Πριν από περισσότερο από μια δεκαετία, μια ιαπωνική κατασκευαστική εταιρεία αποκάλυψε ένα σχέδιο για την κατασκευή μιας τεράστιας ζώνης ηλιακών πάνελ γύρω από τον ισημερινό της Σελήνης. Η ιδέα, που ονομάζεται Luna Ring (Δακτύλιος της Σελήνης), θα εκτείνεται σε μήκος 6.800 μιλίων και θα παράγει αδιάλειπτη ηλιακή ενέργεια χωρίς κανένα από τα προβλήματα καιρού ή σκότους που μαστίζουν τις συστοιχίες που βρίσκονται στη Γη. Το έργο έλαβε ελάχιστη προσοχή στην αρχή, αλλά μετά την πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα τον Μάρτιο του 2011, η Ιαπωνία ξαφνικά έδειξε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον για εναλλακτικές πηγές ενέργειας.

Οι αριθμοί είναι δύσκολο να αγνοηθούν. Η Shimizu Corporation, η εταιρεία πίσω από την πρόταση, ισχυρίζεται ότι τα γήινα ηλιακά πάνελ μπορούν να παράγουν μόνο το ένα εικοστό της ενέργειας που παράγεται από μια ισοδύναμη συστοιχία στο διάστημα. Στον σεληνιακό ισημερινό δεν υπάρχει ατμόσφαιρα που να εμποδίζει το ηλιακό φως, ούτε σύννεφα ούτε νύχτα στην ηλιόλουστη πλευρά, πράγμα που σημαίνει ότι το σύστημα θα μπορούσε να λειτουργεί συνεχώς όλο το εικοσιτετράωρο.

Ο Tetsuji Yoshida, πρόεδρος της διαστημικής συμβουλευτικής ομάδας CSP Japan του Shimizu, δήλωσε σε δημοσιογραφικό κανάλι ότι αν όλη η ενέργεια από τα σεληνιακά πάνελ έφτανε στη Γη, δεν θα υπήρχε ποτέ ξανά ανάγκη για καύση άνθρακα, πετρελαίου ή βιομάζας.

Το Luna Ring λένε ότι θα έλυνε ένα βασικό πρόβλημα με την επίγεια ηλιακή ενέργεια: τη διακοπτόμενη λειτουργία. Στη Γη, τα ηλιακά πάρκα σταματούν να παράγουν τη νύχτα και χάνουν την αποδοτικότητά τους κατά τη διάρκεια συννεφιασμένου καιρού, αλλά η Σελήνη ουσιαστικά δεν έχει αυτό το πρόβλημα, που σημαίνει ότι τίποτα δεν εμποδίζει τις ακτίνες του Ήλιου. Κατά μήκος του σεληνιακού ισημερινού, η μία ή η άλλη πλευρά είναι πάντα λουσμένη στο ηλιακό φως, επιτρέποντας την πραγματική παραγωγή ενέργειας 24 ωρών.

Τα ηλιακά κύτταρα στον σεληνιακό ισημερινό θα μετατρέπουν το ηλιακό φως σε ηλεκτρική ενέργεια και τα ενσωματωμένα καλώδια θα μεταφέρουν αυτήν την ενέργεια στην κοντινή πλευρά της Σελήνης, την όψη που δείχνει πάντα προς τη Γη. Εκεί, οι εγκαταστάσεις μετάδοσης θα μετατρέπουν την ηλεκτρική ενέργεια σε δέσμες μικροκυμάτων και λέιζερ υψηλής ενέργειας που στοχεύουν σε σταθμούς λήψης στο έδαφος.

Στη Γη, εξειδικευμένες κεραίες που ονομάζονται “rectennas” θα συλλαμβάνουν τα μικροκύματα και θα τα μετατρέπουν ξανά σε ηλεκτρική ενέργεια για το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας. Σύμφωνα με τα έγγραφα της πρότασης της εταιρείας, το σύστημα θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιήσει την ενέργεια για την παραγωγή καυσίμου υδρογόνου για αποθήκευση και μεταφορά. Ο στόχος είναι η πλήρης μετατόπιση από τα ορυκτά καύσιμα προς μια κοινωνία που βασίζεται στο υδρογόνο.

Φυσικά η κατασκευή οποιουδήποτε έργου στη Σελήνη είναι εξαιρετικά δύσκολη, επομένως η Shimizu σχεδιάζει να βασιστεί σχεδόν εξ ολοκλήρου σε ρομπότ. Αυτά τα μηχανήματα θα τα τηλεχειρίζονται από τη Γη 24 ώρες το 24ωρο, εκτελώντας εργασίες όπως η ισοπέδωση του εδάφους, η εκσκαφή του σεληνιακού φλοιού και η συναρμολόγηση εξοπλισμού. Μια μικρή ομάδα αστροναυτών θα υποστηρίζει τα ρομπότ επί τόπου, αλλά οι άνθρωποι θα παίζουν δευτερεύοντα ρόλο.

