Στο εισαγωγικό σημείωμα αναφέρεται ότι «η Ελλάδα έχει 227 κατοικημένα νησιά διάσπαρτα στο Αιγαίο, τη Μεσόγειο και το Ιόνιο Πέλαγος, επομένως το να ξέρετε από πού να ξεκινήσετε μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο. Όχι μόνο υπάρχουν τόσα πολλά ελληνικά νησιά για να διαλέξετε, αλλά το καθένα είναι διαφορετικό από το επόμενο. Κάποια είναι μικρά και απροσδιόριστα, άλλα είναι μεγάλα και διαφέρουν από πόλη σε πόλη, από ακτογραμμή σε ακτογραμμή, προσφέροντας κάτι διαφορετικό -είτε πρόκειται για φαγητό, πολιτισμό ή ιστορία- ανεξάρτητα από το πόσες φορές επιστρέφετε. Δίπλα στον ήλιο, τη θάλασσα και την άμμο, αυτή η ποικιλία είναι που κάνει τα ελληνικά νησιά τόσο ελκυστικά για κάθε είδους παραθεριστή: είτε αναζητάτε χαλαρές μέρες στον ήλιο, είτε εβδομάδες γεμάτες δράση για πεζοπορία στα βουνά, κρατήσεις τραπεζιών σε δημοφιλή μέρη, χρόνο για εξερεύνηση σε παραδοσιακά χωριά (και τις ταβέρνες τους), είτε μια ευκαιρία να ξεφύγετε από όλα, υπάρχει ένα ελληνικό νησί που σας ταιριάζει».

Ακολουθεί η κατάταξη για τα ομορφότερα ελληνικά νησιά που προτείνονται για επίσκεψη, με βάση τα χαρακτηριστικά του καθενός από αυτά, όπως περιγράφονται από τους συντάκτες του περιοδικού:

Πάρος: Κάποτε (όχι πριν από πολλά χρόνια) η Πάρος ήταν το νησί που προτιμούσαν οι Έλληνες, αλλά ήταν σχετικά άγνωστη στους διεθνείς επισκέπτες. Ενώ κάποιοι μπορεί να την διαφημίζουν ακόμα ως ένα «ανερχόμενο ελληνικό νησί», θα την κατέτασσα σίγουρα στην κατηγορία «γνωστό και δημοφιλές», αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο όμορφη.

Σίφνος: Ένα από τα καλύτερα νησιά για φαγητό. Όλα ξεκίνησαν όταν ο Νικόλαος Τσελεμεντές, γεννημένος στη Σίφνο, έγραψε το πρώτο αξιοσημείωτο ελληνικό βιβλίο μαγειρικής, το οποίο εκδόθηκε στις αρχές του 1900. Ανοίγοντας το δρόμο για ότι θα ακολουθούσε στη Σίφνο, αναστάτωσε λίγο τα πράγματα, αποκλίνοντας από συνταγές παλιών και εκσυγχρονίζοντας κλασικά πιάτα.

Σύρος: Η Σύρος είναι σε θέση να προσφέρει στους επισκέπτες μια πιο πραγματική ματιά στην ελληνική νησιωτική ζωή. Τα κτίρια είναι ένα μείγμα κυκλαδίτικης, βενετσιάνικης και νεοκλασικής αρχιτεκτονικής και είναι μεγαλύτερα από αυτά των γειτόνων της. Ψηλό και περήφανο κατά μήκος της ακτογραμμής της Ερμούπολης βρίσκεται το Θέατρο Απόλλων του 19ου αιώνα, σχεδιασμένο ως αντίγραφο της Σκάλας του Μιλάνου, η επιβλητική εκκλησία του Αγίου Νικολάου με τον μπλε τρούλο και την πορτοκαλί πρόσοψη και το εντυπωσιακό Δημαρχείο της Ερμούπολης, χτισμένο υπό την επίβλεψη του Ερνστ Τσίλερ και με μια σκάλα εισόδου ύψους 15 μέτρων που ανταγωνίζεται αυτή οποιασδήποτε ευρωπαϊκής πρωτεύουσας.

Φολέγανδρος: Παρά το γεγονός ότι έζησα στην Ελλάδα για πολλά χρόνια, μου πήρε λίγο χρόνο για να επισκεφτώ τη Φολέγανδρο. Μόλις πάτησα το πόδι μου στο νησί, δεν ήμουν καθόλου σίγουρος γιατί δίστασα. Η καλύτερη συμβουλή μου λοιπόν για αυτό το βραχώδες νησί; Απλώς πηγαίνετε. Μπορεί να είναι άγονο, αλλά αυτό αντισταθμίζεται με το παραπάνω από τη ζεστασιά των ανθρώπων του (κλισέ, το ξέρω, αλλά σε αυτή την περίπτωση είναι επίσης πολύ αληθινό). Υπάρχει μια λέξη για αυτό στα ελληνικά: «φιλοξενία», που μεταφράζεται περίπου ως «φιλικότητα προς τους ξένους».

