Μια συμμορία οργανωμένου εγκλήματος που δρα σε μια πρωτεύουσα δεν είναι σχεδόν ασυνήθιστη. Η Mαφία, η Γιακούζα και οι Τριάδες, για να αναφέρουμε μόνο μερικές, έχουν βρει πλούσια λεία σε πόλεις σε όλο τον κόσμο. Αυτό που κάνει τους Σαράντα Ελέφαντες να διαφέρουν, εκτός από το περίεργο όνομά τους, είναι το γεγονός ότι ήταν ένα σωματείο μόνο για γυναίκες. Και είχαν για αρχηγό μια βασίλισσα.

Η ιστορία της πρώτης από τους αρχηγούς τους δραματοποιείται σε μια πλούσια νέα σειρά έξι επεισοδίων Disney+ από τον δημιουργό των Peaky Blinders, Steven Knight. Το A Thousand Blows περιστρέφεται γύρω από τη Mary Carr, την οποία υποδύεται η Erin Doherty, γνωστή μέχρι τώρα για τον ρόλο της ως πριγκίπισσα Anne στο The Crown.

Οι κύριες εγκληματικές δραστηριότητες των Σαράντα Ελεφάντων ήταν να κλέβουν πορτοφόλια και καταστήματα, με στόχο συχνά τα πολυτελή καταστήματα του Λονδίνου,

Το “Χίλια Χτυπήματα” ανοίγει με τη Μόσχα και τον φίλο της, νεοαφιχθέντα στη βρετανική πρωτεύουσα, να παρακολουθούν την Carr και τους ελέφαντες της να κάνουν μια απάτη πορτοφολάδων κοντά στις αποβάθρες. Σύντομα μαθαίνουμε ότι η Καρ έχει πολύ μεγαλύτερες φιλοδοξίες και σχεδιάζει μια τολμηρή ληστεία. Διασταυρώνεται με τη Μόσχα στο Blue Coat Boy, μια παμπ που ανήκει στον Henry ‘Sugar’ Goodson (Graham) – έναν μαχητή και μια άλλη πραγματική ιστορική φιγούρα – και αυτοσυστήνεται ως “η Βασίλισσα των Σαράντα Ελεφάντων, η μεγαλύτερη, ταχύτερη, πιο ανεξάρτητη συμμορία γυναικών κλεφτών σε ολόκληρο το Λονδίνο”.

Οι αξιόπιστες πληροφορίες για την πραγματική Mary Carr είναι σπάνιες. Γνωρίζουμε ότι γεννήθηκε το 1862 στο Χόλμπορν του Λονδίνου και ότι μέχρι το 1881 ήταν τρόφιμος σε ένα γυναικείο σωφρονιστικό ίδρυμα στο Κεντ, που διοικείται από την Εκκλησία της Αγγλίας. Ο ακριβής λόγος για την παραδοχή της Carr δεν είναι σαφής, αλλά είχε καταδικαστεί για κλοπή καταστήματος σε ηλικία 14 ετών. Η μητέρα της ήταν νεκρή τότε και ο πατέρας της, κλέφτης και απατεώνας, θα μπορούσε να ήταν στη φυλακή ή στο εξωτερικό.

Σύμφωνα με το βιβλίο του Brian McDonald’s Alice Diamond and the Forty Elephants, η Carr είχε εντυπωσιακή εμφάνιση και εργαζόταν ως πωλήτρια λουλουδιών στο Covent Garden του Λονδίνου. Ήταν επίσης μοντέλο καλλιτέχνη για την Dorothy Tennant, η οποία δημοσίευσε ένα εικονογραφημένο βιβλίο με τίτλο London Street Arabs, και για τον Frederic Leighton, του οποίου το πιο γνωστό έργο είναι το Flaming June . Κάπου γύρω στο 1890, εξελέγη «Βασίλισσα» των Σαράντα Ελεφάντων, μιας οργάνωσης περίπου 40 γυναικών των οποίων η καταγωγή καλύπτεται από μυστήριο.

Η ιστορικός και συγγραφέας Hallie Rubenhold, η οποία έχει γράψει μια σειρά βιβλίων για τις γυναίκες και το έγκλημα, είναι ιστορικός σύμβουλος στο A Thousand Blows. «Είχα ακούσει για τους Σαράντα Ελέφαντες, αλλά μέχρι να [συμμετάσχω στη σειρά], δεν είχα κάνει καμία πραγματική έρευνα για αυτούς», λέει. “Είναι συναρπαστικοί αλλά πολύ αινιγματικοί χαρακτήρες».