Η κατασκευή θα αξιοποιούσε επίσης τους σεληνιακούς πόρους στο μέγιστο δυνατό, μειώνοντας την ανάγκη μεταφοράς υλικών από τη Γη. Το σεληνιακό έδαφος είναι μια ένωση οξειδίου και, εισάγοντας υδρογόνο από τη Γη, οι εργαζόμενοι θα μπορούσαν να παράγουν νερό και οξυγόνο από την επιφάνεια της Σελήνης. Το ίδιο έδαφος θα μπορούσε να μετατραπεί σε σκυρόδεμα, κεραμικά, ίνες γυαλιού, ακόμη και στα ίδια τα ηλιακά κύτταρα.

Η πρόταση της ιαπωνικής εταιρείας περιλαμβάνει αυτοκινούμενα εργοστάσια παραγωγής που θα κινούνται κατά μήκος του σεληνιακού ισημερινού, κατασκευάζοντας ηλιακά κύτταρα από τοπικά υλικά και εγκαθιστώντας τα καθώς προχωρούν. Η ηλιακή ζώνη θα έχει πλάτος από λίγα χιλιόμετρα έως 400 χιλιόμετρα στο ευρύτερο σημείο της, περικλείοντας ολόκληρη την περιφέρεια της Σελήνης. Μια διαδρομή μεταφοράς κατά μήκος του ισημερινού θα μεταφέρει δομικά υλικά, με καλώδια ρεύματος θαμμένα από κάτω.

Παρά τη φιλοδοξία του, το Luna Ring αντιμετωπίζει ένα συντριπτικό εμπόδιο: τα χρήματα. Ο Masanori Komori, οικονομολόγος στο Ινστιτούτο Ενεργειακής Οικονομίας στην Ιαπωνία, δήλωσε ότι η σεληνιακή ηλιακή ενέργεια ακούγεται καλή θεωρητικά αλλά κοστίζει πάρα πολύ. Υποστήριξε ότι η Ιαπωνία θα πρέπει να επικεντρωθεί σε πιο ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις όπως η γεωθερμική ενέργεια, η οποία είναι ήδη διαθέσιμη και πολύ φθηνότερη στο να αναπτυχθεί.

Ο ίδιος ο Yoshida παραδέχτηκε ότι δεν έχει συγκεκριμένη εκτίμηση για το κόστος του έργου. Η απαιτούμενη τεχνολογία βρίσκεται ακόμη σε ερευνητικό στάδιο, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας εκπομπής γιγαβάτ ισχύος σε απόσταση εκατοντάδων χιλιάδων μιλίων στο διάστημα με απόλυτη ακρίβεια. Η μετάδοση με μικροκύματα και λέιζερ θα απαιτούσε φάρους-σταθμούς στη Γη για να διασφαλιστεί ότι οι δέσμες θα φτάσουν στους σταθμούς λήψης τους, ένα κατόρθωμα που δεν έχει επιχειρηθεί ποτέ σε αυτή την κλίμακα.

Παρά τα εμπόδια αυτά, η πρόταση της εν λόγω εταιρείας υποστηρίζει ότι όλα τα βασικά συστατικά υπάρχουν ήδη. Το ηλιακό φως είναι δωρεάν, τα ηλιακά πάνελ είναι “ώριμη” τεχνολογία και τόσο τα μικροκύματα όσο και τα λέιζερ είναι πλέον καλά κατανοητά. Η πρόκληση είναι η κλιμάκωση των πάντων σε πρωτοφανή βαθμό και η εφαρμογή τους στην επιφάνεια ενός άλλου κόσμου.

Δεν υπάρχουν δημόσιες ενημερώσεις από τη Shimizu που να έχουν μετακινήσει το έργο πέρα ​​από το στάδιο της πρότασης. Ο Yoshida παραμένει αισιόδοξος, λέγοντας ότι το μόνο που κάνει η ομάδα είναι να χρησιμοποιεί τους υπάρχοντες πόρους: ηλιακό φως, ηλιακούς συλλέκτες, μικροκύματα και λέιζερ. «Αν μπορέσουμε να συνεχίσουμε την έρευνα», είπε, «πιστεύουμε ότι υπάρχει τεράστια πιθανότητα αυτό να γίνει πραγματικότητα».

photo: ΑΠΕ-ΜΠΕ-EPA-EPA