«Ο κόσμος πεινούσε και αυτοί φτιάχναν χρυσούς τρούλους»

~ Μία φορά , μου διηγήθηκε ο π. Μ, καθώς λειτουργούσα, ήρθε μέσα μου έντονη η επιθυμία να προσφέρω εις μνήμην των γονέων μου και για την ψυχή τους ένα καλό αγιοπότηρο στο μοναστήρι μου.

Πριν κάνω όμως οποιαδήποτε ενέργεια σκέφτηκα να περάσω από τον Γέροντα Παΐσιο, με τον οποίο με συνέδεε πνευματική φιλία πολλών ετών. Πράγματι του εκμυστηρεύτηκα τον λογισμό μου.

Μόλις με άκουσε ο Γέροντας με ρώτησε :

-Το μοναστήρι σας έχει άλλα αγιοπότηρα;

– Ναι, του απάντησα. Έχει πολλά και εξαιρετικά μάλιστα.

Στην συνέχεια ο Γέροντας που γνώριζε την οικογένειά μου, με ρωτά: Τα αδέλφια σου εργάζονται;

Όταν του απάντησα πως πότε έχουν κάνα μεροκάματο και πότε όχι, ό Γέροντας Παΐσιος με έμφαση μου λέει: «παπά , θα έχουν δίκιο τα αδέλφια σου να αλλαξοπιστήσουν!

– Βρε ευλογημένε. Δώσε καλλίτερα τα χρήματα στη φαμελιά τους και μην στεναχωριέσαι για το μοναστήρι. Φτάνουν αυτά που έχει.»

– Έτσι, παπά, συνέχισε ο γερο-Παΐσιος έγινε και στη Ρωσία Ο κόσμος πεινούσε και αυτοί φτιάχναν χρυσούς τρούλους.

ΦΩΤΟ: eurokinissi