Τον τελευταίο 1,5 χρόνο, βιώνουμε μία πρωτόγνωρη κατάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο. Κατανοούμε το μέγεθος και την κρισιμότητα της κατάστασης και αναγνωρίζουμε ότι δεν είμαστε εμείς οι αρμόδιοι να μιλήσουμε για την υγειονομική διαχείριση, αλλά είναι οι γιατροί, η επιστημονική κοινότητα και οι υγειονομικοί που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.
Λίγο καιρό πριν, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι τα γήπεδα της χώρας θα ανοίξουν ξανά «μόνο για εμβολιασμένους», με την επίδειξη μάλιστα του σχετικού πιστοποιητικού. Με την παρούσα ανακοίνωση δεν σκοπεύουμε να τοποθετηθούμε επί των εμβολίων, αλλά επί της πρωτόγνωρης και άκρως επικίνδυνης πολιτικής διχασμού και διακρίσεων που εισάγει η κυβέρνηση.
Ως Σύνδεσμοι Φίλων Π.Α.Ο.Κ., δεν διανοούμαστε το διαχωρισμό των συνοπαδών μας επί καμίας απολύτως βάσης, είτε αυτή είναι ιατρική, είτε κοινωνική, είτε οικονομική, είτε σχετίζεται με την καταγωγή τους. Δεν μπορούμε να νομιμοποιήσουμε καμία πολιτική που εισάγει διακρίσεις ολόκληρων κοινωνικών ομάδων και τεράστιων τμημάτων του πληθυσμού με το πρόσχημα τις «έκτακτης διάκρισης». Είμαστε άλλωστε απολύτως σίγουροι ότι οι «έκτακτες» και «προσωρινές» πολιτικές διαχωρισμού και διακρίσεων έρχονται για να μείνουν, σήμερα με πρόσχημα τον ιατρικό φάκελο, και αύριο με βάση ενδεχομένως τα φρονήματα, τις πεποιθήσεις, την καταγωγή, την οικονομική επιφάνεια ή οτιδήποτε άλλο.
Παράλληλα, πέρασε από τη Βουλή το περίφημο νέο αθλητικό νομοσχέδιο του Αυγενάκη το οποίο, μέσα σε ένα γενικό πλαίσιο διαφόρων εξυπηρετήσεων και φωτογραφικών διατάξεων, επανέφερε το ιδιώνυμο για τους οπαδούς. Ναι, το ίδιο ιδιώνυμο που είχε ψηφίσει ο Ορφανός και είχε καταπέσει πανηγυρικά, έπειτα από μακρόχρονες κινητοποιήσεις.
Την ίδια στιγμή που παλεύουν να μας πείσουν ότι η διάκριση και ο διαχωρισμός με βάση την επιλογή του εμβολιασμού είναι προσωρινή, η κυβέρνηση φέρνει μία ακόμα πιο αδιανόητη διάκριση σε βάρος κάθε ανθρώπου που πηγαίνει στα γήπεδα. Συγκεκριμένα, ορίζει ότι για κάθε αδίκημα που γίνεται σε γήπεδο ή που σχετίζεται (έτσι γενικά) με αθλητικές δραστηριότητες, δεν θα υπάρχει (παρά μόνο κατ’ εξαίρεση) η δυνατότητα αναστολής και έτσι όποιος καταδικάζεται σε πρώτο βαθμό (π.χ. για άναμμα πυρσού) θα οδηγείται απευθείας στην φυλακή. Καταργεί έτσι στην πράξη το τεκμήριο αθωότητας, που ορίζει ότι καθένας είναι αθώος μέχρι την αμετάκλητη καταδίκη του, καταργεί το δικαίωμα στην έφεση (καθώς μέχρι να εκδικαστεί το εφετείο ο κατηγορούμενος θα έχει ήδη εκτίσει στις φυλακές την ποινή του) και εισάγει βαρύτατες διακρίσεις που είναι ενάντιες σε κάθε έννοια νομικού πολιτισμού, ισότητας, αναλογικότητας αλλά και ενάντιες στο ίδιο το Σύνταγμα.
