Δυο αμερικάνικες υπερπαραγωγές, που τόνωσαν ιδιαίτερα το ενδιαφέρον του ευρύ κοινού και τα ταμεία του πολύπαθου κινηματογραφικού κυκλώματος και συνεχίζουν την πορεία τους, ενώ συνεχώς προστίθενται νέες ταινίες. Όπως αυτή την εβδομάδα, με έξι πρεμιέρες, απ’ τις οποίες ξεχωρίζει εμφανώς η τελευταία βραβευμένη, στις Κάννες, ταινία του Πάβελ Παβλικόφσκι «Πατρίδα», ενώ το ενδιαφέρον της έχει και η ιταλική κωμωδία «Έτσι Είναι η Ζωή», του Ρικάρντο Μιλάνι. Επίσης, προβάλλονται δυο θαυμάσιες κλασικές επανεκδόσεις σπουδαίων δημιουργών, το δραματικό κομψοτέχνημα του Σατιατζίτ Ράι «Ο Δειλός» και το φιλμ νουάρ του Τζον Χιούστον «Στη Βοή της Καταιγίδας», με το αθάνατο ζευγάρι Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ – Λορίν Μπακόλ.

Πατρίδα

(«Fatherland») Δραματική ταινία, γερμανικής και πολωνικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Πάβελ Παβλικόφσκι, με τους Χάνς Ζίσλερ, Αουγκούστ Ντιλ, Σάντρα Χίλερ, Ντεβίντ Στρίσοβ, Άννα Μάντελι κα.

Ο πολυβραβευμένος Πάβελ Παβλικόφσκι δημιουργεί και πάλι ένα πολυσήμαντο ιστορικό δράμα, αυτή τη φορά, γύρω από τη σημασία της πατρίδας. Σε μόλις 82 λεπτά καταφέρνει να συμπυκνώσει την αναζήτησή του για τον όρο «πατρίδα» σε έναν πολύπλοκο κόσμο, που βαδίζει σαν τραγική φάρσα και ταυτόχρονα, να αναδείξει τη σχέση του ατόμου με την Ιστορία, το χρέος του καλλιτέχνη και την τραυματισμένη σχέση του με την οικογένεια.

Οχτώ χρόνια έπειτα από το έξοχο «Ψυχρός Πόλεμος», ο Παβλικόφσκι επιστρέφει στα μεταπολεμικά ερείπια της Ευρώπης, μαγνητίζοντας με τις ασπρόμαυρες εικόνες του και το τετράγωνο φορμάτ, που ξέρει να χειρίζεται όσο κανείς σήμερα, αναδεικνύοντας τα πρόσωπα, τα αισθήματα, τα αδιέξοδα. Κάτι που επιβράβευσαν και στο τελευταίο φεστιβάλ των Καννών, τιμώντας τον με το βραβείο σκηνοθεσίας.

Το 1949, ο διάσημος νομπελίστας συγγραφέας και Αμερικάνος πολίτης, εδώ και 16 χρόνια μετά την αναγκαστική αυτοεξορία του, Τόμας Μαν, προσκαλείται μαζί με την κόρη του, ηθοποιό και συγγραφέα, Έρικα, στην ήδη διχοτομημένη Γερμανία. Παρά τις αντιδράσεις αποδέχεται την πρόσκληση και της Σοβιετικής πλευράς, φτάνοντας ως τη Βαϊμάρη, ως μια ιστορική μορφή για τη Γερμανία, δηλώνοντας ενωτικός και θέλοντας να εμψυχώσει έναν λαό που βγαίνει από τα συντρίμμια του πολέμου. Πιστεύει περισσότερο στη δύναμη της τέχνης και των λόγων του, παρά στα διλήμματα «με τον Στάλιν ή τον Μίκυ Μάους». Κι ενώ διασχίζουν τη Γερμανία, με μια μαύρη Buick, ο γιός του Κλάους, συγγραφέας, ναρκομανής και ομοφυλόφιλος, που πάντοτε ένιωθε μη αποδεκτός από τον πατέρα του, αυτοκτονεί σε ένα ξενοδοχείο στις Κάννες. Η Έρικα συγκλονίζεται, ενώ ο Τόμας Μαν ατάραχος αποφασίζει να συνεχίσουν το ταξίδι, θέλοντας να αφυπνίσει το πνεύμα του Γκαίτε στην ρημαγμένη, απ’ τα δικά της εγκλήματα, πατρική του γη.

Αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι είναι από τους εκλεκτούς μάστορες του κινηματογράφου – αν και ορισμένες φορές το παρακάνει με τα στυλιζαρισμένα πλάνα του, ο Παβλικόφσκι, θα στήσει, με μια εξαιρετική αισθητική και γοητευτική ατμόσφαιρα, ένα βιογραφικό, ιστορικό και οικογενειακό δράμα, με πολιτικές και φιλοσοφικές νύξεις, υπαρξιακές αγωνίες και ταυτόχρονα, υπαινικτικά προβάλει τα πολυεπίπεδα νοήματα και τα ερωτήματα που δύσκολα θα βρουν απάντηση.

Επιπλέον, στα 82 λεπτά της ταινίας, αποδεικνύει ότι μπορεί να διεισδύσει μελετημένα και στον ρόλο που μπορεί να έχει ένας καλλιτέχνης και η τέχνη, στη σωτηρία του κόσμου – κάτι μάλλον αδύνατο. Ωστόσο, ο ρόλος τους μπορεί να βελτιώσει την ψυχή και συνάμα να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης, από ιδεολόγους του μίσους – οι ναζιστικές ιδέες, σε όλες τους τις παραλλαγές, κατάφεραν να επιζήσουν και στα ερείπια.

Βρίσκοντας τρόπους να χωρέσει σε ένα δυσβάστακτο δράμα, το χιούμορ, ο Πολωνός σκηνοθέτης δημιουργεί μια εσωτερική ηρεμία στον θεατή, που ακολουθεί με προσοχή τα πρόσωπα και συγχρόνως μπορεί να στοχαστεί πάνω στα γεγονότα και την ουσία του θέματός του. Την Πατρίδα, που δεν είναι το τρυφερό νοσταλγικό χωριό, η γειτονιά, οι παιδικές μνήμες, αλλά το έθνος, το κράτος, η παράδοση, ο πατριωτισμός. Η πατρίδα, που είναι μία διχασμένη, ενοχική Γερμανία και δεν μπορεί να τη σώσει ούτε η τέχνη, ούτε ο Γκαίτε. Η τέχνη δεν μπορεί να σώσει τον ανθρώπινο πολιτισμό, όπως και ο Τόμας Μαν τα δυο παιδιά του, που πιστεύουν ότι πατρίδα είναι ο πατέρας τους.

Η προβληματική του Πολωνού σκηνοθέτη εκτείνεται στη σημερινή εποχή και σε έναν καταρρέοντα κόσμο, την αίσθηση ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν να μη χωρούν, ούτε να ανήκουν πουθενά, να απομακρύνονται ιδεολογικά και συναισθηματικά από την πατρίδα τους, συνειδητοποιώντας πως τα ιστορικά αμαρτήματα του παρελθόντος επαναλαμβάνονται με την ίδια βαναυσότητα.

Μια από τις σημαντικότερες ταινίες της χρονιάς, πολλές φορές απολαυστική στη θέαση, παρά την εγκεφαλική της διάσταση και το αυστηρά δομημένο της σύμπαν, με έξυπνη διεισδυτική ματιά, που δίνει την ευκαιρία στην Σάντρα Χίλερ, όταν δεν πέφτει στην παγίδα της επιτήδευσης, να μας συμπαρασύρει στον συναισθηματικό της όλεθρο και τον Χανς Ζίσλερ (πρωταγωνιστή στις πρώτες ταινίες του Βέντερς) να πιστοποιεί το ερμηνευτικό του μέγεθος ως ένα ματαιόδοξο ιερό σύμβολο, που θέλει να αντικαταστήσει τον Γκαίτε στη θρυμματισμένη συνείδηση των Γερμανών.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, ο Τόμας Μαν και η κόρη του ξεκινούν ένα απαιτητικό και συγκινητικό οδικό ταξίδι με μια μαύρη Buick, διασχίζοντας μια κατεστραμμένη Γερμανία: από τη Φρανκφούρτη, που βρίσκεται υπό αμερικανική επιρροή, έως τη Βαϊμάρη, υπό σοβιετικό έλεγχο.

