Το 1920, ένας θλιμμένος πατέρας στη Σικελία έχασε την κόρη του από την ισπανική γρίπη λίγες μέρες πριν από τα δεύτερα γενέθλιά της. Το όνομά της ήταν Ροζαλία Λομπάρντο.
Μην μπορώντας να βρει τη δύναμη να αποδεχτεί τον θάνατό της, στράφηκε σε έναν έμπειρο ταριχευτή, τον Αλφρέντο Σαλάφια, ζητώντας του να διατηρήσει το σώμα της. Αυτό που ακολούθησε θα γινόταν μια από τις πιο ασυνήθιστες περιπτώσεις ταρίχευσης στη σύγχρονη ιστορία.
Έκανε ένεση με μια προσεκτικά ισορροπημένη χημική φόρμουλα, που περιελάμβανε φορμόλη για να σκοτώσει βακτήρια, γλυκερίνη για να αποτρέψει την υπερβολική ξήρανση, σαλικυλικό οξύ για να σταματήσει την ανάπτυξη μυκήτων και άλατα ψευδαργύρου για να δώσει δομή στους ιστούς της.

Το σώμα της Ροζαλίας διατηρήθηκε όπως ακριβώς όταν ήταν ζωντανή, σε τέτοιο βαθμό,που οι βλεφαρίδες της, τα ευαίσθητα χαρακτηριστικά του προσώπου της, ακόμη και η απαλότητα των μάγουλων της παρέμειναν ορατά περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα.
Σήμερα, βρίσκεται σε ένα μικρό γυάλινο φέρετρο μέσα στις Κατακόμβες των Καπουτσίνων του Παλέρμο. Οι επισκέπτες την αποκαλούν συχνά «Η Ωραία Κοιμωμένη» επειδή φαίνεται σαν να μπορεί να ξυπνήσει ανά πάσα στιγμή.
Με τα χρόνια, διαδόθηκαν μύθοι ότι ανοίγει τα μάτια της. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι απλώς ένα κόλπο όταν το φως περνάει από τα μισάνοιχτα βλέφαρά της.