Είναι αδιανόητο τη στιγμή που ολόκληρο το ποινικό σύστημα της χώρας είναι δομημένο πάνω στη λογική της αναστολής για τις μικρές ποινές, πάνω στην υποχρεωτική αναστέλλουσα δύναμη της έφεσης για τις μικρές ποινές, και πάνω στην αναλογικότητα, να έρχεται μία κυβερνητική απόφαση που αυθαίρετα κρίνει ότι μία κοινωνική ομάδα θα έχει τη σκληρότερη και βαναυσότερη αντιμετώπιση από άλλες, γιατί έτσι αποφάσισε αυθαίρετα αυτή. Για να διακωμωδήσουμε αυτό το τραγικό θέμα, μπορούμε να πούμε ότι καλύτερα να πουλάς ναρκωτικά παρά να πηγαίνεις στο γήπεδο, με κριτήριο την ποινική σου αντιμετώπιση. Το ζήτημα όμως αυτό είναι βαρύτατο και αφορά ολόκληρη την κοινωνία, καθώς η εκάστοτε κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι χρησιμοποιεί ως πειραματόζωα τους οπαδούς. Η ίδια ρύθμιση με μαθηματική ακρίβεια θα επεκταθεί σύντομα και σε όποιους επιλέγει κάθε φορά η κυβέρνηση, π.χ. σε όσους χρωστούν στο δημόσιο.
Είναι απορίας άξιο, πώς η κυβέρνηση κρίνει ότι μπορεί η εκάστοτε Π.Α.Ε. (ήτοι μία ανώνυμη εταιρεία) να ελέγχει ένα ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο και να επιτρέπει ή απαγορεύει την είσοδο στο γήπεδο, και την ίδια στιγμή να επιτρέπει το εξής:
Σε όποιον καταδικαστεί για αθλητικό αδίκημα, επιβάλλεται ποινή απαγόρευσης παρακολούθησης των αγώνων της ομάδας του (εντός ή εκτός έδρας, σε όλα τα αθλήματα και τις διοργανώσεις) για διάστημα 2 έως 5 ετών. Η ποινή αυτή εκτελείται με την παρουσία του καταδικασμένου στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του για συνολικό διάστημα 6 ωρών σε κάθε αγώνα (2 πριν, κατά τη διάρκεια και 2 ώρες μετά).
Την ίδια στιγμή, έχουν δαπανηθεί εκατομμύρια για ηλεκτρονικά και ονομαστικά εισιτήρια, κάμερες παντού, τουρνικέ και δεν συμμαζεύεται. Είναι αδιανόητο λοιπόν, να δέχεται το κράτος ότι μπορεί να ελεγχθεί ένα ιατρικό δεδομένο από ιδιώτες, αλλά η απαγόρευση εισόδου δεν μπορεί να ελεγχθεί από αυτούς, και πρέπει να πηγαίνουν εκατοντάδες άνθρωποι στα αστυνομικά τμήματα για ώρες σχεδόν κάθε ημέρα, τη στιγμή που θα αρκούσε μία απλή απαγόρευση εισόδου στο γήπεδο.
Με βάση όσα έχουμε αναφέρει, ανακοινώνουμε ότι δεν αποδεχόμαστε πολιτικές διακρίσεων και διαχωρισμών. Απαιτούμε ίση μεταχείριση και σεβασμό των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Δεν θα διαχωρίσουμε τους συνοπαδούς μας σε καμία βάση και για κανένα λόγο, και δεν θα επιτρέψουμε το δικό μας σπίτι, το δικό μας πέταλο, να αποτελέσει χώρο στον οποίο θα ευδοκιμήσουν τέτοιου είδους πρακτικές. Η αγάπη μας για τον Π.Α.Ο.Κ. μας ενώνει, δεν μας διαχωρίζει.
Παίρνουμε την σκληρή για τους εαυτούς μας απόφαση, να απέχουμε από τα γήπεδα ως διαμαρτυρία απέναντι στην πρωτόγνωρη αυτή πολιτική διαχωρισμών, την οποία δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να νομιμοποιήσουμε. Αρχής γενομένης από το πρώτο ευρωπαϊκό εντός έδρας παιχνίδι της ομάδας, η ΘΥΡΑ 4 θα παραμείνει κλειστή. Δηλώνουμε ότι θα παλέψουμε για την κατάργηση των διαχωρισμών και την κατάργηση του αντισυνταγματικού νόμου Αυγενάκη και είμαστε σίγουροι πως θα έχει την ίδια κατάληξη, τόσο ο νόμος όσο και ο πολιτικός πατέρας του, με τον προηγούμενο εμπνευστή τον Ορφανό, ήτοι στα αζήτητα της πολιτικής ιστορίας.
Ξεκαθαρίζουμε πως η στάση μας αυτή επουδενί δεν αλλάζει τη λυσσαλέα στήριξή μας στον Π.Α.Ο.Κ. και σε όλα τα τμήματά του, η οποία θα συνεχίσει και με τους τρόπους που έχουμε ανακοινώσει, όπως με την αγορά εισιτηρίων διαρκείας για την οικονομική στήριξη του τμήματος μπάσκετ και των ερασιτεχνικών τμημάτων, παρά το γεγονός πως δεν θα βρισκόμαστε εντός γηπέδου.
ΕΜΕΙΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ
Μετά τιμής
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΦΙΛΩΝ Π.Α.Ο.Κ.