Έτσι Είναι η Ζωή

(«La Vita va Cosi») Κωμωδία, ιταλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ρικάρντο Μιλάνι, με τους Βιρτζίνια Ραφαέλε, Ντιέγκο Αμπαταντουόνο, Άλντο Μπάλιο, Τζουζέπε Ινιάτσιο Λόι, Τζέπι Κουτσάρι κα.

Ένα καυτό γεγονός – επίκαιρο όσο ποτέ, που επηρεάζει κυρίως τα παραθαλάσσια της Μεσογείου, με τη δίχως όρια εκμετάλλευση παρθένων και πανέμορφων παραλιών και δημόσιων περιοχών και της μετατροπής τους σε πεντάστερα ξενοδοχεία, θίγει η τελευταία ταινία του Ρικάρντο Μιλάνι. Ενός εμπορικού σκηνοθέτη, που όμως μπορεί να συνδυάζει τις εισπρακτικές επιτυχίες με την αυθεντική λαϊκότητα και θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος.

Έχοντας μία δυνατή ιστορία, βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, ο Μιλάνι φτιάχνει μία καλοβαλμένη κωμωδία, με δραματικές πινελιές, σπάζοντας τα ταμεία στην Ιταλία και θέλοντας να μας υπενθυμίσει ότι τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν τα πάντα.

Σε μια πολυτελή αίθουσα συσκέψεων δίπλα από το Ντουόμο του Μιλάνου, ένας γκουρού των ακινήτων αποφασίζει να χτίσει ένα πολυτελές θέρετρο σε μια ανέγγιχτη έκταση στην ακτογραμμή της Σαρδηνίας, με τους συμβούλους του να τον διαβεβαιώνουν ότι πολύ εύκολα θα αγοράσουν από έναν φτωχό βοσκό την έκτασή του, που βρίσκεται ανάμεσα στο επενδυτικό τους σχέδιο. Στην άλλη πλευρά της ιστορίας, σε ένα μαγικό παραθαλάσσιο τοπίο, στέκεται στωικά ένας υπέργηρος βοσκός να βλέπει την παραλία, με τα κρυστάλλινα νερά και την κατάλευκη άμμο και δίπλα στους αμμόλοφους να βόσκουν οι ευτυχισμένες αγελάδες του. Ο βοσκός, παρά τις πιέσεις που δέχεται από την οικογένειά του, τον δήμο, που βλέπει το επενδυτικό σχέδιο ως ευκαιρία ανάπτυξης του τόπου και τους περίοικους, αρνείται να πουλήσει για όλα τα χρήματα του κόσμου, υπερασπιζόμενος το δημόσιο χαρακτήρα της παραλίας. Όπως λέει χαρακτηριστικά «αυτός ο παράδεισος είναι για όλους τους ανθρώπους».

Η σχεδόν απίστευτη ιστορία, για τα σημερινά δεδομένα, που εκτείνεται για πάνω από μία δεκαετία και με τον υπέργηρο βοσκό να λέει πάντα ένα ξερό «όχι» στους επενδυτές, έχει τη γοητεία της, το καθαρό μήνυμά της, στιγμές συγκίνησης και γέλιου και βεβαίως μία αξιαγάπητη φιγούρα, αυτή του βοσκού, ενός 84χρονου πραγματικού ποιμένα από τη Σαρδηνία, που ανακάλυψε τυχαία ο Μιλάνι, κατά τη διάρκεια του κάστινγκ.

