Αναφέρεται ότι μια ημερήσια κάψουλα είναι πιθανό να μπορούσε να βοηθήσει στη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον και να ανακουφίσει από τα συμπτώματα — χωρίς τις παρενέργειες των τυπικών φαρμακευτικών θεραπειών.

Περιλαμβάνει συνδυασμό δύο υφιστάμενων φαρμάκων για το Πάρκινσον, της πραμιπεξόλης και της ρασαγιλίνης, που χορηγούνται σε χαμηλές δόσεις σε φόρμουλα βραδείας αποδέσμευσης.

Η ιδέα είναι ότι οι συμπληρωματικοί μηχανισμοί τους συνεργάζονται για να αυξήσουν τα επίπεδα ντοπαμίνης στον εγκέφαλο – βασικό έναυσμα της νόσου.

Το γεγονός ότι χρησιμοποιούνται χαμηλές δόσεις σημαίνει ότι τα φάρμακα δεν θα προκαλέσουν τις δυσάρεστες παρενέργειες που προκαλούν όταν χρησιμοποιούνται μόνα τους σε πολύ υψηλότερες δόσεις. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν μυϊκούς σπασμούς ή αδυναμία, ναυτία, ζάλη και προβλήματα ύπνου.

Σε μια πρόσφατη δοκιμή, οι ασθενείς που έλαβαν το νέο συνδυαστικό φάρμακο χαμηλής δόσης, γνωστό ως P2B001, παρουσίασαν τις ίδιες βελτιώσεις στα συμπτώματά τους όπως φάνηκε με μια τυπική θεραπεία, αλλά είχαν σημαντικά λιγότερες παρενέργειες.

Και εάν το P2B001 εγκριθεί από τις ρυθμιστικές αρχές, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι οι ασθενείς θα μπορούν να λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή αμέσως μόλις διαγνωστούν, αντί να παρακολουθούνται μέχρι να επιδεινωθούν τα συμπτώματα.

Επί του παρόντος, πολλοί γιατροί περιμένουν έως ότου τα συμπτώματα γίνουν πιο σοβαρά πριν ξεκινήσουν τη φαρμακευτική θεραπεία, προκειμένου να αποφύγουν οι ασθενείς να αναπτύξουν επιπλοκές όπως δυσκινησία (π.χ. τραντάγματα και τρόμος).

Μια μελέτη του 2009 στο περιοδικό Archives of Neurology διαπίστωσε ότι το 50 τοις εκατό αυτών που έπαιρναν μόνο πραμιπεξόλη ανέπτυξαν δυσκινησία.

Η νόσος του Πάρκινσον προκαλείται από την απώλεια νευρικών κυττάρων στον εγκέφαλο που παράγουν ντοπαμίνη, έναν χημικό αγγελιοφόρο που βοηθά στον έλεγχο της κίνησης του σώματος.

Εάν αυτά τα κύτταρα καταστραφούν ή πεθάνουν, τα επίπεδα της ντοπαμίνης μειώνονται και οι κινήσεις γίνονται αργές και μη φυσιολογικές, οδηγώντας σε τρόμο και προβλήματα ισορροπίας που επιδεινώνονται με την πάροδο του χρόνου.

Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον, όπως η λεβοντόπα, δρουν αυξάνοντας τα επίπεδα ντοπαμίνης. Ενώ αυτά μπορούν να κρατήσουν μακριά τα συμπτώματα για χρόνια, μπορούν επίσης να έχουν παρενέργειες.

Το P2B001 είναι ένας συνδυασμός πραμιπεξόλης και ρασαγιλίνης σε χαμηλές δόσεις, οι οποίες απελευθερώνονται αργά για να διατηρήσουν σταθερά υψηλά επίπεδα ντοπαμίνης κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Τα δύο επιλέχθηκαν για τους συμπληρωματικούς μηχανισμούς τους: ενώ η πραμιπεξόλη δρα μιμούμενη τις επιδράσεις της ντοπαμίνης, η ρασαγιλίνη μπλοκάρει αποτελεσματικά τα ένζυμα που είναι υπεύθυνα για τη διάσπαση της ντοπαμίνης.

Σε μια μελέτη με ασθενείς με νόσο Πάρκινσον που είχαν πρόσφατα διαγνωσθεί, 147 έλαβαν P2B001 και 72 έλαβαν θεραπεία μόνο με πραμιπεξόλη.

Μετά από 12 εβδομάδες, υπήρξε παρόμοια βελτίωση στα συμπτώματα και στις δύο ομάδες, αλλά η ομάδα P2B001 ανέφερε σημαντικά λιγότερες παρενέργειες όπως ναυτία, ζάλη και προβλήματα καρδιακού ρυθμού — και, κυρίως, λιγότερη υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας.

«Το άθροισμα των μερών είναι πολύ μεγαλύτερο από τα ίδια τα μεμονωμένα συστατικά», είπε ο Lawrence Elmer, καθηγητής νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τολέδο στις ΗΠΑ, ο οποίος παρουσίασε τα αποτελέσματα της δοκιμής σε πρόσφατο συνέδριο της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας.

«Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα για τους κλινικούς γιατρούς που θεραπεύουν ασθενείς με Πάρκινσον είναι: «Πώς να ξεκινήσω τους πρόσφατα διαγνωσμένους ασθενείς και πότε να τους ξεκινήσω;», είπε.

«Αυτή η αδυναμία των κλινικών ιατρών να γνωρίζουν με τι να ξεκινήσουν τους ασθενείς οδηγεί σε αύξηση του κόστους φροντίδας αυτών των ασθενών, επειδή η διαχείριση τους είναι ανεπαρκής».

Και πρόσθεσε: «Ο στόχος ήταν να σχεδιαστεί μια ένωση που κυριολεκτικά θα μπορούσε να δοθεί σε κάθε ασθενή με νόσο Πάρκινσον που διαγνώστηκε πρόσφατα, η οποία θα λειτουργήσει στη συντριπτική πλειοψηφία αυτών των ασθενών, με την καλύτερη ανεκτικότητα που έχω δει σε μια ένωση εδώ και σχεδόν 20 χρόνια. .’

Η Claire Bale, της φιλανθρωπικής οργάνωσης Parkinson’s UK, είπε στο Good Health: «Τα αποτελέσματα από την πρόσφατη δοκιμή δείχνουν ότι η χορήγηση των δύο φαρμάκων μαζί παρέχει καλύτερο έλεγχο των συμπτωμάτων από τη χρήση κάποιου μόνο του και φαίνεται να έχει λιγότερες παρενέργειες».

Πρόσθεσε ότι ένα μεγάλο πλεονέκτημα του P2B001 είναι ότι λαμβάνεται μόνο μία φορά την ημέρα.

«Πολλοί άνθρωποι με Πάρκινσον παίρνουν πολλαπλά φάρμακα κατά τη διάρκεια της ημέρας», εξήγησε, «έτσι αν αυτό το νέο φάρμακο μπορούσε να μειώσει αυτό το βάρος, τότε αυτό θα ήταν ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός».

Ο κατασκευαστής, Pharma Two B, σχεδιάζει να υποβάλει για έγκριση για την κυκλοφορία του φαρμάκου στις ΗΠΑ σύντομα. Η Claire Bale προβλέπει ότι μπορεί να χρειαστούν ένα έως δύο χρόνια για να είναι διαθέσιμο το φάρμακο στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Μια άλλη πολλά υποσχόμενη γραμμή έρευνας είναι η επαναχρησιμοποίηση φαρμάκων — δηλαδή η δοκιμή φαρμάκων που αρχικά είχαν σχεδιαστεί για τη θεραπεία άλλων καταστάσεων για πιθανή χρήση τους στη νόσο του Πάρκινσον.

Μεγάλες κλινικές δοκιμές που βρίσκονται σε εξέλιξη περιλαμβάνουν τη δοκιμή αναστολέων χολινεστεράσης (που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία προβλημάτων μνήμης στο Αλτσχάιμερ) για να διαπιστωθεί εάν μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση της βάδισης και στην πρόληψη πτώσεων σε όσους έχουν διαγνωστεί με νόσο του Πάρκινσον.

Υπάρχουν επίσης συνεχείς μελέτες για το φάρμακο για τον διαβήτη εξενατίδη και το φάρμακο για τον βήχα ambroxol ως πιθανές θεραπείες για την επιβράδυνση της εξέλιξης της νόσου του Πάρκινσον.

Μεταμόσχευση κυττάρων που έχουν παραχθεί από ανθρώπινα βλαστοκύτταρα στο εργαστήριο

Μια άλλη επιλογή περιλαμβάνει τη μεταμόσχευση νέων κυττάρων που παράγουν ντοπαμίνη, που έχουν αναπτυχθεί από ανθρώπινα βλαστοκύτταρα σε εργαστήριο.

Μια πρωτοποριακή μελέτη σε ζώα, με επικεφαλής τον Roger Barker, καθηγητή κλινικής νευροεπιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έδειξε ότι αυτή η προσέγγιση είναι ασφαλής και αποτελεσματική στην αναστροφή των κινητικών ελλειμμάτων.

Ο καθηγητής Barker είπε στο Good Health: «Στο μέλλον, τα άτομα με νόσο του Πάρκινσον θα μπορούσαν να κάνουν μεταμόσχευση ντοπαμίνης από βλαστοκύτταρα.

«Τότε δεν θα χρειαστεί να πάρετε κανένα φάρμακο γιατί τα κύτταρα ντοπαμίνης θα κάνουν τη δουλειά που κάνουν αυτήν τη στιγμή τα φάρμακα.

«Τα κύτταρα ντοπαμίνης που προέρχονται από βλαστοκύτταρα έχουν σχεδιαστεί για να επιδιορθώνουν και να αντικαθιστούν τα χαμένα κύτταρα ντοπαμίνης. Θα κρατήσουν μακριά την ασθένεια και, για πολλούς ηλικιωμένους ασθενείς, αυτή θα είναι μια εικονική θεραπεία ».

(photo: freepik)