Παλαιά Διαθήκη: 2ο Μέρος “Έξοδος”

Το σημαντικό πρόσωπο με το οποίο ασχολείται το εν λόγω βιβλίο της παλαιάς διαθήκης, είναι ο Μωϋσής,

ένας άνθρωπος πιστός στο Θεό, όπως μας λέγεται, ο οποίος έβγαλε το λαό Ισραήλ από τη δουλεία της Αιγύπτου. Δουλεία στην οποία τους βύθισε ο Φαραώ, ο οποίος φοβόταν ότι αν ο λαός Ισραήλ πληθύνονταν και ζούσε επί ίσοις όροις με τους Αιγύπτιους, θα μπορούσε να συνασπιστεί μία μέρα, με κάποιον εχθρό της Αιγύπτου και να τους αφανίσει. Οπότε επέβαλε σκληρά βασανιστήρια στο λαό Ισραήλ, ενώ επίσης έδωσε διαταγή στις μαίες να σκοτώνουν όλα τα αγόρια των Ισραηλιτών που θα γεννιόντουσαν.

Στο 2ο κεφάλαιο της Εξόδου ξεκινάει η περιγραφή της γέννησης του Μωϋσή. Εκεί μας λέγεται ότι οι γονείς του είδαν ότι ήταν ένα όμορφο παιδί και επειδή δεν ήθελαν να μαθευτεί στους Αιγυπτίους, το έκρυψαν για τρεις μήνες, ενώ στη συνέχεια, επειδή δεν μπόρεσαν να τον κρατήσουν κρυμμένο, τον έβαλαν σε ένα καλάθι και τον έριξαν στον ποταμό Νείλο, όπου στην συνέχεια το βρήκε η κόρη του Φαραώ, το λυπήθηκε και το μεγάλωσε σαν γιό της.

Τα προβλήματα εδώ ξεκινούν με την ίδια την ύπαρξη του Μωϋση , καθώς νέες μελέτες υποστηρίζουν πως δεν υπήρξε ποτέ σαν πρόσωπο, αλλά η όλη ιστορία του που αναφέρεται στο βιβλίο της Εξόδου, είναι απλά αντιγραφή της ιστορίας του Σουμεριακού Βασιλέα Σαργκόν Α΄. Υπάρχει μια αναφορά σε ένα κείμενο, αιώνες πριν τον Μωϋση, στην οποία φέρεται να μιλάει ο ίδιος ο Βασιλέας Σαργκόν και να αφηγείται τα εξής: <<Η φτωχή και απλή μητέρα μου με έφερε στον κόσμο κρυφά, με έβαλε σε ένα καλάθι από καλάμια κι έκλεισε το άνοιγμα με πίσσα.Άφησε το καλάθι να το πάρει το ποτάμι. Τον περισυνέλεξε και τον ανέθρεψε ένας υπηρέτης. Μεγαλώνοντας έγινε οινοχόος του Βασιλιά, τον οποίο, ευκαιρίας δοθείσης, ανέτρεψε.>>

Ο παραλληλισμός με την ιστορία του Μωϋση είναι σαφής και όλα δείχνουν ότι οι Εβραίοι έκλεψαν την ιστορία του Βασιλέα Σαργκόν και αλλάζοντας το όνομα, την μετέτρεψαν σε ιστορία ενός ανύπαρκτου προσώπου εκ της Εβραϊκής φυλής Λευϊ, δηλαδή του Μωϋση. Αν ο Μωϋσής, ο συγγραφέας της πεντατεύχου όπως λέγεται, δεν υπήρξε ποτέ, τίθεται το ερώτημα, του ποιός ήταν ο συγγραφέας του σκληρού πυρήνα (Πεντάτευχος) των Γιαχβεδιστών. Τα προβλήματα γίνονται ακόμη μεγαλύτερα για τους οπαδούς της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς περαιτέρω μελέτες και έρευνες αρχαίων κειμένων δείχνουν ότι ο λαός Ισραήλ δεν υπήρξε ποτέ δούλος των Αιγυπτίων και τα γεγονότα της δουλείας είναι απλά μια επινενοημένη ιστορία των Εβραίων ,”αλατοπίπερο”, στην όλη προσπάθεια τους να πείσουν ότι ήταν η ευλογημένη φυλή του Θεού η οποία βάλλεται ανέκαθεν από παντού.
Ωστόσο, δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες περί αυτών των θεμάτων, καθώς στο παρόν άρθρο με ενδιαφέρει το σκεπτικό που προωθεί το βιβλίο της Εξόδου.

Ξεκινώντας η ιστορία της Εξόδου του λαού Ισραήλ από τη δουλεία της Αιγύπτου, διαβάζουμε για τη συνάντηση που είχε ο Μωϋσης με τον Θεό που του παρουσιάστηκε με τη μορφή μιας καιόμενης βάτου. Ο Θεός υπόσχεται να απελευθερώσει το λαό Ισραήλ και να τον οδηγήσει σε μια ευλογημένη εύφορη γη. Τα προβλήματα εδώ ξεκινούν από τις υποσχέσεις του Γιαχβέ προς τους Ισραηλίτες, υποσχέσεις, που έχουν σχέση με εδαφική κυριαρχία και υλικά αγαθά. Συγκεκριμένα ο Γιαχβέ λέει τα εξής στον Μωϋση:
Εξ. 3,7 εἶπε δὲ Κύριος πρὸς Μωυσῆν· ἰδὼν εἶδον τὴν κάκωσιν τοῦ λαοῦ μου τοῦ ἐν Αἰγύπτῳ καὶ τῆς κραυγῆς αὐτῶν ἀκήκοα ἀπὸ τῶν ἐργοδιωκτῶν· οἶδα γὰρ τὴν ὀδύνην αὐτῶν,
Εξ. 3,7 Είπεν ο Κυριος προς τον Μωυσήν· “είδα πολύ καλά και εγνώρισα την βαρείαν ταλαιπωρίαν του λαού μου εις την Αίγυπτον και ήκουσα την κραυγήν των, η οποία βγαίνει από τα στήθη των εξ αιτίας της σκληράς καταπιέσεως των επιστατών εις τα έργα. Εγνώρισα πολύ καλά την οδύνην αυτών,
Εξ. 3,8 καὶ κατέβην ἐξελέσθαι αὐτοὺς ἐκ χειρὸς τῶν Αἰγυπτίων καὶ ἐξαγαγεῖν αὐτοὺς ἐκ τῆς γῆς ἐκείνης καὶ εἰσαγαγεῖν αὐτοὺς εἰς γῆν ἀγαθὴν καὶ πολλήν, εἰς γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ μέλι, εἰς τὸν τόπον τῶν Χαναναίων καὶ Χετταίων καὶ Ἀμοῤῥαίων καὶ Φερεζαίων καὶ Γεργεσαίων καὶ Εὐαίων καὶ Ἰεβουσαίων
Εξ. 3,8 και κατέβηκα να ελευθερώσω αυτούς από την δουλείαν των Αιγυπτίων, να τους βγάλω από την χώραν της Αιγύπτου και να τους οδηγήσω εις χώραν εύφορον και μεγάλην, εις γην ρέουσαν γάλα και μέλι, στον τόπον τον οποίον σήμερον κατέχουν οι Χαναναίοι, οι Χετταίοι, οι Αμορραίοι, οι Φερεζαίοι, οι Γεργεσαίοι, οι Ευαίοι και οι Ιεβουσαίοι.

Ο Γιαχβέ όμως δεν περιορίζεται απλά σε υποσχέσεις για εδαφική κυριαρχία, αλλά στη συνέχεια αποκαλύπτει στο Μωϋσή ότι θα πλήξει με μεγάλες τιμωρίες τους Αιγυπτίους, αλλά και ότι δεν θα αφήσει το λαό Ισραήλ να φύγει με άδεια χέρια από την Αίγυπτο, καθώς θα επιτρέψει να φύγουν με χρυσό άργυρο και άλλα αγαθά:

Εξ. 3,20 καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα πατάξω τοὺς Αἰγυπτίους ἐν πᾶσι τοῖς θαυμασίοις μου, οἷς ποιήσω ἐν αὐτοῖς, καὶ μετὰ ταῦτα ἐξαποστελεῖ ὑμᾶς.
Εξ. 3,20 Θα απλώσω την χείρα μου και θα κτυπήσω τους Αιγυπτίους με έργα θαυμαστά και καταπληκτικά, και κατόπιν θα σας αφήση ο Φαραώ να φύγετε.
Εξ. 3,21 καὶ δώσω χάριν τῷ λαῷ τούτῳ ἐναντίον τῶν Αἰγυπτίων· ὅταν δὲ ἀποτρέχητε, οὐκ ἀπελεύσεσθε κενοί·
Εξ. 3,21 Οταν δε θα πρόκειται να φύγετε, θα δώσω δια τον λαόν τούτον των Εβραίων τέτοιαν εύνοιαν εκ μέρους των Αιγυπτίων, ώστε όταν αναχωρήσετε από την Αίγυπτον να μη φύγετε με κενάς τας χείρας·
Εξ. 3,22 ἀλλὰ αἰτήσει γυνὴ παρὰ γείτονος καὶ συσκήνου αὐτῆς σκεύη ἀργυρᾶ καὶ χρυσᾶ καὶ ἱματισμόν, καὶ ἐπιθήσετε ἐπὶ τοὺς υἱοὺς ὑμῶν καὶ ἐπὶ τὰς θυγατέρας ὑμῶν καὶ σκυλεύσετε τούς Αἰγυπτίους.
Εξ. 3,22 αλλά κάθε Εβραία γυναίκα θα ζητήση από την γείτονα η την σύνοικόν της Αιγυπτίαν σκεύη αργυρά και χρυσά και ιματισμόν, τα οποία θα φορτώσετε στους υιούς σας και τας θυγατέρας σας. Κατ’ αυτόν τον τρόπον θα λαφυραγωγήσετε τους Αιγυπτίους και θα απέλθετε με πλούσια λάφυρα”.

Παρατηρούμε δηλαδή, ότι οι υποσχέσεις του Γιαχβέ προς τον λαό του, αφορούν αποκλειστικά και μόνο απόκτηση γαιών, αγαθών και βάναυση τιμωρία κάθε εχθρού του λαού Ισραήλ, κάτι που δεν θυμίζει σε καμία περίπτωση τις σοφές προτροπές του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Οποίος μας ζητά να θησαυρίζουμε με ουράνια αγαθά αλλά και να επιζητούμε διαρκώς τη Βασιλεία των Ουρανών. Διαβάζουμε τα εξής λόγια του Χριστού στο κατά Ματθαίον άγιο Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 6 εδάφια 19-21:

Ματθ. 6,19 Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διαρύσσουσι καὶ κλέπτουσι·
Ματθ. 6,19 Μη συσσωρεύετε δια τον εαυτόν σας θησαυρούς έδω εις την γην, όπου ο σκόρος και η αποσύνθεσις καταστρέφουν και αφανίζουν, και όπου οι κλέπται διατρυπούν τοίχους και χρηματοκιβώτια και κλέπτουν.
Ματθ. 6,20 θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν·
Ματθ. 6,20 Να θησαυρίζετε όμως δια τον εαυτόν σας και να αποταμιεύετε θησαυρούς στον ουρανόν, όπου ούτε ο σκόρος ούτε η σαπίλα αφανίζουν, και όπου οι κλέπται δεν τρυπούν τοίχους και δεν κλέπτουν.
Ματθ. 6,21 ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.
Ματθ. 6,21 Διότι, όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδία σας.

και εδάφιο 33 του 6ου κεφαλαίου:

Ματθ. 6,33 ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.
Ματθ. 6,33 Ζητείτε δε κατά πρώτον και κύριον λόγον την βασιλείαν του Θεού και την αρετήν που θέλει από σας ο Θεός, και όλα αυτά τα επίγεια αγαθά θα σας δοθούν μαζή με τα ανεκτίμητα αγαθά της βασιλείας των ουρανών.

Είναι εξ’ αρχής σαφέστατη η διαφορά νοοτροπίας ανάμεσα στον Γιαχβέ και τον Ιησού Χριστό. Το σκεπτικό του Γιαχβέ θυμίζει πολύ το σκεπτικό του Διαβόλου, μιας και ουσιαστικά είναι το σκεπτικό του Διαβόλου, ενώ δεν έχει καμία σχέση με το σκεπτικό που δίδαξε ο Χριστός.

Στη συνέχεια της ιστορίας, ο Μωϋσής λαμβάνει οδηγίες από τον Γιαχβέ για το πως θα κάνει τα θαύματα που του υπέδειξε μπροστά στο Φαραώ, ώστε ο τελευταίος να πειστεί για τη δύναμη του “Θεού” του λαού Ισραήλ και να τους αφήσει να φύγουν για κάποιες ημέρες από την Αίγυπτο, ώστε να τον προσκυνήσουν. Σε αυτά που λέει στον Μωϋση αναφέρει και τα εξής :

Εξ. 4,22 σὺ δὲ ἐρεῖς τῷ Φαραώ· τάδε λέγει Κύριος· υἱὸς πρωτότοκός μου Ἰσραήλ·
Εξ. 4,22 Αλλά συ θα είπης στον Φαραώ· Αυτά λέγει ο Κυριος προς σέ· ο ισραηλιτικός λαός είναι ο πρωτότοκος υιός μου·
Εξ. 4,23 εἶπα δέ σοι· ἐξαπόστειλον τὸν λαόν μου, ἵνα μοι λατρεύσῃ· εἰ μὲν οὖν μὴ βούλει ἐξαποστεῖλαι αὐτούς, ὅρα οὖν, ἐγὼ ἀποκτενῶ τὸν υἱόν σου τὸν πρωτότοκον.
Εξ. 4,23 σε διατάσσω, άφησε τον λαόν μου ελεύθερον να αναχωρήση, δια να με λατρεύση εκεί που εγώ θα τον οδηγήσω. Εάν δε και δεν θελήσης να αφήσης αυτούς ελευθέρους, πρόσεξε πολύ, εγώ θα φονεύσω τον πρωτότοκον υιόν σου”.

Ο Γιαχβέ εμφανίζεται εδώ με απειλητικές διαθέσεις, λέγοντας ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι θα σκοτώσει τον υιό του Φαραώ, αν αυτός δεν αφήσει τον λαό Ισραήλ να εξέλθει της Αιγύπτου για να τον προσκυνήσει. Μπορείτε να φανταστείτε το Χριστό να απειλεί με φόνο τον οποιονδήποτε δεν κάνει το θέλημα Του; Ο Χριστός ξεκάθαρα αφήνει τον κάθε ένα να επιλέγει ο ίδιος αν θα κάνει το θέλημα του Θεού η όχι, χωρίς να ζητάει ειδικές τελετές και διαδικασίες και χωρίς απειλές.

Στα Ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου και του Λουκά διαβάζουμε το εξής:

Ματθαίος (16: 24): «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι».

Μάρκος (8: 34): «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι».

Λουκάς (9: 23): «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἔρχεσθαι, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καθ’ ἡμέραν, καὶ ἀκολουθείτω μοι».

Ο Χριστός δίνει δηλαδή στον κάθε άνθρωπο τη δυνατότητα να επιλέξει αν θα Τον ακολουθήσει ή όχι.

Στη συνέχεια, καθώς ο Μωϋσής βάδιζε προς την Αίγυπτο περιγράφεται ένα ακόμη αδιανόητο για τα Χριστιανικά δεδομένα περιστατικό:

Εξ. 4,24 ἐγένετο δὲ ἐν τῇ ὁδῷ ἐν τῷ καταλύματι συνήντησεν αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου καὶ ἐζήτει αὐτὸν ἀποκτεῖναι.
Εξ. 4,24 Ενώ ο Μωυσής εβάδιζε προς την Αίγυπτον, καθ’ οδόν, εις κάποιο κατάλυμα, συνήντησεν αυτόν άγγελος Κυρίου και εζήτει να τον θανατώση- διότι το παιδί του ήτο απερίτμητον.
Εξ. 4,25 καὶ λαβοῦσα Σεπφώρα ψῆφον περιέτεμε τὴν ἀκροβυστίαν τοῦ υἱοῦ αὐτῆς καὶ προσέπεσε πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ εἶπεν· ἔστη τὸ αἷμα τῆς περιτομῆς τοῦ παιδίου μου.
Εξ. 4,25 Η Σεπφώρα έλαβε τότε μίαν κοπτερήν πέτραν, περιέταμε τον υιόν της, έπεσεν εμπρός εις τα πόδια του αγγέλου και του είπεν· “η περιτομή ετελείωσε, διότι εσταμάτησεν η αιμορραγία από την περιτομήν του παιδιού”.
Εξ. 4,26 καὶ ἀπῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ, διότι εἶπεν· ἔστη τὸ αἷμα τῆς περιτομῆς τοῦ παιδίου μου.
Εξ. 4,26 Ο άγγελος του Κυρίου ανεχώρησε, διότι η γυνή του Μωϋσέως του είπεν· Εσταμάτησεν η αιμορροή από την περιτομήν του παιδιού μου, γεγονός το οποίον μαρτυρεί ότι η περιτομή ωλοκληρώθη.

Είναι ποτέ δυνατόν ο Θεός να στείλει άγγελο να φονεύσει έναν άνθρωπο, επειδή δεν έχει κάνει περιτομή στο γιό του; Εγώ προσωπικά σαν Χριστιανός δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο Τριαδικός Θεός, στον Οποίο πιστεύω, σκέφτεται και ενεργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο. Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι αυτές οι αναφορές αφορούν στον Σατανά, ο οποίος επιβαλλόταν με βία στο λαό του, τους Ισραηλίτες, ώστε να ασκεί καταπιεστική εξουσία πάνω τους.

Παρακάτω στην ιστορία μας, για να μην τα πολυλογούμε, ο Μωϋσης πηγαίνει με τον Ααρών να σταθούν μπροστά στον Φαραώ για να του ζητήσουν να αφήσει το λαό Ισραήλ να φύγει για 3 ημέρες εκτός Αιγύπτου, ώστε να τιμήσουν τον Θεό τους, τον Γιαχβέ.
Ο Φαραώ δεν τους αφήνει και τότε ο Γιαχβέ εξαπολύει μια σειρά θεομηνιών στους Αιγυπτίους ώστε να κάμψει τη σκληρή στάση του Φαραώ, να μην αφήνει τον λαό Ισραήλ να φύγει. Οι εννέα τιμωρίες που εξαπέλυσε ο Γιαχβέ ήταν :
1. Η μετατροπή του Νείλου σε αίμα
2. Οι βάτραχοι
3. Οι σκνίπες
4. Οι σκυλόμυγες
5. Η θανάτωση όλων των ζώων των Αιγυπτίων
6. Οι πληγές στα σώματα των Αιγυπτίων και των ζώων
7. Το χαλάζι
8. Οι ακρίδες
και
9. Το σκοτάδι με αποκορύφωμα τη θανάτωση όλων των πρωτοτόκων των Αιγυπτίων ακόμη και των πρωτοτόκων των ζώων τους.

Όλο αυτό το μένος και η επιθετικότητα του Γιαχβέ, δείχνει ένα πρόσωπο με αδυναμίες, ένα πρόσωπο που οργίζεται, γεμάτο μίσος και ανταποδοτικότητα με τα λόγια του Χριστού περί αγάπης ακόμα και του εχθρού μας να πηγαίνουν περίπατο.
Ο Χριστός όταν έζησε ανάμεσα μας έδειξε ένα πρόσωπο μακρόθυμο και συγχωρητικό προς όλους τους ανθρώπους ό,τι κι αν ήταν ή είχαν κάνει, ενώ τους καλούσε σε μετάνοια.

Ο Γιαχβέ αντιθέτως δείχνει ένα πολύ βίαιο πρόσωπο απέναντι στους Αιγυπτίους σε σημείο που φτάνει να φονεύσει τα πρωτότοκα τέκνα τους, επειδή ο Φαραώ δεν άφηνε τον λαό Ισραήλ να φύγει στην έρημο για να τον προσκυνήσει.

Ο κορυφαίος κατ’ εμέ στίχος, που δείχνει τη νοοτροπία μίσους του Γιαχβέ για οποιονδήποτε άλλον, πέραν των Ισραηλιτών, είναι ο στίχος 10.2, όπου ο Γιαχβέ λέει τα εξής, ξεκινώντας από τον στίχο 10.1:

Εξ. 10,1 Εἶπε δὲ Κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων· εἴσελθε πρὸς Φαραώ· ἐγὼ γὰρ ἐσκλήρυνα αὐτοῦ τὴν καρδίαν καὶ τῶν θεραπόντων αὐτοῦ, ἵνα ἑξῆς ἐπέλθῃ τὰ σημεῖα ταῦτα ἐπ᾿ αὐτούς·
Εξ. 10,1 Είπεν ο Κυριος προς τον Μωϋσήν· “είσελθε εις τα ανάκτορα προς τον Φαραώ. Εγώ δια την κακότητά του παρεχώρησα να σκληρυνθή η καρδία αυτού και των αυλικών του δια να έλθουν εναντίον αυτών ως τιμωρία εν συνεχεία τα θαύματά μου.
Εξ. 10,2 ὅπως διηγήσησθε εἰς τὰ ὦτα τῶν τέκνων ὑμῶν καὶ τοῖς τέκνοις τῶν τέκνων ὑμῶν, ὅσα ἐμπέπαιχα τοῖς Αἰγυπτίοις, καὶ τὰ σημεῖά μου, ἃ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς, καὶ γνώσεσθε ὅτι ἐγὼ Κύριος.
Εξ. 10,2 Θα γίνουν αυτά, δια να διηγήσθε και σεις εις τα τέκνα σας και εις τα παιδιά των τέκνων σας, πως και με πόσας τιμωρίας επαίδευσα εγώ τους Αιγυπτίους, να αναφέρετε τα θαύματά μου, τα οποία έκαμα εις αυτούς, δια να μάθετε ότι εγώ είμαι ο παντοδύναμος Κυριος”.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, λέει ο Γιαχβέ στον Μωϋση πως όλα αυτά τα πάθη των Αιγυπτίων έγιναν για να τα μεταδώσουν οι Ισραηλίτες στις επόμενες γενιές, ώστε να γνωρίσουν ότι είναι παντοδύναμος. Η επίδειξη δύναμης του Γιαχβέ εδώ, δεν έχει καμία σχέση με την πραότητα με την οποία μιλούσε ο Χριστός και με την αγάπη την οποία απλόχερα μοίραζε σε όλους.

Αυτή η χαοτική διαφορά σκέψης και δράσης ανάμεσα στον Γιαχβέ και το Χριστό θα έπρεπε να κάνει πολλούς να σταματήσουν την υβριστική ταύτιση των δύο, καθώς και το να διαδίδουν, πως ο Γιαχβέ είναι ο Τριαδικός Θεός. Ο Γιαχβέ είναι ξεκάθαρα ένα ον, το οποίο δημιούργησε ο Θεός και το οποίο έχει πάθη, είναι γεμάτο κακία και με βάση όλες τις ενδείξεις, είναι ο Σατανάς που φορώντας ένα προσωπείο (αυτό του Γιαχβέ) το παίζει Θεός προστάτης του λαού Ισραήλ, τον οποίο με παραπλανητικό τρόπο έχει προωθήσει σε όλους ως τον εκλεκτό λαό του Θεού.

Παρακάτω, ετοιμάζοντας ο Γιαχβέ την εξολόθρευση των πρωτότοκων υιών των Αιγυπτίων, ορίζει την εορτή του Πάσχα για τον λαό Ισραήλ, μια γιορτή εβραϊκή και αν μην τι άλλο περίεργη, αφού αφορά ουσιαστικά, στη θανάτωση των πρωτότοκων των Αιγυπτίων και την έξοδο του λαού Ισραήλ από την Αίγυπτο, χωρίς να έχει καμία σχέση με την ανάσταση του Χριστού, όπως τα συγχέουν πολλοί.
Αφού αναλύσει στους Ισραηλίτες τη διαδικασία που θα ακολουθήσουν, με το αρνί που θα σφάξει κάθε οικογένεια, στη συνέχεια ο Γιαχβέ λέει τα εξής :

Εξ. 12,11 οὕτω δὲ φάγεσθε αὐτό· αἱ ὀσφύες ὑμῶν περιεζωσμέναι, καὶ τὰ ὑποδήματα ἐν τοῖς ποσὶν ὑμῶν, καὶ αἱ βακτηρίαι ἐν ταῖς χερσὶν ὑμῶν· καὶ ἔδεσθε αὐτὸ μετὰ σπουδῆς· πάσχα ἐστὶ Κυρίῳ.
Εξ. 12,11 Κατ’ αυτόν τον τρόπον θα το φάγετε· η μέση σας θα είναι ζωσμένη, τα υποδήματά σας φορεμένα εις τα πόδια σας και αι ράβδοι εις τα χέρια σας. Θα φάτε αυτό βιαστικά. Αυτό είναι Πασχα (=Διάβασις) Κυρίου.
Εξ. 12,12 καί διελεύσομαι ἐν γῇ Αἰγύπτῳ ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ καὶ πατάξω πᾶν πρωτότοκον ἐν γῇ Αἰγύπτῳ ἀπὸ ἀνθρώπου ἕως κτήνους καὶ ἐν πᾶσι τοῖς θεοῖς τῶν Αἰγυπτίων ποιήσω τὴν ἐκδίκησιν· ἐγὼ Κύριος.
Εξ. 12,12 Διότι κατά την νύκτα αυτήν θα περάσω την χώραν της Αιγύπτου και θα θανατώσω κάθε πρωτότοκον της Αιγύπτου από ανθρώπου έως ζώου και θα εκδικηθώ όλους τους ψευδείς θεούς των Αιγυπτίων. Εγώ είμαι ο Κυριος και Θεός.

Εδώ βλέπουμε ότι ο ζηλόφθων “Θεός” του Ισραηλιτικού λαού, ορίζει ποίο θα είναι το Πάσχα των Εβραίων: Εκείνη η νύχτα ουσιαστικά κατά την οποία θανάτωσε όλα τα πρωτότοκα τέκνα των Αιγυπτίων.

Γίνεται λοιπόν σαφές, ότι το Εβραϊκό πάσχα είναι μία γιορτή που σχετίζεται με μια ανθρωποκτονία που έκανε ο Γιαχβέ για να ευνοήσει τον λαό Ισραήλ και δεν έχει καμία σχέση με την Ανάσταση του Χριστού. Η ταύτιση του Εβραϊκού Πάσχα με την Ανάσταση του Χριστού είναι μια ταύτιση παραπλανητική, αν όχι δαιμονική. Εμείς σαν Χριστιανοί γιορτάζουμε την Ανάσταση του Κυρίου μας, του Ιησού Χριστού και δεν έχουμε καμία δουλειά να ασχολούμαστε με τις φονικές εκκαθαρίσεις που επέβαλλε ο Γιαχβέ συνεχώς, για να ευνοεί τον δουλικό σ’ αυτόν λαό Ισραήλ.

Παρακάτω, στο βιβλίο της Εξόδου, συναντάμε την πορεία του λαού Ισραήλ στην έρημο, την παράδοση των 10 εντολών του Γιαχβέ στο Μωϋσή και κάποια άλλα γεγονότα στα οποία δεν θα επεκταθώ, καθώς ο σκοπός μου, που ήταν η ανάδειξη του βίαιου, γεμάτου μίσους σκεπτικού του Γιαχβέ, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με αυτό του Χριστού, ο οποίος είναι αγάπη και δικαιοσύνη, θεωρώ πως επετεύχθει.

Κλείνοντας, προτείνω να αφήσουμε τον μισάνθρωπο Γιαχβέ, που ουσιαστικά είναι το προσωπείο που φορά ο Σατανάς μέσα στην Παλαιά Διαθήκη και να επικεντρωθούμε στον Ιησού Χριστό, που μας αγαπάει αληθινά και ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάει από εμάς περίεργα τυπικά και ειδικές θυσίες όπως ο Γιαχβέ. Το μόνο που θέλει Εκείνος είναι να φερόμαστε στο συνάνθρωπο μας, όπως θα θέλαμε κι εμείς να μας φέρονται οι άλλοι. Ας δίνουμε τη δόξα στο Χριστό και μόνον σ’ Αυτόν. Τον Γιαχβέ ας τον αφήσουμε για τους λάτρεις της Παλαιάς Διαθήκης.

Ιησούς Χριστός Νικά !!!!!!!

Chatador