Κεφαλονιά: Η Κεφαλονιά δεν έχει ως στόχο να εντυπωσιάσει, ωστόσο η γοητεία της κατά κάποιον τρόπο απορροφά όσους την επισκέπτονται. Αυτό οφείλεται, εν μέρει, στο ότι όλα εδώ είναι όπως είναι (δεν χρειάζεται να ντυθείτε για να εντυπωσιάσετε στα περισσότερα μέρη του νησιού). Αλλά οφείλεται και στη φυσική της ομορφιά: μακριοί, ελικοειδείς δρόμοι περιβάλλουν παράκτιους κόλπους από τη μία πλευρά, με πυκνά ορεινά δάση από την άλλη. Ακολουθήστε τους και μπορεί να καταλήξετε σε μια υπόγεια λίμνη ή ένα βενετσιάνικο κάστρο, αλλά τις περισσότερες φορές θα βρεθείτε σε ένα όμορφο ψαροχώρι όπου τραπέζια ταβέρνας είναι στρωμένα δίπλα στην άμμο και σπιτικά πιάτα σερβίρονται με αγάπη.

Καστελόριζο: Το Καστελόριζο έχει μόνο περίπου 500 κατοίκους πλήρους απασχόλησης -αυτός ο αριθμός μπορεί να τριπλασιαστεί κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου- και μια πληθώρα γνωστών ονομάτων το έχουν κάνει το ελληνικό νησί που προτιμούν όλα αυτά τα χρόνια. Αν και δεν είναι ένα μέρος με πολλούς διάσημους όπως η Μύκονος, αυτό το μικρό νησί (λιγότερο από 5 τετραγωνικά μίλια) ξεπερνά το μέγεθός του όσον αφορά τους επισκέπτες.

Κως: Η Κως έχει μια άδικη φήμη, αλλά τα πράγματα αλλάζουν. Με αυτό έρχεται ένας πιο απαιτητικός επισκέπτης, αυτός που θέλει να εξερευνήσει τους αρχαιολογικούς χώρους του νησιού, για παράδειγμα, και αυτοί είναι εδώ σε αφθονία. Λίγα βήματα από το λιμάνι της παλιάς πόλης της Κω θα συναντήσετε τον βωμό του Διονύσου, το Ρωμαϊκό Ωδείο, την Casa Romana και το Δέντρο του Ιπποκράτη, κάτω από το οποίο λέγεται ότι δίδασκε τους μαθητές του ο Ιπποκράτης, ο αρχαίος Έλληνας γιατρός που γεννήθηκε στο νησί. Λίγο πιο μέσα στην ενδοχώρα, υπάρχει το Ασκληπιείο της Κω του 4ου αιώνα πΧ, όπου ίδρυσε την ιατρική του σχολή.

Λέρος: Το πιο χαλαρό από όλα τα ελληνικά νησιά. Η ζωή δεν ήταν πάντα έτσι για αυτό το μικρό νησί των Δωδεκανήσων, και έχει ένα αρκετά ταραχώδες παρελθόν. Χρησίμευσε ως ναυτική βάση του Μουσολίνι, υπέστη σφοδρούς βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ήταν -μέχρι τη δεκαετία του 1980- ένα νησί που προοριζόταν για άτομα με υποτιθέμενα προβλήματα ψυχικής υγείας. Το παρελθόν του έχει αφήσει το στίγμα του και το όραμα του Μουσολίνι για μια «πόλη-πρότυπο» έχει αφήσει ένα μείγμα κτιρίων Art-Deco-Μοντερνισμού-Μπάουχαους στην πόλη Λακκί, που μοιάζει περισσότερο με ένα ξεθωριασμένο Μαϊάμι παρά με ένα μεσογειακό νησί. Πέρα από την αρχιτεκτονική, η Λέρος έχει αφήσει πίσω της το παρελθόν της, με τον τουρισμό να αρχίζει να εμφανίζεται μόνο τις τελευταίες δεκαετίες.

