Το μέγεθος του Ειρηνικού Ωκεανού είναι συγκλονιστικό. Είναι μεγαλύτερο από το σύνολο των επιφανειών της γης συνολικά και καλύπτει περίπου το ένα τρίτο της επιφάνειας του πλανήτη.
Με εξαίρεση μερικά μικρά αλλά απομονωμένα νησιά, η περιοχή είναι κυρίως ακατοίκητη, πράγμα που σημαίνει ότι αν χαθείτε εδώ, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην σας εντοπίσει ποτέ κανείς, γεγονός που κάνει την ιστορία της επιβίωσης του Jose Salvador Alvarenga ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.
Διατηρεί πλέον το παγκόσμιο ρεκόρ του μακροβιότερου μοναχικού επιζώντος, εγκλωβισμένου στη θάλασσα και κανείς δεν είναι πιθανό να το σπάσει. Ο Alvarenga ήταν παρασυρμένος, αλλά με κάποιο τρόπο, κατάφερε να επιβιώσει 438 ημέρες στον Ειρηνικό, διανύοντας σχεδόν 6.700 μίλια.
Αλλά, πώς επιβίωσε μοναχικός και χαμένος στον Ειρηνικό; Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση μπορεί να βρεθεί στην αρχή της ατυχίας του το 2012.
Ο Alvarenga είναι ένας επιδέξιος Μεξικανός ψαράς και στις 17 Νοεμβρίου 2012, αυτός και ένας άλλος ψαράς με το όνομα Ezequiel Córdoba έπλευσαν με το μικρό τους κανό από τον μικρό οικισμό Costa Azul της μεξικανικής ακτής του Ειρηνικού. Σκόπευαν να ψαρέψουν μόνο για 30 ώρες, επομένως το σκάφος τους ήταν μάλλον μικροσκοπικό και απροετοίμαστο για τη δοκιμασία που επρόκειτο να επακολουθήσει.
Παρόλο που γνώριζαν ότι πλησίαζε καταιγίδα, επέλεξαν να ρισκάρουν και απομακρύνθηκαν 120 χιλιόμετρα από την ακτή. Μια καταιγίδα επιτέθηκε στο ιστιοφόρο τους αμέσως μετά την αναχώρησή τους από την ακτή. Το πλοίο ανατινάχθηκε εκτός διαδρομής και ο κινητήρας και ο μεγαλύτερος εξοπλισμός του καταστράφηκαν. Πριν σταματήσει το ραδιόφωνο, ο Alvarenga κατάφερε με κάποιο τρόπο να επικοινωνήσει την κατάστασή τους στον προϊστάμενο, αλλά αυτός δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.
Όταν χτύπησε η καταιγίδα και απείλησε να καταστρέψει το κανό τους, οι δύο ψαράδες έκοψαν τα δίχτυα ψαρέματός τους και πέταξαν ό,τι είχαν πιάσει, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού τους, για να τους κάνουν πιο ευέλικτους. Ήταν κοντά στην ακτή και έτσι πέρασαν γρήγορα μέσα από την καταιγίδα σε μια ξέφρενη προσπάθεια να επιστρέψουν.
Ωστόσο, συνέβη κάτι τρομερό, η μηχανή σταμάτησε και μια εξαιρετικά ισχυρή καταιγίδα έσπρωξε το σκάφος τους πίσω στον ωκεανό.
Η καταστροφική καταιγίδα συνεχίστηκε για πέντε μέρες και νύχτες. Ο Αλβαρένγκα και ο Κόρδοβα δεν είχαν ιδέα για το πού βρίσκονταν ή πώς να πάνε σπίτι τους όταν σταμάτησε η καταιγίδα. Ο προϊστάμενός τους οργάνωσε μια ομάδα αναζήτησης για να τους αναζητήσει για μέρες, αλλά καθώς το σκάφος τους έπλεε μακριά στον Ειρηνικό, γινόταν όλο και πιο δύσκολος ο εντοπισμός τους.
