Αυτή η παράγραφος αντιστοιχεί σε αυτό που είναι γνωστό ως ο απεργιακός πάπυρος, που διατηρείται στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Τορίνο. Είναι ένα έγγραφο διαστάσεων 40 x 5 x 95 εκατοστών που περιέχει την περιγραφή αυτού που, όπως υποδηλώνει το όνομά του, μπορεί να θεωρηθεί το πρώτο χτύπημα στην ιστορία. ή τουλάχιστον, το αρχαιότερο από τα οποία έχουμε καταγράψει, αφού φαίνεται εύλογο να φανταστούμε ότι ίσως υπήρχε παρόμοια κατάσταση νωρίτερα, τόσο στην Αίγυπτο όσο και στη Μεσοποταμία. Θυμηθείτε ότι, για παράδειγμα, η ακκαδική πλάκα του Ea-Nasir πιστοποιεί την πρώτη εμπορική αξίωση στο τέλος της τέταρτης χιλιετίας.

Ο αιγυπτιακός πάπυρος είναι μεταγενέστερος, που χρονολογείται γύρω στο 1170 π.Χ. Γράφτηκε σε ιερατική γραφή από έναν γραμματέα ονόματι Amenemhat για να ενημερώσει τις αρχές για τις διαμαρτυρίες που πραγματοποιούσαν, για αρκετές ημέρες, οι εργάτες του Deir el-Medina λόγω της καθυστέρησης στην παράδοση των διατάξεών τους. Στην πραγματικότητα, ο Amenemhat αντικατοπτρίζει την απόγνωση της κατάστασης αυτών των ανθρώπων αναπαράγοντας τα αγωνιώδη λόγια τους:

Αν έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο, είναι λόγω της πείνας και της δίψας. δεν υπάρχουν ρούχα, αλοιφές, ψάρια, λαχανικά… Γράψε στον Φαραώ, τον τέλειο άρχοντα μας, σημείωσε τα λόγια μας και γράψε στον βεζίρη, τον ανώτερό μας, γιατί χρειαζόμαστε τις προμήθειες μας.

Πώς είχε φτάσει σε τέτοια άκρα; Για να το καταλάβουμε, πρέπει να γυρίσουμε λίγο τον χρόνο πίσω. Από την ιστορική αρχή του πολιτισμού τους, η αιγυπτιακή οικονομία ταξινομείται ως εκείνη μιας αγροτικής αυτοκρατορίας της οποίας ο τρόπος παραγωγής δεν βασίζεται στη δουλεία – πιο χαρακτηριστικό των μεταγενέστερων ελληνικών και ρωμαϊκών χρόνων – αλλά συνήθως ορίζεται ως ασιατικός ή υδραυλικός δεσποτισμός. Αυτό το σύστημα βασίστηκε στην εκμετάλλευση των χωραφιών που εκτείνονταν κατά μήκος της κοιλάδας του Νείλου, με το κράτος να διατηρεί το πλεόνασμα, το οποίο έγινε μέρος των αποθεμάτων που είχαν προγραμματιστεί για κρίσιμες στιγμές.

Θεμελιώδες μέρος αυτού του συστήματος ήταν η απασχόληση ατόμων σε προσωπική υπηρεσία για μια σειρά από μεγάλα έργα υποδομής, αφιερώνοντας τον ελεύθερο χρόνο τους κατά τη διάρκεια του ετήσιου κύκλου πλημμυρών όταν το νερό πλημμύριζε τα χωράφια. Ενώ τα χωράφια παρέμεναν πλημμυρισμένα, οι αδρανείς αποτελούσαν κίνδυνο, έτσι ήταν απασχολημένοι να δουλεύουν για τον Φαραώ. Δεν ήταν δωρεάν εργασία αλλά μισθωτή εργασία, που πληρωνόταν σε είδος γιατί στην Αρχαία Αίγυπτο δεν κόπηκαν νομίσματα μέχρι την 30η δυναστεία, την εποχή των Πτολεμαίων (4ος αιώνας π.Χ.).