Παρά τις αδυναμίες της (συχνά γίνεται επαναλαμβανόμενη, παρά το πέρασμα του χρόνου όλα μένουν ίδια) και την επιλογή του Μιλάνι να επικεντρωθεί στα προφανή, αποφεύγοντας τις δυσκολίες του βαθύτερου προβλήματος, με την εμπορική εκμετάλλευση ωραίων έως και μοναδικών φυσικών τοπίων ή τον ρόλο κυβερνητικών αξιωματούχων και τα φαινόμενα διαφθοράς, η ταινία του διατηρεί τη λαϊκή της καταγωγή, που έρχεται εμφανώς με απόσταση από τα βάθη της commedia all’italiana και μας χαρίζει ορισμένα πλάνα ιδιαίτερης ομορφιάς, δίνοντας σημαντικό ρόλο και στη Σαρδηνία.

Το καστ ικανοποιητικό, αν και όλα τα λεφτά είναι η λιτή παρουσία του 84χρονου Τζουζέπε Ινιάτσιο Λόι, στον ρόλο του βοσκού, του πραγματικού Οβίντιο Μάρας, που απεβίωσε το 2024.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ένας ηλικιωμένος βοσκός μετατρέπεται σε επιχειρηματική βόμβα όταν είναι ο μόνος που αντιστέκεται στην κατασκευή ενός πολυτελούς θέρετρου από κατασκευαστές ακινήτων του Μιλάνου στο μικροσκοπικό χωριό του στη Σαρδηνία και την υπέροχη παραλία που βρίσκεται κάτω από το κτήμα του.

Spa Weekend

(«Spa Weekend») Κωμωδία, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Τζον Λούκας και Σκοτ Μουρ, με τους Λέσλι Μαν, Άννα Φάρις, Άισλα Φίσερ, Μισέλ Μπουτό, Άνταμ Ντέμος, Κέιτ Λίστερ κα.

Το Χόλιγουντ, παρά τις εκλάμψεις του, τις θετικές εξαιρέσεις ή τα βαριά ονόματα του παρελθόντος που επιμένουν και καταφέρνουν να συντηρούν κάτι από τη λάμψη των προηγούμενων δεκαετιών, είναι φανερό ότι δείχνει σημάδια κατάρρευσης. Εγκλωβισμένο ανάμεσα στους τεχνοκράτες, τους αριθμούς, τις μετριότητες, τον όλεθρο της χειραγώγησης μέσω των κοινωνικών δικτύων και τους πρόθυμους σκηνοθέτες, σεναριογράφους και ηθοποιούς να συμμετέχουν σε αυτό το παιχνίδι, η Μέκκα του κινηματογράφου οδηγείται στην απαξίωση.

Όπως με αυτή την χοντροκομμένη κωμωδία καταστροφής των Τζον Λούκας και Σκοτ Μουρ («Μαμάδες με κακή διαγωγή»), που αποτελεί ακόμη μία ξεπερασμένη απόπειρα σάτιρας γύρω από την κουλτούρα ευεξίας και του άγχους που κυριεύει τις 50άρες γυναίκες.

Το τρόπος του λέγειν, σενάριο, θέλει τρεις κολλητές φίλες, την Τζέιν, την Κοκό και τη Σόφι, να ξεφεύγουν από την πιεστική καθημερινότητά τους διοργανώνοντας ένα ταξίδι με προορισμό ένα πολυτελές spa, έχοντας απεγνωσμένα ανάγκη από χαλάρωση. Σε ένα μαγευτικό περιβάλλον, έτοιμες να απολαύσουν τις πολυτελείς περιποιήσεις και να ξανασυνδεθούν μεταξύ τους, έχουν μία απρόσμενη συνάντηση, όταν θα δουν μπροστά τους μια παλιά τους φίλη, την καταστροφική Μελ. Έτσι, η γαλήνια απόδρασή τους μετατρέπεται σε χάος και απρόβλεπτες περιπέτειες.