Το ιστιοφόρο τους ήταν τόσο μικροσκοπικό, και δεν ήταν περικυκλωμένοι από τίποτα άλλο από έναν μεγάλο ωκεανό. Γνώριζαν καλά ότι σχεδόν σίγουρα δεν θα τους έβλεπε ποτέ κάποιο αεροσκάφος. Ως αποτέλεσμα, αναγκάστηκαν να τραφούν πιάνοντας ψάρια και άλλα θαλάσσια πλάσματα που πετούσαν πάνω από το κανό τους.
Ο Αλβαρένγκα ψάρευε από παιδί. Αυτή η ικανότητα στο ψάρεμα θα κρατούσε αυτόν και τον Κόρδοβα στη ζωή. Στο Ελ Σαλβαδόρ, είχε μάθει πώς να πιάνει ένα ψάρι χωρίς αγκίστρια ή πετονιές βάζοντας τα γυμνά του χέρια στο νερό.
Όμως τα λίγα ψάρια που έπιανε δεν ήταν αρκετά. Το σώμα τους λιμοκτονούσε για νερό και φαγητό ενώ ο ακραίος ήλιος κατέκαιγε και τους δύο.
Τα πουλιά της θάλασσας άρχισαν να παραμονεύουν γύρω από τη βάρκα τους. Για αυτούς, το σκάφος από υαλοβάμβακα ήταν ένα απροσδόκητο μέρος για να ξεκουραστούν από το απέραντο νερό. Όταν ο Αλβαρένγκα άρπαξε το πρώτο, θυμάται, ο Κόρδοβα τον κοίταξε με φρίκη. Το έσκισε σαν ωμό κοτόπουλο. Αλλά σε αντίθεση με το κοτόπουλο, αυτά τα θαλάσσια πουλιά είχαν μια ζωτική πηγή υγρού: το αίμα τους.
«Τους κόψαμε το λαιμό και τους ήπιαμε το αίμα. Μας έκανε να νιώσουμε καλύτερα». Απελπισμένα πεινασμένοι, προσπάθησαν να φάνε κάθε μέρος των λεπτών πουλιών, μέχρι τα φτερά τους. Το μόνο μέρος που πέταξαν ήταν το περιεχόμενο του στομάχου των πουλιών, το οποίο συχνά ήταν γεμάτο με πλαστικό και σκουπίδια. Τα πάντα στον ωκεανό έγιναν μια πιθανή πηγή τροφής – θαλάσσιες χελώνες, μικροί καρχαρίες και φύκια.
«Είχα ακούσει για Μεξικανούς που το είχαν κάνει πριν», είπε ο Alvarenga. «Πώς το έκαναν; Πώς και γλίτωσαν; «Δεν πρέπει να είμαι δειλός», είπα στον εαυτό μου. Προσευχήθηκα πολύ. Και ζήτησα από τον Θεό υπομονή».
Μέσα σε λίγες μέρες, ο Αλβαρένγκα άρχισε να πίνει τα ούρα του και ενθάρρυνε τον Κόρδοβα να ακολουθήσει το παράδειγμά του, ένιωθε σαν να του παρείχε τουλάχιστον ελάχιστη ενυδάτωση, ωστόσο επιδείνωνε την αφυδάτωση τους. Ο Alvarenga είχε μάθει εδώ και πολύ καιρό τους κινδύνους του να πίνει θαλασσινό νερό. Παρά τη λαχτάρα τους για υγρό, αντιστάθηκαν στο να καταπιούν έστω και ένα φλιτζάνι από το ατελείωτο αλμυρό νερό που τους περιέβαλλε.
«Ήμουν τόσο πεινασμένος που έτρωγα τα νύχια μου, καταπίνοντας όλα τα μικρά κομμάτια», είπε ο Alvarenga. Άρχισε να αρπάζει μέδουσες από το νερό, μαζεύοντάς τις στα χέρια του και καταπίνοντάς τις ολόκληρες. «Έκαψαν το πάνω μέρος του λαιμού μου, αλλά δεν ήταν τόσο κακό».