Όπως συνέβη σχεδόν σε όλες τις πτυχές του αιγυπτιακού πολιτισμού (τέχνη, κρατική οργάνωση, θρησκεία), αυτή η εργατική οργάνωση είχε μεγάλη διάρκεια σε αιώνες και χιλιετίες βρίσκεται από το Παλαιό Βασίλειο, με πιο εμφανές παράδειγμα την κατασκευή των πυραμίδων, αλλά και στο Νέο Βασίλειο, δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα. Το χτύπημα για το οποίο μιλάμε έγινε επί Ραμσή Γ’ (δεύτερος φαραώ της 20ης δυναστείας, που ξεκίνησε γύρω στο 1184 π.Χ. και τελείωσε γύρω στο 1153 π.Χ.).

Ο Usermaatre-Meryamun Ramesses-Heqaiunu, το πλήρες όνομα του Ramesses III, ήταν γιος του Sethnakht, ο οποίος πιθανότατα καταγόταν από έναν γιο του Ramesses II και μετά βίας κυβέρνησε για τρία χρόνια. Θεωρείται ο τελευταίος ισχυρός ηγεμόνας της Αιγύπτου, κυρίως για την επιτυχή απόκρουση των προσπαθειών εισβολής των Λιβύων και των Λαών της Θάλασσας. Ωστόσο, παρά τη νίκη, αυτοί οι πόλεμοι προκάλεσαν οικονομική κρίση στη χώρα εξαντλώντας το κρατικό ταμείο. Ήταν μια κρίσιμη στιγμή της ιστορίας, που ενσωματώθηκε στη μετάβαση από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού στην Εποχή του Σιδήρου, η οποία, όπως θα δούμε, είχε τις κοινωνικές της επιπτώσεις στο Set Maat.

Το Set Maat (“Τόπος της αλήθειας”), γνωστότερο με το αραβικό του όνομα Deir el-Medina (“Μοναστήρι της Αλήθειας”), ήταν ένα χωριό που ιδρύθηκε από τον Thutmose I στην είσοδο της Κοιλάδας των Βασίλισσων, κάπως απομακρυσμένο από το Λούξορ λόγω στη λειτουργία του. Κατοικήθηκε από εργάτες και τεχνίτες (που ονομάζονταν «Υπηρέτες στον τόπο της αλήθειας») που εγκαταστάθηκαν εκεί για να εργαστούν στην κατασκευή του τάφου αυτού του φαραώ. Αντιμέτωπος με τη συνεχή λεηλασία των νεκροπόλεων, ο Thutmose III αποφάσισε να αλλάξει το μοντέλο μασταμπά σε υπογεώμα (τάφος που είχε ανασκαφεί στην πλαγιά ενός λόφου). Η Κοιλάδα των Βασιλέων, όπου στη συνέχεια θάφτηκαν οι ηγεμόνες, ήταν επίσης κοντά.

Το χωριό ξεκίνησε με μερικές δεκάδες σπίτια που περιβάλλονταν από έναν περιμετρικό τοίχο, αλλά μεγάλωσε και μεγάλωνε, διπλασιάζοντας το μέγεθός του. Τα κτίρια ήταν απλά, από πλίθινα και με μονό όροφο, διατεταγμένα εκατέρωθεν μιας κύριας λεωφόρου που διέσχιζε διαμετρικά το συγκρότημα. Η τοπική χωματερή έχει παράσχει πολυάριθμες οστράκες (πήλινες πλάκες που χρησιμοποιούνται για γραφή με τομή) που δίνουν στους Αιγυπτιολόγους πολύτιμες πληροφορίες για την καθημερινή ζωή, την κοινωνική ιεραρχία κ.λπ. Υπήρχε κάποια αυτονομία, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι ίδιοι οι εργάτες σχημάτιζαν δικαστήρια για σοβαρές υποθέσεις (μικρά αδικήματα ήταν ευθύνη των επιτηρητών).

Γνωρίζουμε ότι οι εργαζόμενοι υπέγραψαν σύμβαση που όριζε τη διάρκεια της υπηρεσίας και τον μισθό. Η πληρωμή, η οποία θα μπορούσε να είναι τριπλάσια από ό,τι κέρδιζε στα χωράφια, γινόταν με τη μορφή σιτηρών για κάθε οικογένεια, με βάση τη συνεισφορά τους στην εργασία. Τους δόθηκαν επίσης οικόπεδα για να καλλιεργήσουν και ζώα για να εκτρέφουν (μια αγελάδα και έναν γάιδαρο, καθώς και πολλά κατσίκια και πρόβατα). Οι εργάτες ανέσκαβαν βράχο σε ομάδες με επικεφαλής έναν επιστάτη και τον βοηθό του, οι οποίοι με τη σειρά τους ήταν υπό τις διαταγές του βεζίρη. Άλλοι μισθωτοί περιελάμβαναν τεχνίτες (πετροτέκτονες, ζωγράφους κ.λπ.), γιατρούς που ήταν υπεύθυνοι για την υγεία του προσωπικού, βοηθητικό προσωπικό (νεροφόρες, σοβατζήδες, ξυλοκόποι, φύλακες) και γραφείς που κατέγραφαν την πρόοδο του έργου και αντανακλούσαν περιστατικά στις αναφορές τους.

