Αυτή η φράση είναι γνωστή σε όλους τους αναγνώστες του Howard Phillips Lovecraft. Αναφέρεται σε μια από αυτές τις υπερχρονικές κοσμικές οντότητες που εμφανίζονται στις φανταστικές ιστορίες του, ένα αρχέγονο ον που έχει μείνει αδρανές στον βυθό της θάλασσας για αιώνες, περιμένοντας τους θαυμαστές του να το ξυπνήσουν.
Συγκεκριμένα στο R’lyeh, μια βυθισμένη πόλη αδύνατης αρχιτεκτονικής που ο Αμερικανός συγγραφέας τοποθέτησε νότια του Ειρηνικού, κοντά στον λεγόμενο πόλο της απροσπέλασης (δηλαδή στο σημείο του ωκεανού που βρίσκεται πιο μακριά από κάθε στεριά).
Φυσικά, το R’lyeh δεν υπάρχει. είναι ένα πλασματικό μέρος που γεννήθηκε από τη γόνιμη φαντασία του Lovecraft σχεδόν πριν από έναν αιώνα ( The Call of Cthulhu δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Weird Tales το 1928), αλλά για να το εντοπίσει, ο Lovecraft έδωσε αρκετά ακριβείς γεωγραφικές συντεταγμένες – αργότερα ελαφρώς αλλοιωμένες από άλλους οπαδούς του ο κύκλος του – δηλαδή, 126° και 34′ γεωγραφικό μήκος επί 47° και 9′ γεωγραφικό πλάτος. Αυτές οι συντεταγμένες τυχαίνει να συμπίπτουν πολύ στενά με την προέλευση κάποιων παράξενων ηχητικών κυμάτων χαμηλής συχνότητας που ανιχνεύθηκαν το 1997 και δεν αναγνωρίστηκαν.
Ονομάστηκαν The Bloop , συνελήφθησαν από το SOSUS (Sound Surveillance System), μια σειρά από υδροφώνια (υποβρύχιες συσκευές που μετατρέπουν τον ήχο σε ηλεκτρική ενέργεια, όπως ένα μικρόφωνο στον αέρα) που εκτείνεται στον Ειρηνικό Ωκεανό, επιφορτισμένο με την παρακολούθηση της υποθαλάσσιας σεισμικής δραστηριότητας , τον θόρυβο του πάγου και τον πληθυσμό και τη μετανάστευση θαλάσσιων θηλαστικών. Αυτό το σύστημα είναι μια μη στρατιωτική επιστημονική έκδοση αυτού που χρησιμοποιούσε το αμερικανικό ναυτικό για τον εντοπισμό και την παρακολούθηση σοβιετικών υποβρυχίων.
Σε αυτήν την περίπτωση, λειτουργούσε από το PMEL (Pacific Marine Environmental Laboratory), ένα μέρος της NOAA (National Oceanic and Atmospheric Administration), μια επιστημονική υπηρεσία του Υπουργείου Εμπορίου των ΗΠΑ που ασχολείται με την παρακολούθηση των ωκεανών και της ατμόσφαιρας για την έκδοση προειδοποιήσεων για επικίνδυνα καιρικές συνθήκες, παραγωγή ναυτικών και ουράνιων χαρτών, παροχή καθοδήγησης σχετικά με τη χρήση και προστασία των ωκεάνιων και παράκτιων πόρων και τη διεξαγωγή μελετών για τη βελτίωση της περιβαλλοντικής κατανόησης και διαχείρισης.
Έτσι, στις 19 Μαΐου 1997, κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης συντήρησης στα υδρόφωνα, ένας ισχυρός και σπάνιος ήχος εντοπίστηκε περίπου πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα από τη νότια ακτή της Χιλής.
Οι συντεταγμένες για την προέλευση του The Bloop εντοπίστηκαν σε ένα απροσδιόριστο σημείο μέσα σε μια περιοχή που βρίσκεται στις 50° νότια-100° δυτικά, στο νότιο άκρο της Νότιας Αμερικής. Ήταν ένας ήχος αρκετά έντονος ώστε οι επιστήμονες να του δώσουν ιδιαίτερη προσοχή και ακόμη και ένα όνομα, αλλά δεν ακούστηκε ποτέ ξανά. Έπειτα, πέντε χρόνια αργότερα, ήρθε η ώρα να επιχειρήσουμε μια ταύτιση, η οποία αποδείχθηκε δύσκολη γιατί καμία από τις αρχικές υποθέσεις δεν ήταν ικανοποιητική. Τα υποβρύχια και άλλα τεχνητά αντικείμενα αποκλείστηκαν από την αρχή.
