«Σύγκρουση» με NAVTEX έχει ξεκινήσει μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας μετά τον απόπλου του γαλλικού ερευνητικού πλοίου για έρευνες με στόχο την πόντιση καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας και Κύπρου.
Το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας και Κύπρου θα ενώσει την μεγαλόνησο μέσω ενός τεράστιου υποθαλάσσιου καλωδίου με την ηλεκτρική ενέργεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι Τούρκοι θεωρούν πως ένα τμήμα της περιοχής που δεσμεύτηκε για έρευνες ανήκει στην δική τους υφαλοκρηπίδα, καθώς δεν δέχονται πως τα νησιά διαθέτουν δική τους, κάτι που παραβαίνει το Δίκαιο της Θάλασσας.
Πρόκειται για περιοχή ανάμεσα σε Κρήτη, Κάρπαθο και Κάσο μέχρι τα όρια της Κυπριακής ΑΟΖ, την οποία η Άγκυρα αμφισβητεί με βάση το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Εδώ να σημειωθεί πως βάσει του Δικαίου της Θάλασσας η πόντιση καλωδίου είναι ελεύθερη. Τα παράκτια κράτη απλά ενημερώνονται για λόγους ασφαλείας. Η Τουρκία βέβαια σπεύδει πάντα για να προβάλλει επικοινωνιακά τις αξιώσεις της.
Ως εκ τούτου, εξέδωσε δική της NAVTEX μετά τον απόπλου του πλοίου για να δείξει πως δίνει την έγκρισή της για τις έρευνες, παρουσιάζοντας ένα τμήμα της περιοχής ως τουρκική υφαλοκρηπίδα. Η πραγματικότητα είναι πως οι Τούρκοι δεν έχουν στην περιοχή κανένα κυριαρχικό δικαίωμα.
Η Αθήνα απάντησε αμέσως με δική της NAVTEX ακυρώνοντας αυτήν της Τουρκίας, καθώς η περιοχή ανήκει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και δυνητική ΑΟΖ.
Απλά οι Τούρκοι, από τους οποίους δεν χρειάζεται να ζητήσει κανείς άδεια για την εν λόγω περιοχή, παίζουν «παιχνίδι» εντυπώσεων με το βλέμμα στο εσωτερικό της χώρας τους αλλά και στους διεθνείς παράγοντες.
Τι είναι ΑΟΖ;
Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη κάθε κράτους εκτείνεται πέρα από τα εθνικά χωρικά ύδατα και μπορεί να φτάσει τα 200 ναυτικά μίλια, σε περίπτωση που δεν παρεμβάλλεται στεριά άλλου κράτους. Ειδάλλως, αν παρεμβάλλεται στεριά άλλου κράτους, τότε η οριοθέτηση γίνεται σε συνεννόηση με την άλλη πλευρά και βάσει της μέσης γραμμής, ή με την μέση γραμμή ως αφετηρία για μια λύση που και οι δύο πλευρές θα κρίνουν ως δίκαιη.
Στον χώρο της ΑΟΖ ένα κράτος μπορεί να εκμεταλλευτεί τον όποιο πλούτο από την επιφάνεια της θάλασσας μέχρι τον βυθό (για παράδειγμα αλιεία) και θεωρείται κυριαρχικό δικαίωμα, ενώ ο βυθός και το υπέδαφος συνιστούν την υφαλοκρηπίδα, όπου το κάθε κράτος έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να αξιοποιήσει ό,τι βρίσκεται στο βυθό και στο υπέδαφος (κυριαρχικό δικαίωμα). Συνήθως οι έννοιες της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ συμπίπτουν γεωγραφικά και τα κράτη τις ορίζουν μαζί. Η διαφορά με την ΑΟΖ είναι πως η υφαλοκρηπίδα, σε περίπτωση που δεν παρεμβάλλεται ακτή άλλου κράτους, μπορεί να ξεπεράσει, υπό συγκεκριμένες γεωλογικές προϋποθέσεις, τα 200 ν.μ. και να φτάσει μέχρι τα 350 ν.μ. ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα διαφέρουν από τα εθνικά χωρικά ύδατα, τα οποία μπορούν να φτάσουν μόνο μέχρι τα 12 ν.μ. και αποτελούν εθνική κυριαρχία και όχι απλά κυριαρχικό δικαίωμα.