Η εργάσιμη ημέρα διήρκεσε οκτώ ώρες, χωρισμένες σε δύο βάρδιες των τεσσάρων ωρών η καθεμία, και δούλευαν οκτώ συνεχόμενες ημέρες, με τους ανθρώπους να κοιμούνται σε αυτοσχέδιες καλύβες επί τόπου και να επιστρέφουν στο Set Maat για να ξεκουραστούν για δύο ημέρες πριν ξαναρχίσουν τον κύκλο (οι αιγυπτιακές μήνες διήρκεσαν τριάντα ημέρες, χωρισμένες σε τρεις εβδομάδες των δέκα ημερών η καθεμία). Τα εργαλεία ανήκαν στον εργολάβο, το κράτος, το οποίο έπαιζε περιοδικά αυτό το ρόλο γιατί ο κάθε φαραώ άρχισε να χτίζει τον τάφο του λίγο μετά την άνοδό του στο θρόνο. Ωστόσο, κάποιοι ήταν ιδιαίτερα δραστήριοι από αυτή την άποψη, και ο Ραμσής Γ’ ήθελε να μιμηθεί τον συνονόματό του Ραμσή Β’, επεκτείνοντας τους ναούς του Λούξορ και του Καρνάκ, ξαναχτίζοντας τον στο Καρνάκ αφιερωμένο στον Κονσού και ολοκληρώνοντας αυτόν στο Μεντινέ Χαμπού. Έτσι, η δημόσια προσφορά εργασίας ήταν συνεχής.

Στην περίπτωση του υπογείου του, που βρισκόταν στην Κοιλάδα των Βασιλέων με τον κωδικό KV11, είχε ουσιαστικά ξεκινήσει από τον πατέρα του, Sethnakht, του οποίου η κυριαρχία διήρκεσε πολύ σύντομα. Ο γιος του αποφάσισε να το εκμεταλλευτεί για τον εαυτό του, με τον πατέρα να είναι θαμμένος σε έναν άλλο τάφο, τον KV14, που σφετερίστηκε από τον μισητό προκάτοχό του από την προηγούμενη δυναστεία, τη βασίλισσα Tausert. Επί του παρόντος, το KV11 είναι ανοιχτό στο κοινό λόγω της καλής διατήρησης της εικονογραφικής του διακόσμησης και εκεί βρέθηκε η μούμια του ενοίκου του, η οποία μεταφέρθηκε στο Αιγυπτιακό Μουσείο στο Κάιρο.

Ας επιστρέψουμε στο θέμα που συζητήσαμε νωρίτερα. Ο φαραώ νίκησε τους Λίβυους το πέμπτο και το ενδέκατο έτος της βασιλείας του και πέτυχε δύο ηχηρές νίκες εναντίον των Λαών της Θάλασσας, που είχαν ρημάξει το Χάτι, τις Μυκήνες, την Κύπρο και την Ουγκαρίτ, στις μάχες του Djahy (στη Χαναάν, σημερινός Λίβανος). και το Δέλτα του Νείλου μεταξύ 1178 π.Χ. και 1175 π.Χ. Ο προαναφερθείς ναός Medinet Habu καλύπτεται με ανάγλυφα που εξυμνούν τη νίκη, αλλά η μεταπολεμική περίοδος ήταν επίσης δύσκολη για τον νικητή. Το αιγυπτιακό ταμείο εξαντλήθηκε, επηρεάζοντας την ικανότητα του κράτους να καλύψει τις δημόσιες δαπάνες. Αυτό επιδεινώθηκε από άλλους παράγοντες που προκάλεσαν σπανιότητα.