Ανάμεσα σε τσιρίδες και άναρθρες κραυγές, τα άγαρμπα φαιδρά αστεία στοχεύουν αποκλειστικά στην απενοχοποιημένη ευκολόπεπτη διασκέδαση και τα χαχανητά, ενώ τα γκαγκς μοιάζουν βγαλμένα από το ντουλάπι με τα κομμένα. Αναξιοποίητη μένει και η κωμική φλέβα των πρωταγωνιστριών, που απλώς περιφέρουν το άγχος και την υστερία τους. Η σκηνοθεσία μπαίνει άμεσα στον αυτόματο πιλότο, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που ο θεατής θα κοιτάξει το ρολόι του καθώς η διάρκεια των 90 λεπτών μοιάζει αιώνας.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Τρεις φίλες θέλοντας να ξεφύγουν από την καθημερινότητά τους, αποφασίζουν να περάσουν ένα Σαββατοκύριακο σε ένα πολυτελές σπα, αλλά μια απρόσμενη συνάντηση θα μετατρέψει τη γαλήνια απόδρασή τους σε μια καταστροφική περιπέτεια.

Πινόκιο: Ξεκούρδιστος

(«Pinocchio: Unstrung») Ταινία τρόμου, βρετανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Ρις Φρέικ-Γουότερφιλντ, με τους Κάμερον Μπελ, Τζουντ Έβαν Λόιντ, Ρίτσαρντ Μπρέικ, Ρόμπερτ Ένγκλουντ κα.

Εξελίσσεται πλέον σε μόδα η μετατροπή αγαπημένων ηρώων παραμυθιών ή κόμικς και λούτρινων παιχνιδιών σε ψυχοπαθείς δολοφόνους στο horror σινεμά, με τον Γουίνι, τον Πίτερ Παν ή τον Ποπάι να σκορπούν αίμα και φρίκη. Τις περισσότερες φορές οι παραγωγοί θέλουν τη μεταφορά τους στη μεγάλη οθόνη ως παρωδία τρόμου, αλλά καταλήγουν ως ένα φτηνό γκροτέσκο. Όπως στην ταινία του Ρις Φρέικ-Γουότερφιλντ, του δημιουργού της ανεξάρτητης εταιρείας ταινιών τρόμου (παιδικοί ήρωες μετατρέπονται σε σλάσερ) The Twisted Childhood Universe, που παρότι δέχθηκε αρνητικές κριτικές για την πρώτη του παραγωγή «Γουίνι το Αρκουδάκι: Αίμα και Μέλι», αυτή γνώρισε εισπρακτική επιτυχία και ακολούθησε ένα σίκουελ με τον Γουίνι και στη συνέχεια άλλες παρόμοιες ταινίες.

Το προχειρογραμμένο σενάριο θέλει τον Τζεπέτο να χαρίζει στον εγγονό του, τον Τζέιμς, μια ζωντανή ξύλινη κούκλα με το όνομα Πινόκιο, ελπίζοντας να τον βοηθήσει να ξεπεράσει την απώλεια του καλύτερού του φίλου. Μέσα από τη σχέση του με το μικρό αγόρι, ο Πινόκιο μαθαίνει τι διαφοροποιεί τις κούκλες από τους ανθρώπους και η αθώα του αντίληψη για τον κόσμο αρχίζει να διαστρεβλώνεται, οδηγώντας τον σε εμμονή να γίνει πραγματικό αγόρι. Η εμμονή αυτή μετατρέπεται σύντομα σε μια ανεξέλεγκτη κακή δύναμη, βυθίζοντας τον κόσμο σε έναν εφιάλτη τρόμου και σφαγής.

Αν και στην αρχή υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες, όσο περνούν τα λεπτά τόσο το φιλμ ξεμένει από πρωτότυπες εμπνεύσεις και γλιστρά στα κλισέ του σλάσερ και του γκορ τρόμου, μετατρέποντας την αγαπημένη και γνωστή για την αθωότητά της ξύλινη κούκλα σε σαδιστή σφαγέα. Και αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι ο Πινόκιο είναι απαραίτητος μόνο ως τίτλος και ως ένα ιντριγκαδόρικο τέχνασμα για την προσέλκυση των φανατικών του είδους.