Λόγω των χαρακτηριστικών του, ελήφθη υπόψη η ζωική προέλευση, δεδομένων των διακυμάνσεων της συχνότητας. Η πρώτη πρόταση ήταν ένα γιγάντιο καλαμάρι, αν και άγνωστου είδους, αφού κανένα κεφαλόποδο δεν είναι γνωστό ότι εκπέμπει ήχους. τελικά, αυτό αποκλείστηκε λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Η προσοχή στράφηκε στη συνέχεια στο τραγούδι κάποιου τύπου κητωδών μεγαλύτερου από τη γαλάζια φάλαινα. Ωστόσο, η ύπαρξη μιας νέας φάλαινας είναι απίθανη, καθώς ως θηλαστικά πρέπει να βγαίνουν στην επιφάνεια περιοδικά για να αναπνέουν και όλα τα είδη είναι ήδη γνωστά, επομένως αυτή η επιλογή επίσης απορρίφθηκε.
Ωστόσο, η λογοτεχνία και η επιστήμη είναι διαφορετικές σφαίρες. και, εκτός από την πλάκα, το The Bloop παρέμεινε μυστήριο για μερικά χρόνια μέχρι που, το 2012, το NOAA Vents Program διαπίστωσε ότι το φασματογράφημά του είχε μια εντυπωσιακή ομοιότητα με αυτό ενός μεγάλου κρυοσεισμού. Γνωστός και ως παγετισμός, περιλαμβάνει ένα σεισμικό γεγονός που μπορεί να προκληθεί από μια ξαφνική ρωγμή σε παγωμένο έδαφος ή κορεσμένα πετρώματα, είτε από νερό είτε από πάγο.
Όταν το νερό εισχωρεί στο έδαφος, μπορεί τελικά να παγώσει και να επεκταθεί κάτω από ψυχρότερες θερμοκρασίες, δημιουργώντας ένταση στο περιβάλλον του που εκκενώνεται εκρηκτικά ως δονήσεις. Μπορεί επίσης να υπάρχει ένας εναλλακτικός μηχανισμός: ξαφνικές παγετώδεις κινήσεις που προκαλούνται από ένα υποκείμενο στρώμα νερού που, λόγω υδραυλικής πίεσης, λειτουργεί ως λιπαντικό, διευκολύνοντας την κίνηση του παγετώνα. Οι κρυοσεισμοί είναι συνήθως σύντομοι και έντονοι, ανιχνεύσιμοι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Οι ακουστικές εκπομπές από τον τοκετό πάγου, το ξαφνικό σπάσιμο μεγάλων μαζών πάγου (παγετώνες, παγόβουνα), επίσης αφθονούν, όταν ένα σπασμένο στρώμα γλιστράει από το κύριο σώμα στη θάλασσα, σαν μια γραμμή ρήγματος κάτω από το έδαφος. το βλέπουμε συχνά σε τουριστικά βίντεο του παγετώνα Perito Moreno. Αυτές οι εκπομπές διαδίδονται ως κύματα S, γνωστά και ως κύματα διάτμησης, κοπής ή ελαστικά κύματα, και ακούγονται παρόμοια με φυσαλίδες σε ένα ρευστό.
Συμπερασματικά, υπάρχει πλέον επιστημονική συναίνεση ότι η προέλευση του The Bloop βρίσκεται στον πάγο, όχι σε κάποια άγνωστα είδη ζώων που θα χαροποιούσαν τους κρυπτοζωολόγους. Ούτε είναι έργο του Μεγάλου Cthulhu, ο οποίος συνεχίζει να κοιμάται, περιμένοντας τη στιγμή που οι πιστοί του ανοίξουν το Necronomicon και θα διαβάσουν τα αποσπάσματα που θα τον αφυπνίσουν για να διεκδικήσει εκ νέου την κυριαρχία στον κόσμο.
ΒΙΝΤΕΟ
photo: pixabay
