Το ήπιαμε και πάλι το πικρό ποτήρι.

Το ποτήρι της προδοσίας… όπως μόνο οι Έλληνες ξέρουν να το πίνουν. Κι είναι πολύ πικρό. Μαθημένοι οι Έλληνες στα πισώπλατα χτυπήματα, τα μεγαλύτερα, τα δέχονται εκ των έσω, από τους δήθεν πατριώτες, οι οποίοι δήθεν, αγαπούν την Ελλάδα.

Με πόση ζέση παρέδωσαν σήμερα, από τα έδρανα της Βουλής, όλοι αυτοί, που ορκίστηκαν να υπηρετούν την Ελλάδα και τον Ελληνικό λαό, ένα από τα πιο λαμπρά κομμάτια της ιστορίας της, του πολιτισμού και των ανθρώπων της, ένα κομμάτι από τη σάρκα μας, σε ένα κρατίδιο του τίποτα. Σε ένα μόρφωμα της Νέας Τάξης, που δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει τα σκοτεινά της συμφέροντα. Κι όλα αυτά γιατί;;;

Γιατί μωρέ;  Για τα 30 αργύρια; Για το βόλεμα; Για τη δόξα; Γιατί;

Τι θα πείτε σε όλους αυτούς, που πολέμησαν και πόνεσαν, που βασανίστηκαν κι έχασαν αγαπημένους, φίλους και συγγενείς, σπίτια, πατρίδες κι ολόκληρες ζωές, σε όλους αυτούς που δεν έσκυψαν το κεφάλι σε καμιά απειλή, σε κανέναν κίνδυνο, υπερασπιζόμενοι τις μεγάλες Ιδέες που αντιπροσωπεύει η Ελλάδα μας, όταν έρθει η ώρα να τους συναντήσετε; Τι θα πείτε σε όλους αυτούς, που αγάπησαν τη Δικαιοσύνη, το Φως, την Αρετή, την ίδια την Ανθρωπιά που μοιράζει απλόχερα η Ελληνική Νοοτροπία σε ολόκληρο τον κόσμο και αναπαύει όλους τους καταπιεσμένους και πονεμένους ανθρώπους απανταχού της Γης; Δεν θα υπάρχει ούτε τόπος, ούτε χρόνος για να σταθείτε απέναντί τους, επειδή εμείς δεν φανήκαμε αντάξιοι των περιστάσεων, ώστε να σας δείξουμε την έξοδο πρόωρα, πριν αποτελειώσετε τη θητεία και το σκοτεινό έργο σας και ανεχόμαστε ακόμα, το να στέκεστε απέναντί μας! Δυστυχώς!… και δυστυχία στις ψυχές μας και στο μέλλον των παιδιών μας.

Όσα δάκρυα κι αν χύσουμε, όσες φωνές κι αν υψώσουμε, τώρα πια, το κακό έγινε. Το αφήσαμε να εξαπλωθεί σαν γάγγραινα και να μολύνει τη συνείδηση, τη θέληση και τα αντανακλαστικά μας, όσο εμείς κρυβόμασταν πίσω από το φόβο, ότι θα χάσουμε το βόλεμα και την ησυχία μας. Όσο εμείς περιμέναμε τους άλλους, να κάνουν κάτι για να δοξασθούμε. Όσο εμείς αδρανούσαμε, λέγοντας μεγάλα λόγια, κάνοντας μηδέν έργα κι αφήνοντας όλους αυτούς, που υπηρετούν το σκοτάδι, να δουλεύουν εντατικά κι υπομονετικά την προδοσία, ώστε να μας την πετάξουν στα μούτρα και να μας δείξουν πόσο άχρηστοι είμαστε, πόσο ανάξιοι να λεγόμαστε Έλληνες, πόσο αποτυχημένοι στο να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να αποτρέψουμε αυτό, που γνωρίζαμε πολύ καλά, ότι θα συμβεί. Τόσο δειλοί, τόσο κατώτεροι των περιστάσεων!

Είναι γλυκό το Μάτριξ και πόσο μακρινό κι απειλητικό, μοιάζει το ένδοξο παρελθόν, αυτό, που ζητούσε τόσες θυσίες και τόσο αίμα, που μας τρομάζει σήμερα και θέλουμε να μας απαλλάξει από την παρουσία του, να μη μας στοιχειώνει, ώστε να ζήσουμε στην ησυχία μας. Τι κρίμα!

Όσο κι αν τρέχουμε να κρυφτούμε από τη μοίρα μας, αυτή θα είναι πάντα εκεί. Θα μας κοιτάζει κατάματα και θα μας λέει, ότι όσο κι αν κρυβόμαστε, πίσω από το βόλεμα και τη μίζερη ύπαρξή μας μέσα στην καθημερινότητα, εμείς οι Έλληνες είμαστε αυτοί, που στο τέλος θα αναγκαστούμε να επιλέξουμε το Φως ή το Σκοτάδι. Το αίμα των προγόνων μας κυλάει μέσα μας, όπως κυλούσε και τότε, στους αγώνες που έδιναν για κάθε σπιθαμή Ελληνικής γης, για όποιο δίκαιο θα μπορούσε να υπάρξει σε αυτόν τον μάταιο κόσμο. Όσο κι αν μας ταπεινώνουν, όσο και να μας πικραίνουν, όσο κι αν μας εξευτελίζουν, τόσο μας πεισμώνουν! Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ!

Η ώρα της τελικής αναμέτρησης φτάνει κι αφού οι προδότες παρέδωσαν τη Μακεδονία μας στο σκοτεινό αφεντικό τους, θα έρθει η στιγμή, που κανείς δεν θα μπορεί να αποφύγει το αναπόφευκτο: Να επιλέξει. Κι η επιλογή, τη μαύρη ώρα του σκότους, που θα καλύψει την πατρίδα μας, θα χωρίσει τα στρατόπεδα, η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη. Μεγάλη και η νίκη, υπέρ του Αρχηγού της Ζωής, επειδή Ιησούς Χριστός Νικά!

Τότε, όσοι διψούν για Δικαιοσύνη, θα την απολαύσουν και κανένας υπηρέτης του σκότους δεν θα μπορεί να κοροϊδέψει πια, ούτε να λοιδορήσει τους γαλάζιους οπαδούς του Τριγράμματου Θεού, επειδή αυτοί, θα γίνουν ο χειρότερος εφιάλτης τους, ενωμένοι κάτω από τις διαταγές του Φέροντα τα Σύμβολα και το Ιερό Σπαθί, που θα τελεί τον πόλεμο υπέρ της του Θεού Δόξης.

Μέχρι τότε όμως, Υπομονή και Προσευχή στον Αρχηγό μας Ιησού Χριστό, για να μας στηρίζει στα δύσκολα που έρχονται. Ο καιρός είναι κοντά. Είναι καιρός για αντίσταση. Είναι καιρός για Έλληνες.

H φωνή της σιωπής

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...