Έτσι, ο τρόμος δίνει γέλια, η παρωδία αδιαφορία, όπως και το φινάλε, ενώ οι ερμηνείες τού καστ συμβαδίζουν απόλυτα με την ανυπαρξία χαρακτήρων και το γενικό αποτέλεσμα, μίας φτηνής παραγωγής και εξόφθαλμης ανοησίας.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο Τζεπέτο χαρίζει στον εγγονό του μια ζωντανή ξύλινη κούκλα, ελπίζοντας να τον βοηθήσει να ξεπεράσει την απώλεια του καλύτερου φίλου του. Ωστόσο, η εμμονή του Πινόκιο να γίνει ένα πραγματικό αγόρι, μετατρέπεται σε μια ανεξέλεγκτη δύναμη, βυθίζοντας τον κόσμο σε έναν εφιάλτη φρίκης και σφαγής.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

Πτώση 2

(«Fall 2: Deadpoint») Περιπέτεια αγωνίας, που δεν συνιστάται στο κοινό με ακροφοβία. Το σίκουελ της γνωστής ταινίας, που είδαμε πριν από τέσσερα χρόνια, σε σκηνοθεσία των αδελφών Σπίριγκ, ανανεώνει τη γνώριμη συνταγή μίας μονοδιάστατης αγχωτικής περιπέτειας επιβίωσης. Με ισχνό και πάλι σενάριο και χωρίς άλλες απαιτήσεις πέρα από την αγωνία και ορισμένες θεαματικές σκηνές, σε απόκρημνους απειλητικούς βράχους, το φιλμ προσφέρει μιάμιση ώρα καταιγιστικής δράσης, για τους λάτρεις του είδους.

Συντετριμμένη από τον θάνατο της αδελφής της Χάντερ, η Τζαξ, μαζί με τη θαρραλέα φίλη της αδελφή της Λους, ενώνουν τις δυνάμεις τους στο Όρο Κουάν της Ταϊλάνδης, προσπαθώντας να επουλώσουν τις πληγές τους και να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους, σκαρφαλώνοντας στο άγριο βουνό, κάτω από ακραίες συνθήκες και έλλειψη οποιουδήποτε ασφαλούς καταφυγίου.

Πρωταγωνιστούν: Χάριετ Σλέιτερ, Τομ Μπρίτνεϊ, Αρσέμα Τόμας, Βιρτζίνια Γκάρντνερ κα.

Paw Patrol: Κουτάβια και Δεινόσαυροι

(«Paw Patrol: The Dino Movie») Η τρίτη κινηματογραφική περιπέτεια των PAW Patrol, διά χειρός του Καλ Μπράνκερ, μας ταξιδεύει για μια ακόμη φορά στον εντυπωσιακό προϊστορικό κόσμο. Το καναδικό ψηφιακό animation, που προσπαθεί να συνδυάσει την οικογενειακή περιπέτεια φαντασίας με την κωμωδία, έχει τις χαριτωμένες του στιγμές, αν και μοιάζει προορισμένο για τη μικρή οθόνη.

Όταν το πλοίο τους παγιδεύεται σε μια μυστηριώδη καταιγίδα, τα κουτάβια της PAW Patrol ξεβράζονται αναγκαστικά σε ένα αχαρτογράφητο τροπικό νησί γεμάτο δεινόσαυρους. Εκεί γνωρίζουν τον Ρεξ, ένα κουτάβι που έχει εγκαταλειφθεί στο νησί εδώ και χρόνια και έχει γίνει ειδικός σε όλα τα θέματα που αφορούν τους δεινόσαυρους.

Η ταινία προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.

Ο Δειλός

(«Kapurush») Το μικρό κομψοτέχνημα του μέγιστου Σατιατζίτ Ράι, δημιουργού της ανεπανάληπτης τριλογίας του Απού, σε επανέκδοση 60 χρόνια από την πρεμιέρα του.