Η συμμορία της Carr βασιζόταν γύρω από την περιοχή Elephant and Castle στο νότιο Λονδίνο και πολλά από τα μέλη της ήταν φίλες ή συγγενείς ανδρών σε μια συμμορία κλεφτών που ονομαζόταν Elephant Boys. Η ίδια η περιοχή πήρε το όνομά της από μια πρόχειρη παμπ στην περιοχή. Οι κύριες εγκληματικές δραστηριότητες των Σαράντα Ελεφάντων ήταν πορτοφολάδες και κλοπές καταστημάτων, με στόχο συχνά τα πολυτελή καταστήματα του Λονδίνου. Η Καρ και οι συνεργάτες της εμφανίζονται ξανά και ξανά στα αστυνομικά αρχεία και τα πρακτικά των δικών και, περιστασιακά, σε ιστορίες εφημερίδων, που συνήθως κατηγορούνται για κλοπή και χειρισμό κλοπιμαίων.

Στο βιβλίο του London Labor and the London Poor, που δημοσιεύτηκε το 1851, ο δημοσιογράφος και ακτιβιστής Henry Mayhew αναγνώρισε τον Elephant and Castle ως σημείο εστίασης του εγκλήματος και επίσης περιέγραψε το είδος των μεθόδων κλοπής που χρησιμοποιούν συχνά η Carr και η συμμορία των Ελεφάντων. Δύο ή τρεις γυναίκες πήγαιναν σε ένα κατάστημα όταν ήταν απασχολημένο και ζητούσαν να δουν κάποια από τα προϊόντα του: “Πιθανότατα ζητούσαν να δουν κάποια άλλα προϊόντα και συνέχιζαν να κοιτάζουν τα διάφορα είδη μέχρι να βρουν μια ποσότητα στον πάγκο. Όταν ο μαγαζάτορας έπρεπε να πάρει φρέσκα προϊόντα από τη βιτρίνα ή από τα ράφια, μία από αυτές έκανε να γλιστρήσει το σάλι της.

Φορούσαν ρούχα ειδικά προσαρμοσμένα για να διευκολύνουν την κλοπή. «Συχνά βρίσκουμε τη φούστα του φορέματός τους ραμμένη από την τσέπη προς τα κάτω, σχηματίζοντας μια μεγάλη αποθήκη γύρω από το φόρεμα, με ένα άνοιγμα μπροστά, όπου μπορούσαν να εισάγουν ένα μικρό αντικείμενο, το οποίο δεν παρατηρείται», έγραψε ο Mayhew.

«Οι άνθρωποι περίμεναν συχνά οι γυναίκες να είναι πιο ειλικρινείς και νομοταγείς, κάτι που θα έδινε στους Ελέφαντες ένα πλεονέκτημα όταν έκαναν μια από τις επιδρομές τους», λέει ο Ρούμπενχολντ. «Η λειτουργία τους φαίνεται να ήταν πιο εξελιγμένη και οργανωμένη από απλή κλοπή».

Οι ελέφαντες έγιναν επίσης ειδικοί σε μια μορφή εκβιασμού. Η Μαίρη ή κάποιος από τη συμμορία της παρέσυρε έναν ηλικιωμένο κύριο σε ένα δρομάκι και μετά τον κατηγορούσε ότι της επιτέθηκε και απειλούσε να πάει στην αστυνομία. Άλλα μέλη της συμμορίας εμφανίζονταν και ισχυρίζονταν ότι ήταν μάρτυρες της «επίθεσης». Το θύμα συνήθως αποχωριζόταν τα τιμαλφή του προκειμένου να αποφύγει την αμηχανία.

Ένα άλλο στοιχείο που ξεχώριζε τους Ελέφαντες από τους άλλους εγκληματίες ήταν το γεγονός ότι προφανώς είχαν ένα σύνολο κανόνων, γνωστών ως «κώδικας του hoister» – «hoist» ήταν ο όρος τους για την κλοπή καταστημάτων. Όλα τα μέλη των Elephants έπρεπε να τηρούν αυτούς τους κανόνες. Σύμφωνα με τα McDonald, γράφτηκαν από έναν άνδρα συνεργάτη μιας οικογένειας που συνδέεται με τους Elephants με σκοπό να τα πουλήσει στον Τύπο, αλλά δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ. Οι κανόνες περιλάμβαναν:

«Όχι ποτό πριν από μια επιδρομή και ύπνος από νωρίς».

«Τα έσοδα από μια δουλειά μοιράζονται εξίσου τα μέλη της ομάδας που συμμετέχουν, ανεξάρτητα από το ρόλο τους».