Και ενώ σχεδόν πέθαιναν από τη δίψα, μια καταιγίδα τελικά τους έφερε ελπίδα. Άνοιξαν το στόμα τους στη βροχή που έπεφτε, έβγαλαν τα ρούχα τους και έκαναν ντους σε έναν ένδοξο κατακλυσμό γλυκού νερού. Μέσα σε μια ώρα, ο κάδος είχε μια ίντσα και μετά δύο ίντσες νερό. Οι άντρες γελούσαν και έπιναν κάθε δύο λεπτά. Μετά την αρχική τους χαρά μάζεψαν όσα αποθέματα βροχής μπόρεσαν για να τους κρατήσουν στη ζωή.
Μετά από λίγο καιρό η υπομονή είχε εγκαταλείψει τον Κόρδοβα, είπε ο Αλβαρένγκα. «Έκλαιγε πολύ, μιλώντας για τη μαμά του, θυμόταν που έτρωγε τορτίγιες και έπινε κάτι κρύο. Τον βοήθησα όσο μπορούσα.Του είπα, «Θα σωθούμε σύντομα. Θα βγούμε σε ένα νησί σύντομα ». Αλλά μερικές φορές γινόταν βίαιος, ουρλιάζοντας ότι θα πεθάνουμε».
Έβρεχε τη μέρα που πέθανε ο Κόρδοβα, θυμάται ο Αλβαρένγκα. Οι δύο άντρες, όπως έκαναν σχεδόν καθημερινά για εβδομάδες, προσευχήθηκαν. Ο Κόρδοβα ζήτησε από τον Αλβαρένγκα να επισκεφτεί τη μητέρα του και είπε ότι ήταν τώρα με τον Θεό.
«Είπαμε αντίο. Δεν πονούσε. Ήταν ήρεμος. Δεν υπέφερε».
Ο Αλβαρένγκα μετά τον θάνατο του φίλου ένιωσε ότι τρελαίνεται, σκεφτόταν να αυτοκτονήσει τη μέρα που έριξε το σώμα του φίλου του στον ωκεανό. Μόνο ο φόβος ότι ο Θεός θα καταδίκαζε την ψυχή του στην κόλαση τον εμπόδισε να αυτοκτονήσει.
Προσπάθησε να δώσει σήμα σε κάθε σκάφος που εντόπισε, αλλά κανείς δεν τον παρατήρησε.
Πέρασαν έντεκα μήνες και ο Αλβαρένγκα είχε διανύσει 8.000 χιλιόμετρα στον τεράστιο Ειρηνικό με το μικροσκοπικό του κανό. Τα ρούχα του ήταν σκισμένα και το μόνο πράγμα που είχε για να καλύψει τον εαυτό του από τον καυτό ήλιο ήταν ένα φούτερ. Ωστόσο, το 2014, παρατήρησε μια καρύδα να επιπλέει γύρω από το ιστιοφόρο του. Κατάλαβε ότι η ακτή ήταν κοντά, και μετά από λίγο, έφτασε σε ένα απομονωμένο νησί. Τελικά βγήκε από το κανό του και κολύμπησε στην ακτή, όπου εντόπισε ένα σπίτι και χτύπησε την πόρτα, γνωρίζοντας τον πρώτο άνθρωπο που είχε δει από τότε που έφυγε από την πόλη του στο Μεξικό 438 ημέρες νωρίτερα.
Ο Σαλβαδόρ Αλβαρένγκα τελικά σώθηκε και επέστρεψε στην πατρίδα του, το Ελ Σαλβαδόρ. Νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο και εκεί ανέρρωσε πλήρως. Ήταν στα πρόθυρα να χάσει το μυαλό του για 438 ημέρες. Σύμφωνα με τον Alvarenga, «Έχεις μόνο μία ζωή, οπότε αξιοποίησε την στο έπακρο».
Δείτε ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ
photo: pixabay