Πρώτον, το ακόρεστο ιερατείο του Αμούν συνέχισε να συσσωρεύει γη, αυξάνοντας τη δύναμή του και αποδυναμώνοντας την ακεραιότητα του συγκεντρωτικού κράτους. Από την άλλη πλευρά, ένα φυσικό φαινόμενο που φαίνεται να συμπίπτει με την έκρηξη του ισλανδικού ηφαιστείου Hekla 3 προκάλεσε έναν ηφαιστειακό χειμώνα που εμπόδισε τη διέλευση του ηλιακού φωτός, κρύες θερμοκρασίες στο βόρειο ημισφαίριο και κατέστρεψε τις καλλιέργειες. Αυτό έριξε μια σκιά στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Ramesses III, κατά τα οποία άρχισαν να εμφανίζονται συνωμοσίες. Ο φαραώ κατάφερε να επιβιώσει από έναν που σχεδιάστηκε από τον βεζίρη του, την Ατριμπή, αλλά όχι από έναν άλλο που σκηνοθέτησε μια από τις τρεις συζύγους του, την Τίγι, η οποία προσπάθησε να ενθρονίσει τον γιο της Πεντάουερ, που είχε αποκλειστεί από τη γραμμή διαδοχής.

Ο δικαστικός πάπυρος του Τορίνο και οι πρόσφατες αναλύσεις της μούμιας αποκαλύπτουν ότι η πλοκή είχε μερική επιτυχία: ο φαραώ σκοτώθηκε με αποκεφαλισμό, αν και ο νόμιμος κληρονόμος, Ramesses IV, μπόρεσε να ανακτήσει τον έλεγχο της κατάστασης και να εκτελέσει πολλούς από τους εμπλεκόμενους (τον θετό αδερφό του αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει και η τύχη της μητέρας παραμένει άγνωστη). Ωστόσο, πριν από αυτό το τραγικό τελευταίο επεισόδιο, η κρίση έφερε και τους εργάτες του Ser Maat κοντά στο θάνατο, στην περίπτωσή τους για φυσικά αίτια, καθώς η προαναφερθείσα γεωργική καταστροφή αύξησε την τιμή των σιτηρών, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο την πληρωμή του κράτους. τους μισθούς τους.

Μια σωστή και έγκαιρη πληρωμή, συνήθως την εικοστή όγδοη ημέρα του μήνα για τον επόμενο μήνα, ήταν μέρος της αιγυπτιακής αρχής του Maat, μιας αφηρημένης έννοιας της κοσμικής δικαιοσύνης, ισορροπίας και αρμονίας. Η καθυστέρηση δεν ήταν ασυνήθιστη, αλλά ποτέ δεν είχε φτάσει στο άκρο των δεκαοκτώ ημερών που οδήγησε τους ανθρώπους να ζητήσουν από τον γραμματέα Amenemhat να στείλει το παράπονό τους στον βεζίρη, ενώ αρνήθηκαν να συνεχίσουν να εργάζονται χωρίς να λάβουν υπόψη τα καλά λόγια με που οι αρχές προσπάθησαν να επιλύσουν την κατάσταση. Μια απελπιστική κατάσταση που τους ανάγκασε να αγοράσουν σιτάρι για τον εαυτό τους.

Κανονικά, οι μερίδες έπαιρναν από τους βασιλικούς σιταποθήκες με προηγούμενη άδεια του βεζίρη. Αποτελούνταν από συνδυασμό σιταριού (παράγωγο σιταριού) και κριθαριού, το πρώτο για την παρασκευή αλευριού (από το οποίο παρασκευάζονταν περίπου δέκα καρβέλια ψωμί) και το δεύτερο για την παρασκευή μπύρας (δυόμισι βάζα), που αποτελούσαν τη βασική φαγητό και ποτά. Ωστόσο, θα μπορούσαν επίσης να συμπεριληφθούν λαχανικά, ψάρια και νερό (δεν υπάρχουν πηγές στο Deir el-Medina). Περιστασιακά, παρέχονταν επίσης χουρμάδες, κέικ και έτοιμη μπύρα, με λιγότερο συχνές προσφορές κρέατος, λαδιού, αλατιού και νάτρου κατά τη διάρκεια των εορταστικών περιόδων. Όλα αυτά τα προϊόντα εξυπηρετούνταν τόσο για οικογενειακή κατανάλωση όσο και για ανταλλαγή στο εμπόριο.

