Η εμφάνιση των επιθετικών ελικοπτέρων με την ταχύτητα δράσης τους και του οπλισμού που φέρουν, επέβαλε άλλους κανόνες στο πεδίο της μάχης αφού κυριολεκτικά από το πουθενά μπορεί να έρθει ένα ελικόπτερο και να εξαπολύσει για παράδειγμα Α/Τ πυραύλους προς μία φάλαγγα.

Για το λόγο αυτό σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν συστήματα εγγύς υποστήριξης δηλαδή με εμβέλεια από 1χλμ έως όχι πάνω από 20-25 χλμ ώστε να παρέχουν εγγύς Α/Α κάλυψη στις μονάδες που επιχειρούν κοντά στην πρώτη γραμμή. Το πλήθος της ύπαρξης των συστημάτων αυτών στο πεδίο μπορεί να αποδώσει μία καλή κάλυψη όσον αφορά τα drones και τα ελικόπτερα αλλά τα μαχητικά αεροσκάφη είναι αρκετά πιο δύσκολο να χτυπηθούν.

Μία ακόμα πτυχή της ύπαρξής τους είναι ότι δε χρειάζεται να χτυπήσουν απαραίτητα κάτι, αλλά η γνώση της ύπαρξής τους από τον εχθρό εγγύς του πεδίου μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της αεροπορικής του παρουσίας πάνω από το πεδίο. Μία αεροπορία που έχει τη δυνατότητα όμως προσβολής από μακρύτερες αποστάσεις, θα οργανώσει σίγουρα αποστολές καταστολής των συγκεκριμένων συστημάτων με αεροσκάφη της να πετάνε σε μεγάλο ύψος, βρίσκοντας τη θέση των εν λόγο συστημάτων, αποστέλλουν εικόνα με data link στα αεροσκάφη προσβολής και αυτά κάνουν άφεση κατευθυνόμενων βομβών προς την κατεύθυνσή τους. Εννοείται όλα αυτά αν υπάρχει αεροπορική υπεροχή.

Τέτοια συστήματα εγγύς υποστήριξης είναι εποχούμενα Α/Α πυροβόλα, εποχούμενα MANPADS ανά δύο ή ανά 4, και Α/Α συστήματα εκτόξευσης πυραύλων μικρής εμβέλειας. Αναφερόμαστε σε αυτή την πτυχή της εγγύς Α/Α υποστήριξης καθώς θα παρουσιάσουμε τις επόμενες ημέρες διάφορα τέτοια συστήματα στο αναγνωστικό κοινό του el.gr .