίτερα την Ισπανία, όπου έζησε για μεγάλο μέρος της ζωής του (συγκεκριμένα στην πόλη Αλκανάρ της Ταραγόνα).

Η ιδέα του Laber ήταν μια πυραμίδα που θα χτιζόταν σιγά σιγά πάνω από δώδεκα αιώνες , δημιουργώντας έναν παραλληλισμό με την εποχή που υπήρχε το Wemding, έτσι ώστε οι άνθρωποι να αντιληφθούν την τεράστια έκταση αυτού του χρονικού διαστήματος. Για να το πετύχει αυτό, επέλεξε έναν λόφο στη βόρεια περιοχή, το Robertshöhe, όπου τοποθέτησε μια πλατφόρμα από σκυρόδεμα και έστησε τον πρώτο από τους 120 ορθογώνιους ογκόλιθους που θα αποτελέσουν τη δομή μόλις ολοκληρωθεί – αν γίνει ποτέ, δεδομένου ότι απομένουν 1.190 χρόνια.

Μέχρι στιγμής, μόνο τέσσερις τσιμεντόλιθοι έχουν τοποθετηθεί από το 1993, ο πιο πρόσφατος το 2023 που σημαίνει ότι ο επόμενος θα προστεθεί το 2033 . Το πρώτο στάδιο, το οποίο μόλις αρχίζει, αποτελείται από το βασικό στρώμα, με μήκος και πλάτος 13,8 μέτρα (45,3 πόδια), που αποτελείται από 64 ογκόλιθους διατεταγμένους σε οκτώ σειρές και οκτώ στήλες.

Αυτό το βασικό στρώμα θα ολοκληρωθεί το 2623, ανοίγοντας τον δρόμο για το δεύτερο στάδιο, που αποτελείται από 36 τσιμεντόλιθους διατεταγμένους σε έξι σειρές και έξι στήλες. Αυτό το στάδιο θα είναι πιο περίπλοκο καθώς θα απαιτήσει σκαλωσιά, γερανό ή χωμάτινη ράμπα για τοποθέτηση. Η εκτιμώμενη ημερομηνία ολοκλήρωσης αυτής της φάσης είναι το 2983.

Το τρίτο στάδιο θα αποτελείται από 16 ογκόλιθους διατεταγμένους σε τέσσερις σειρές και τέσσερις στήλες, που αναμένεται να είναι στη θέση τους μέχρι το 3143. Το τέταρτο και τελευταίο στάδιο, που αποτελείται από τέσσερις ογκόλιθους διατεταγμένους σε δύο σειρές και δύο στήλες, θα ολοκληρώσει τη δομή το έτος 3183 . Συνολικά, θα υπάρχουν 120 τσιμεντόλιθοι, ο καθένας με πλάτος 1,2 μέτρα (3,9 πόδια), βάθος 1,2 μέτρα και ύψος 1,8 μέτρα (5,9 πόδια), με διάκενο 60 εκατοστών (2 πόδια) μεταξύ τους. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα μια πυραμίδα διαστάσεων 13,8 μέτρων (45,3 πόδια) σε κάθε πλευρά και 7,2 μέτρων (23,6 ποδιών) σε ύψος —ή ίσως όχι, εάν εφαρμοστεί μια προτεινόμενη τροποποίηση.

Ο Laber πέθανε στο Wemding το 2018 σε ηλικία 86 ετών, οπότε οι τοπικές αρχές και το ίδρυμα που διαχειρίζεται το έργο θα το συνεχίσουν. Η αλλαγή θα επηρεάσει επίσης τον προϋπολογισμό – το ZeitPyramide χρηματοδοτείται από δωρεές από τοπικές επιχειρήσεις – αν και οι μελλοντικές γενιές αναμένεται να έχουν την επιλογή να τροποποιήσουν το σχέδιο.

Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι αν αυτή η σύγχρονη πυραμίδα θα αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου όπως άλλες, όπως η Αιγυπτιακή και η Μεσοαμερικανική πυραμίδα. Η βασική διαφορά έγκειται στα υλικά που χρησιμοποιούνται. Οι αρχαίες πυραμίδες χτίστηκαν από ασβεστόλιθο, γρανίτη ή ηφαιστειακή πέτρα, ανάλογα με την περιοχή, κάτι που επέτρεψε σε ορισμένες να αντέξουν για τεσσερισήμισι χιλιετίες. Αντίθετα, η γερμανική πυραμίδα θα είναι κατασκευασμένη από σκυρόδεμα , το οποίο συνήθως δεν διαρκεί περισσότερο από έναν αιώνα – αν και με την κατάλληλη συντήρηση και αδιαβροχοποίηση, η μακροζωία της θα μπορούσε να παραταθεί.

Δείτε ΦΩΤΟ ΕΔΩ

photo: pixabay