Σαντορίνη: Μπορεί να πιστεύετε ότι η Σαντορίνη είναι υπερβολικά δημοφιλής, αλλά θα έχετε μόνο εν μέρει δίκιο. Ναι, έχει πολύ κόσμο σε ορισμένα σημεία σε συγκεκριμένες ώρες. Ναι, υπάρχει μια εκθετική αύξηση των τιμών σε σύγκριση με ορισμένους από τους κυκλαδίτες γείτονές της. Και όχι, οι παραλίες δεν είναι οι ομορφότερες που θα βρείτε στην Ελλάδα. Αλλά αυτή η θέα, αχ, αυτή η θέα… Όλα τα κλισέ για την Καλντέρα είναι αλήθεια. Εμβληματική, ρομαντική, ιστορική… αυτή είναι, πολύ απλά, μια από τις καλύτερες εικόνες στον κόσμο και θα σας κόψει την ανάσα. Θα έλεγα με σθεναρό τρόπο ότι πρέπει να τη δείτε τουλάχιστον μία φορά στη ζωή σας, αλλά είμαι πρόθυμος να στοιχηματίσω ότι θα επιστρέψετε για περισσότερες.

Μύκονος: Τι μπορούμε να πούμε για τη Μύκονο που δεν γνωρίζετε ήδη; Πολλά, στην πραγματικότητα. Η πόλη της Μυκόνου είναι το ιδανικό μέρος για ποτό, φαγητό και χορό μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες δίπλα στους πλούσιους και διάσημους, και είναι πολύ καλή σε αυτό που κάνει. Μερικά από τα αγαπημένα μου μέρη μακριά από τις μάζες στο νησί περιλαμβάνουν την πιο ήσυχη βόρεια ακτή, όπου ταβέρνες με τα πόδια στην άμμο είναι διάσπαρτες σε ήσυχους κόλπους. Η Μερχιά, ο Φωκός και ο Άγιος Σώστης είναι από τις πιο απομονωμένες.

Τήνος: Η Τήνος είναι ένα από εκείνα τα μέρη που σε κάνουν να νιώθεις λίγο αυτάρεσκος και πολύ ενημερωμένος. Διακοσμημένοι πυργίσκοι σε σχήμα περιστεριώνα σκορπίζουν τα άγρια ​​τοπία, διάσπαρτα από μικρά παρεκκλήσια και πολλά χωριά – υπάρχουν περισσότερα από 50 από αυτά στην Τήνο, το καθένα διαφορετικό από το άλλο. Η κορυφή του λόφου Βωλάξ είναι ένα προσωπικό αγαπημένο και ένα από τα πιο μοναδικά στην Ελλάδα: το γύρω οροπέδιο είναι διάσπαρτο με μεγάλους γρανιτένιους ογκόλιθους που επιδεικνύουν μια σχεδόν σεληνιακή αίσθηση, και το ίδιο το χωριό φιλοξενεί μόνο περίπου 50 κατοίκους, με ισχυρή κληρονομιά στην καλαθοπλεκτική.

Κύθνος: Αν ψάχνετε ένα μέρος για να χαλαρώσετε και να απολαύσετε λίγη καλοκαιρινή μοναξιά, το βρήκατε. Και υπάρχουν πολλά μέρη για να το κάνετε.

Λέσβος: Για την Λέσβο τονίζεται ότι συχνά παραβλέπεται και είναι λίγο μπαλαντέρ.Περάστε μερικές εβδομάδες στη Λέσβο και σύντομα θα καταλάβετε γιατί είναι η ιδανική επιλογή.

Ύδρα: Η Ύδρα γεμίζει με κομψούς Έλληνες τα Σαββατοκύριακα και τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχει επανέλθει στην προτίμηση και των καλλιτεχνών και των φίλων της μόδας από όλο τον κόσμο.

Τέλος για την Κρήτη υπογραμμίζεται: Το μεγαλύτερο από όλα τα ελληνικά νησιά, με έκταση πάνω από 3.000 τετραγωνικά μίλια. Θα βρείτε πολλές τέλειες παραλίες αλλά και αρχαιολογικούς χώρους, όμορφες παλιές πόλεις, άγρια φαράγγια, βενετσιάνικη αρχιτεκτονική και πολλά αξιοθέατα φιλικά προς τα παιδιά. Είναι επίσης ένα από τα καλύτερα νησιά για φαγητό, με εύφορες πεδιάδες και ήλιο όλο το χρόνο που παρέχει τις ιδανικές συνθήκες για τοπική γεωργία και κηπουρική, όπως τα άγρια χόρτα που καλλιεργούνται στις πλαγιές των βουνών, τα πορτοκάλια και τα λεμόνια που καλλιεργούνται στα πεδινά του βορειοδυτικού τμήματος και τις ελιές και το ελαιόλαδο που παράγονται από άκρη σε άκρη.

(ΑΠΕ -ΜΠΕ / photo: eurokinissi)