«Τα μέλη δεν πρέπει να κλέβουν το ένα από το άλλο (τα χρήματα ή τους φίλους τους)».

«Το ’40 ήταν ένα είδος συνεργασίας», έγραψε ο McDonald. “Η βασίλισσα μπορεί να ήταν ο ξεκάθαρος ηγέτης, αλλά το ίσο μερίδιο της λείας και τα κοινοτικά κεφάλαια που διατίθενται στους συλληφθέντες βοήθησαν να καλλιεργηθεί το αίσθημα της ισότητας ανάμεσα στα μέλη.

Ο έλεγχος της Carr στη συμμορία φαίνεται να έχει μειωθεί μετά από μια υπόθεση το 1896 στην οποία κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε για την απαγωγή ενός εξάχρονου αγοριού, του Michael Magee, από τους αγώνες Epsom. Σύμφωνα με τα McDonald, η Carr εμφανίστηκε στο δικαστήριο “με έναν υπέροχο μαύρο βελούδινο μανδύα, διακοσμημένο με γούνα, πάνω από ένα μαύρο μεταξωτό φόρεμα, το κεφάλι της στολισμένο με ένα καπέλο Rembrandt με πλατύ γείσο με πέντε φτερά στρουθοκαμήλου. Στα δάχτυλά της άστραφταν επτά διαμαντένια δαχτυλίδια, που εκτιμήθηκαν από 3 £ όταν ένας δημοσιογράφος δούλευε περισσότερο από 00. 2 £ την εβδομάδα.” Ο McDonald υποθέτει ότι το παιδί πουλήθηκε από τη μητέρα του σε έναν γκάνγκστερ που το έδωσε στη φροντίδα της Carr με σκοπό να το πουλήσει σε ένα άτεκνο ζευγάρι. Το παιδί βρέθηκε στο σπίτι της Καρ 10 μήνες μετά την εξαφάνισή του, μετά από ανώνυμη πληροφορία στην αστυνομία. Η Καρ κρίθηκε ένοχη και καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση. Η μητέρα του Μιχαήλ προφανώς δεν ήθελε το αγόρι πίσω και τον φρόντισαν.

Μετά την απελευθέρωση της Μαίρης, συνελήφθη ξανά το 1900 για παραλαβή κλοπιμαίων και καταδικάστηκε σε δύο χρόνια. Στη συνέχεια, τα πράγματα πήραν καθοδική πορεία. Η McDonald αναφέρει ότι είχε εμπλακεί στη ληστεία του 1909 ενός κοσμηματοπωλείου στο Ludgate Circus του Λονδίνου, αλλά δεν καταδικάστηκε. Αργότερα, πιστεύεται ότι «δούλευε» στην περιοχή του Μάντσεστερ, όπου, υποδυόμενη τη λαίδη Mary Carr, προσκλήθηκε σε τέτοιες εκδηλώσεις όπου ένας καταξιωμένος κλέφτης και απατεώνας θα μπορούσε να περνούσε κερδοφόρα μερικές ώρες. Πιστεύεται ότι πέθανε το 1924 – αλλά οι Σαράντα ελέφαντες δεν πέθαναν μαζί της.

Ένας από τους διαδόχους της Carr ως βασίλισσα της συμμορίας ήταν η Alice Diamond, η οποία εμφανίζεται επίσης ως χαρακτήρας στο “Χίλια Χτυπήματα”. Η Diamond γεννήθηκε το 1886 από εγκληματίες γονείς στο Lambeth Workhouse. Σε ηλικία 17 ετών καταδικάστηκε για κλοπή από ένα κατάστημα καπέλων στην Oxford Street και μέχρι την ηλικία των 20 φορούσε ένα σετ δαχτυλιδιών με διαμάντια που λειτουργούσαν και ως γόνατα. Οι ελέφαντες είχαν μεγαλύτερη τάση για βία υπό την κυριαρχία της και μετά.

«Η δεύτερη σεζόν έχει ήδη γυριστεί και είμαι πολύ πρόθυμος να συνεχίσω να αφηγούμαι την ιστορία γιατί υπάρχουν πολύ περισσότερες ιστορίες να πω», λέει ο Knight. «Υπήρχαν ακόμα άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονταν ως Σαράντα Ελέφαντες τη δεκαετία του 1950. Η αλήθεια και η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσες από οτιδήποτε μπορείς να επινοήσεις».

Δείτε ΦΩΤΟ ΕΔΩ

photo: pixabay