Με τη γνωστή του λιτότητα και την απαράμιλλη αισθητική του, ο Ράι σκηνοθετεί ένα μελαγχολικό, γοητευτικότατο αισθηματικό δράμα και συμπυκνώνει σε 74 λεπτά τον κόσμο των τύψεων και του ανεκπλήρωτου πόθου, εξετάζοντας σε βάθος και διακριτικά τη δειλία των ανθρώπων μπροστά στην ευτυχία.

Αποφεύγοντας τους μελοδραματισμούς και τις ευκολίες του θέματός και ρίχνοντας το βάρος του του στα υπονοούμενα, τα βλέμματα και τις σιωπές, ο Ράι διεισδύει μοναδικά στην ψυχολογία των δυο κεντρικών χαρακτήρων του, που ερμηνεύουν καθηλωτικά οι Σουμίτρα Τσάτερτζι και Μαντάβι Μουχερτζί (ο ενήλικας Απού, για όσους δεν το θυμούνται).

Ένας σεναριογράφος από την Καλκούτα αναγκάζεται να περάσει τη νύχτα στην επαρχία, όταν το αυτοκίνητό του παθαίνει βλάβη. Εκεί συναντά ξανά την πρώην ερωμένη του, Καρούνα, η οποία είναι πλέον παντρεμένη. Η απρόσμενη συνάντηση ξυπνά μνήμες και ανεκπλήρωτα συναισθήματα, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με τις επιλογές και τις μεγαλύτερες μεταμέλειες του παρελθόντος.

Ακόμα ένα δώρο προς τους γνήσιους σινεφίλ από τη New Star Art Cinema.

Στη Βοή της Καταιγίδας

(«Key Largo») Το περίφημο νουάρ, αν και όχι τόσο γνωστό στο ευρύ κοινό, που γύρισε το 1948 ο Τζον Χιούστον, με το ακαταμάχητο ζευγάρι των Μπόγκαρτ και Μπακόλ, σε επανέκδοση. Ο Χιούστον, πιάνει στα χέρια του το αποτυχημένο θεατρικό έργο του Μάξουελ Άντερσον και παραδίδει ένα συγκλονιστικό αλληγορικό φιλμ, για μια χώρα, τις ΗΠΑ, που είναι έτοιμη να παραδώσει τον όποιο ιδεαλισμό της και τα ιδανικά όλων αυτών που στάλθηκαν στο μέτωπο, στον τυχοδιωκτισμό και το χρήμα.

Ο απόστρατος ταγματάρχης Φρανκ ταξιδεύει στο Key Largo (νησί των Florida Keys) και στο ξενοδοχείο του νεκρού συμπολεμιστή του για να υποβάλει στα σέβη του στον ανάπηρο πατέρα και την νεαρή χήρα του. Εκεί, ανακαλύπτει ότι ένας γκάνγκστερ, μαζί με τη συμμορία του, κρατά τους ιδιοκτήτες του ομήρους, περιμένοντας τη χρυσή ευκαιρία να γυρίσει παράνομα στην χερσαία Αμερική. Ωστόσο, ένας τυφώνας τους εγκλωβίζει και η ένταση μεταξύ του Φρανκ και του μαφιόζου ξεπερνά και τα μποφόρ που χτυπούν αλύπητα το νησί.

Ο σπουδαίος σκηνοθέτης («Το Γεράκι της Μάλτας», «Ο Θησαυρός της Σιέρα Μάντρε»), στήνει ένα ατμοσφαιρικό κλειστοφοβικό θρίλερ, ενώ έχει ως συμπαραστάτες, εκτός από το θρυλικό ζευγάρι, τους αξεπέραστους Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον (στον ρόλο του μαφιόζου), Λάιονελ Μπάριμορ και Κλερ Τρέβορ.

Πανέμορφο φιλμ, με τον ατρόμητο Μπόγκι να «λιώνει» μπροστά στην αγέρωχη Λορίν.

^{ΑΠΕ-ΜΠΕ- Χάρης Αναγνωστάκης/ photo: pixabay}