Η αντίσταση στην ινσουλίνη, όταν δηλαδή τα κύτταρα του σώματος δεν ανταποκρίνονται σωστά στην ινσουλίνη και δεν μπορούν εύκολα να μεταφέρουν τη γλυκόζη από το αίμα – αποτελεί ένα βασικό χαρακτηριστικό του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και τα επίπεδα της διαφέρουν από ασθενή σε ασθενή.

Η μέτρηση που χρησιμοποιήθηκε από την ερευνητική ομάδα για να εκτιμηθεί η αντίσταση στην ινσουλίνη ήταν η χρήση του εκτιμώμενου ποσοστού διάθεσης γλυκόζης (eGDR). Χρησιμοποιώντας έναν τύπο, συνυπολογίζεται η περιφέρεια της μέσης του ασθενούς, το μέσο επίπεδο του σακχάρου στο αίμα (HbA1c) και αν ο ασθενής έχει υψηλή αρτηριακή πίεση.

Η έρευνα και τα αποτελέσματα

Συνολικά ελέγχθηκαν 104.697 Σουηδοί ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, με μέση ηλικία τα 63 έτη και το 44% αυτών να είναι γυναίκες. Οι ερευνητές παρακολούθησαν την πορεία τους για περίπου 5,6 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, 4.201 ασθενείς (το 4%) υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο.

Η ανάλυση των αποτελεσμάτων αποκάλυψε ότι όσο υψηλότερη ήταν η αντίσταση στην ινσουλίνη, τόσο και αυξανόταν η πιθανότητα εγκεφαλικού επεισοδίου. Επιπροσθέτως, αυξανόταν και η πιθανότητα θανάτου μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο.

Αντίθετα, όσοι παρουσίασαν τη μικρότερη αντίσταση στην ινσουλίνη, είχαν έως και 40% λιγότερες πιθανότητες να υποστούν ένα εγκεφαλικό επεισόδιο και 28% λιγότερες πιθανότητες να καταλήξουν μέσα στο διάστημα της παρατήρησης.

To στοιχείο μάλιστα που ανέδειξε η περαιτέρω ανάλυση είναι ότι η υπέρταση ήταν ο παράγοντας που είχε άμεση συσχέτιση με το εγκεφαλικό επεισόδιο παρά η περιφέρεια της μέσης και το μέσο επίπεδο του σακχάρου στο αίμα.

(Ygeiamou)