Η  λογική πίσω από την τρομακτική αυτή ταχύτητα για τους πυραύλους αυτούς είναι ότι κανένα σύγχρονο σύστημα δε θα προλάβει να κλειδώσει τους πυραύλους αυτούς και να τους καταρρίψει αφού η ανανέωση δεδομένων δε θα είναι αρκετή. Αυτό συμβαίνει καθώς, όπως υποστηρίζουν οι Ρώσοι, σε αυτή την ταχύτητα ο πύραυλος αναπτύσσει γύρω του μία μορφή πλάσματος η οποία εμποδίζει το εχθρικό ραντάρ να τον εντοπίσει εύκολα με αποτέλεσμα ο εντοπισμός του να μπορεί να γίνει μόνο με αισθητήρες υπερύθρων και να κατευθυνθούν πυρά εναντίων του. Αυτό σημαίνει ότι ο πύραυλος είτε θα πρέπει να έχει εντοπιστεί από μέσω που φέρει κάμερες υπερύθρων  είτε από τα CIWS ενός πλοίου. Αν όμως έχει μπεί στα 10 χλμ. ο πύραυλος είναι πολύ επικίνδυνος λόγω ταχύτητας.

Τα παραπάνω έχουν θορυβήσει τους Αμερικανούς οι οποίοι δε γνωρίζουν το κατά πόσο τα υπάρχοντα συστήματά τους μπορούν να αντιμετωπίσουν επαρκώς την απειλή αυτή αλλά και αν έχουν αναπτύξει στο απαραίτητο επίπεδο την τεχνολογία αισθητήρων υπερύθρων που απαιτείται.

Εντός του 2021 οι Ρώσοι θα έχουν ολοκληρώσει τις δοκιμές, όπως ανακοίνωσε το Ρωσικό ΥΠΑΜ  και έπειτα ο πύραυλος θα τεθεί σε παραγωγή, προσθέτοντας ακόμα ένα φονικό όπλο στο οπλοστάσιο των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων.