Τα πρωτόκολλα του Σαμαέλ 22

Πρωτόκολλο Εικοστό Δεύτερο
  • 21.1 Με ότι σας παρουσίασα μέχρι τώρα, προσπάθησα να σας αποκαλύψω τα μυστικά των γεγονότων του παρελθόντος και του μέλλοντος. Αυτά αναγγέλουν και το μέλλον που είναι που είναι τόσo κοντά στην πραγματοποίησή του. Σας φανέρωσα το μυστικό των σχέσεών μας με τους ανθρώπους και τις οικονομικές μας επιχειρήσεις. Απομένει να προσθέσω λίγο ακόμη πάνω στο αντικείμενο αυτό. Έχουμε στα χέρια μας τη μεγαλύτερη δύναμη της σημερινής εποχής, το χρυσό. Μπορούμε μέσα σε δύο μέρες να αποσύρουμε από το ταμείο μας οποιαδήποτε ποσότητα θελήσουμε, αφού γνωρίζω που είναι κρυμμένοι οι μεγαλύτεροι θησαυροί του κόσμου και που είναι τα μεγαλύτερα κοιτάσματά του.
  • 22.2 Είναι ανάγκη να αποδείξουμε και με άλλα επιχειρήματα το γεγονός ότι ο Θεός μας προόρισε για να κυριαρχήσουμε, μέχρι που οι μιαροί Ελοχίμ δημιούργησαν τους ανθρώπους, ώστε να αισθανθούν κι αυτοί χρήσιμοι, αφού εγώ ήμουν υπεύθυνος για την αρμονική λειτουργία όλης της Δημιουργίας;
    Ορίστε εδώ βρίσκεται η σύγχιση μεταξύ καλού και κακού. Η τάξη θα αποκατασταθεί με τη βία, αλλά επιτέλους θα αποκατασταθεί.
    Θα μπορέσουμε να αποδείξουμε ότι εμείς είμαστε οι ευεργέτες που δώσαμε στο βασανισμένο κόσμο το πραγματικό καλό, την αναγνώριση της ελευθερίας του ατόμου, για να μπορούν όλοι να απολαμβάνουν την ανάπαυση, την ειρήνη, την αξιοπρέπεια των σχέσεων, εφόσον βέβαια πρώτα τηρούνται οι νόμοι που θεσπίσαμε.
  • 22.3 Ταυτόχρονα θα εξηγήσουμε ότι η ελευθερία που επικαλούνται οι Έλληνες δεν προυποθέτει την ακολασία και το δικαίωμα ισχύος. Ομοίως η αξία και η ισχύς του ανθρώπου δεν δίνουν το δικαίωμα σε κάποιον να κηρύττει καταστρεπτικές αρχές, όπως <b>το δικαίωμα της συνείδησης, ή το δίκαιο της ισότητας</b>, ή άλλα παρόμοια. Επίσης το δίκαιο του ατόμου δεν θα μπορούσε ποτέ να μεταφραστεί σαν το δικαίωμα να ξεσηκώνει κάποιος τον εαυτό του και τους άλλους με παράλογες επιδείξεις των ρητορικών του προτερημάτων σε θορυβώδης συγκεντρώσεις. Η αληθινή ελευθερία αναφέρεται στο απαραβίαστο του προσώπου, ενός προσώπου το οποίο τηρεί με τιμιότητα και ακρίβεια όλους τους νόμους της κοινής ζωής. Η ανθρώπινη αξία πρέπει να σχετίζεται επίσης με την συνείδηση των διακαιωμάτων που δεν έχει, και σε καμιά περίπτωση με την φανταστική περίπτωση του Εγώ.
  • 22.4 Το κράτος θα είναι ένδοξο, γιατί θα είναι ισχυρό, θα διοικεί και θα κατευθύνει και δεν θα ρυμουλκείται από αρχηγούς κομμάτων, και ρήτορες που απαγγέλλουν μεγάλες και ανόητες λέξεις, που τις ονομάζουν αρχές, ενώ είναι καθαρές ουτοπίες.
    Το κράτος μας θα αποτελεί την ενσάρκωση της αποκατάστασης της τάξης, θα αποτελεί την ολοκλήρωση της μοίρας των ανθρώπων. Το κύρος ενός τέτοιου κράτους θα κερδίσει τελικά τη <b>μυστική λατρεία</b> και το σεβασμό του λαού. Η αληθινή ισχύς δεν υποχωρεί μπροστά σε κανένα δικαίωμα, και σε καμία δύναμη, ούτε ακόμη και μπροστά στον Θεό. Κανείς δεν θα τολμά να προσβάλλει τη δύναμή μας ή έστω και ελάχιστο μέρος της.
  • 22.5 Εμείς ήμασταν εξ’αρχής οι εκλεκτοί και εμείς θα διοικήσουμε το σύμπαν, αφού οι άνθρωποι θα μας σέβονται και θα μας λατρεύουν.

(συνεχίζεται)

Από τη σειρά βιβλίων “Γιατί και Πως Ζουν Ανάμεσά μας” του Δημοσθένη Λιακόπουλου Τόμος ΕΛ

Δέσπω