Αυτές οι θεραπείες στοχεύουν στην πρόληψη ορισμένων επιπτώσεων, όπως οι εξάψεις ή η αϋπνία κατά την προεμμηνόπαυση ή κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης, χορηγώντας οιστρογόνα, συχνά σε συνδυασμό με προγεστερόνη, για να αντισταθμίσουν τη μειωμένη παραγωγή οιστρογόνων από τον οργανισμό.

Έχουν αποτελέσει αντικείμενο έντονου διαλόγου στην ιατρική κοινότητα από τη δημοσίευση το 2002 μιας αμερικανικής μελέτης που έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και η οποία επεσήμανε αυξημένους κινδύνους καρκίνου του μαστού και καρδιαγγειακών προβλημάτων. Αυτά τα αποτελέσματα στη συνέχεια επιβεβαιώθηκαν από άλλες μελέτες, ιδίως λόγω της σχετικά προχωρημένης ηλικίας των γυναικών που συμμετείχαν. Ωστόσο, από τη δημοσίευσή της κι έπειτα, η χρήση αυτών των θεραπειών έχει μειωθεί σε πολλές χώρες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γαλλία.

Αυτό ισχύει και στη Δανία, όπου η νέα αυτή μελέτη διεξήχθη χρησιμοποιώντας πληροφορίες για την υγεία περίπου 800.000 γυναικών που γεννήθηκαν μεταξύ 1950 και 1977. Περίπου 100.000 από αυτές υποβλήθηκαν σε ορμονοθεραπεία.

Σε αυτή την τελευταία ομάδα, κατέληξαν οι ερευνητές, η θνησιμότητα δεν αυξήθηκε, γεγονός που, κατά την άποψή τους, δικαιολογεί τις τρέχουσες διεθνείς συστάσεις που αναπτύχθηκαν από την Ενδοκρινολογική Εταιρεία.

Αυτή η επιστημονική εταιρεία συνιστά τη χρήση ορμονοθεραπείας για γυναίκες που έχουν πρόσφατα μπει στην εμμηνόπαυση, με μέτρια έως σοβαρά συμπτώματα και χωρίς αντενδείξεις όπως καρδιαγγειακά προβλήματα. Ωστόσο, ενώ ορισμένες μελέτες υποδηλώνουν ότι αυτές οι θεραπείες έχουν ακόμη και θετικά αποτελέσματα στη μείωση της θνησιμότητας, η παρούσα μελέτη σημειώνει λίγα τέτοια αποτελέσματα.

Αυτό δεν ισχύει, ωστόσο, σε μια συγκεκριμένη κατηγορία: γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε αφαίρεση και των δύο ωοθηκών, μια επέμβαση που συχνά πραγματοποιείται για την πρόληψη του καρκίνου σε ασθενείς που θεωρούνται ότι διατρέχουν κίνδυνο.

Σε αυτήν την ομάδα, η ορμονοθεραπεία για την εμμηνόπαυση σχετίζεται με μείωση σχεδόν του ενός τρίτου της θνησιμότητας.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/photo: pixabay