Ο Amenemhat αφηγείται ότι η πρώτη διαμαρτυρία, συγκρατημένη και αρκετά ήρεμη, έγινε την όγδοη ημέρα της καθυστέρησης. Η δεύτερη ήρθε με την εικοστή ημέρα, που συμπίπτει με τον Ραμσή Γ΄ να προετοιμάζεται για το ιωβηλαίο του. Προφανώς, ο κυβερνήτης της Θήβας είχε διακόψει την προμήθεια και ο Αμενεμχάτ έπρεπε να διαπραγματευτεί προσωπικά με αξιωματούχους για την παράδοση σαράντα έξι σακιών σίτου, που αποτελούσαν μόνο μέρος του οφειλόμενου αλλά ήταν αρκετό για να επιστρέψουν οι εργάτες στη δουλειά. Καθώς το πρόβλημα συνεχιζόταν χωρίς λύση και η ανάγκη γινόταν αποπνικτική, τη δέκατη όγδοη ημέρα του δεύτερου μήνα, οι εργάτες άφησαν τα εργαλεία τους και ξεκίνησαν αυτό που μπορεί να θεωρηθεί η πρώτη απεργία στην ιστορία.

Ομαδοποιημένοι, βάδισαν προς το ναό του Medinet Habu, απαιτώντας να ενημερωθεί ο φαραώ για την ανωμαλία στο Maat. Προφανώς, δεν υπέφεραν όλοι την ίδια ανάγκη, αφού οι πληρωμές γίνονταν ιεραρχικά (πρώτα σε όσους ανέβαιναν και μετά σε όσους είχαν οικογένειες να συντηρήσουν) και οι βοηθοί θα ήταν τα κύρια θύματα, δεδομένου ότι οι ηγέτες ήταν το μεσημέρι, οι φρουρούν τον εαυτό τους (αν και άλλοι προστέθηκαν μαζί τους). «Βγείτε έξω, μαζέψτε τα εργαλεία σας, κλείστε τις πόρτες σας, πάρτε τις γυναίκες και τα παιδιά σας και θα πάω μπροστά σας», προέτρεψε ο αρχηγός του meyday.

Μια νέα διανομή έπρεπε να αυτοσχεδιαστεί για να ηρεμήσει, αλλά εβδομάδες αργότερα, όλα επέστρεψαν στα ίδια. Αυτή τη φορά ο τόνος ήταν πιο πικρός και απαιτούνταν λογοδοσία, με τον βεζίρη Τα να δικαιολογείται ισχυριζόμενος ότι οι σιταποθήκες ήταν μόλις μισογεμάτες. Αυτή τη φορά, η διανομή on the fly δεν ήταν αρκετή. Εργάτες και μισθωτοί εντάχθηκαν πλήρως στους βοηθούς και έφυγαν από το χωριό καθώς το θέμα μπλέχτηκε με κατηγορίες για διαφθορά από ορισμένους αξιωματούχους εναντίον του Amenemhat και των εργατών που έκαναν κάτι παρόμοιο με τον αρχιερέα του Amun. Ο Τας δεν είχε άλλη επιλογή από το να ξαναδώσει και να μοιράσει σακιά με σιτηρά.

Εν ολίγοις, η Deir el-Medina κλονίστηκε από τρεις διαδοχικές απεργίες, κατά τις οποίες οι άνθρωποι έχασαν το ένα πέμπτο του μισθού τους, με το ποσοστό να αυξάνεται στο ένα τρίτο τον επόμενο χρόνο. Τι έγινε μετά? Δεν είναι γνωστό τι απέγινε ο βεζίρης, ο οποίος εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος από την ιστορία, υποδηλώνοντας τη συμμετοχή του στη δολοφονία του Ραμσή Γ’. Επίσης δεν υπάρχουν νέα για τον γραφέα Amenemhat. Όσον αφορά τις ομάδες εργασίας, τα προβλήματα πληρωμής τους έγιναν επίμονα με τους ακόλουθους φαραώ: Ο Ραμσής Δ΄ γνώρισε την πρώτη του απεργία ένα μήνα μετά τη στέψη του και οι τελευταίες απεργίες για τις οποίες υπάρχουν πληροφορίες σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ραμσή Θ΄, υποδεικνύοντας ξεκάθαρα την ασταμάτητη πτώση της αυτοκρατορίας.

ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΠΑΠΥΡΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΕΔΩ

photo: pixabay