Παλαιά Διαθήκη: «Γένεσις»

Δείτε τι εστί Γιαχβέ

Οι περισσότεροι από μας έχουμε διαβάσει έστω αποσπασματικά το κεφάλαιο της Γενέσεως στην Παλαιά Διαθήκη, διότι είχαμε από μικροί την επιθυμία να γνωρίσουμε μέσα από ένα κείμενο της επίσημης θρησκείας μας, το πως δημιουργήθηκε ο κόσμος από το Θεό. Οι περιγραφές βέβαια είναι ελλειπείς, χωρίς κρίσιμες λεπτομέρειες και επιστημονικό υπόβαθρο, που θα μας βοηθούσε να έχουμε μία καλύτερη εικόνα, ενώ και η γλώσσα είναι απλοϊκή, θυμίζοντας σε πολλά σημεία περιγραφές τις οποίες θα έκανε ένα μικρό παιδί. Επίσης ο Θεός Δημιουργός παρουσιάζεται με έντονα ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά να πλάθει τον κόσμο με τα χέρια του και με υλικά αυτού του κόσμου, χρησιμοποιώντας για παράδειγμα, χώμα για τη δημιουργία του ανθρώπου.

Ωστόσο, στο παρόν άρθρο τα περί δημιουργίας δεν θα τα αγγίξω. Θα σταθώ στα μετέπειτα κεφάλαια, που δείχνουν τις υποσχέσεις του Γιαχβέ προς του δικούς του ανθρώπους. Σκοπός είναι να καταδειχθεί το κατά πόσο αληθεύει, ότι ομοιάζει η νοοτροπία και το σκεπτικό του Γιαχβέ, με το σκεπτικό του Ιησού Χριστού στην Καινή Διαθήκη. Μας λέγεται από την επίσημη Εκκλησία ότι η Παλαιά Διαθήκη είναι ένα σύνολο θεόπνευστων κειμένων, ενώ από πολλούς θεολόγους ακούμε, ότι ο Γιαχβέ ήταν ουσιαστικά ο Χριστός στην Παλαιά Διαθήκη και η πιο σκληρή στάση του Γιαχβέ οφείλεται στο ότι έπρεπε εκείνη την εποχή να διαχειριστεί τη βαρβαρότητα κάποιων φυλών που απειλούσαν το λαό Ισραήλ, αλλά και την ανυπακοή του λαού Ισραήλ στις εντολές Του. Πάμε να γνωρίσουμε όμως καλύτερα τον Γιαχβέ για να δούμε αν όλα αυτά στέκουν.

Ξεκινάμε με την ιστορία του κατακλυσμού του Νώε. Διαβάζουμε στο 6ο κεφάλιο της Γενέσεως τα εξής :
Γεν. 6,5 Ἰδὼν δὲ Κύριος ὁ Θεός, ὅτι ἐπληθύνθησαν αἱ κακίαι τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πᾶς τις διανοεῖται ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ πάσας τὰς ἡμέρας,
Γεν. 6,5 Ο Θεός ιδών ότι επληθύνθησαν και επληθύνοντο συνεχώς αι αμαρτίαι των ανθρώπων επί της γης και ότι η καρδία παντός ανθρώπου ήτο δοσμένη εις την αμαρτίαν, και τα πονηρά πάντοτε έργα είχεν ως αντικείμενον των επιθυμιών και σκέψεών της,
Γεν. 6,6 καὶ ἐνεθυμήθη ὁ Θεὸς ὅτι ἐποίησε τὸν ἄνθρωπον ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ διενοήθη.
Γεν. 6,6 εσκέφθη ότι αυτός εδημιούργησεν εις την γην τον άνθρωπον να ζη κατά το θείον θέλημα και ελυπήθη δια το κατάντημα των ανθρώπων.
Γεν. 6,7 καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἀπαλείψω τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἐποίησα ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς, ἀπὸ ἀνθρώπου ἕως κτήνους καὶ ἀπό ἑρπετῶν ἕως πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι μετεμελήθην ὅτι ἐποίησα αὐτούς.
Γεν. 6,7 Απεφάσισε δε ο Θεός και είπε· “θα εξαφανίσω από το πρόσωπον της γης τον άνθρωπον, τον οποίον εδημιούργησα, και μαζή με αυτόν κάθε άλλο ζωντανόν ον από ανθρώπου μέχρι κτήνους, από τα ερπετά της γης έως τα πτηνά του ουρανού, διότι μετεμελήθην που τους εδημιούργησα”.

Εδώ βλέπουμε τον Θεό να μετανιώνει για τη δημιουργία του ανθρώπου και των άλλων πλασμάτων, λόγω αύξησης της αμαρτίας των ανθρώπων πάνω στον πλανήτη. Αλήθεια μπορούμε να σκεφτούμε τον τέλειο Θεό να μετανιώνει για την δημιουργία που έκανε; Αυτό αμέσως, δείχνει ένα μη τέλειο Θεό που κάνει λάθη. Μόνο ένα δημιούργημα του Θεού θα μπορούσε να μετανιώσει για κάτι που δημιούργησε, όχι ο τέλειος Τριαδικός Θεός, οπότε καταλαβαίνουμε ότι στο κεφάλαιο 6 της Γενέσεως, μιλάει για κάποιο πλάσμα που ήταν κατώτερος δημιουργός και αυτός δεν είναι άλλος από τον Διάβολο, που έφτιαξε τον ψεύτικο μάταιο κόσμο στον οποίο ζούμε.

Παρακάτω ο Γιαχβέ λέει ότι θα καταστρέψει με πλημμύρα τον πλανήτη και διαλέγει τον Νώε για να σωθεί, προειδοποιώντας τον να φτιάξει μια κιβωτό για να σωθεί αυτός η οικογένεια του και τα είδη των ζώων, από 2 το καθένα (αρσενικό και θηλυκό):

Γεν. 6,13 καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς τῷ Νῶε· καιρὸς παντὸς ἀνθρώπου ἥκει ἐναντίον μου, ὅτι ἐπλήσθη ἡ γῆ ἀδικίας ἀπ᾿ αὐτῶν, καὶ ἰδοὺ ἐγὼ καταφθείρω αὐτοὺς καὶ τὴν γῆν.
Γεν. 6,13 Είπε τότε Κυριος ο Θεός προς τον Νώε· “το τέλος όλων των ανθρώπων έφθασε, διότι εγέμισεν η γη από τας αμαρτίας των. Και ιδού ότι εγώ θα καταστρέψω αυτούς και την γην, εις την οποίαν κατοικούν.
Γεν. 6,14 ποίησον οὖν σεαυτῷ κιβωτὸν ἐκ ξύλων τετραγώνων· νοσσιὰς ποιήσεις τὴν κιβωτὸν καὶ ἀσφαλτώσεις αὐτὴν ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν τῇ ἀσφάλτῳ.
Γεν. 6,14 Συ όμως να κατασκευάσης δια τον εαυτόν σου μίαν κιβωτόν από ξύλα πλανισμένα τετράγωνα· να την χωρίσης εις μικρά δωμάτια και να την αλείψης με πίσσαν από μέσα και απ’ έξω.

Γεν. 6,17 ἐγὼ δὲ ἰδοὺ ἐπάγω τὸν κατακλυσμόν, ὕδωρ ἐπὶ τὴν γῆν καταφθεῖραι πᾶσαν σάρκα, ἐν ᾗ ἐστι πνεῦμα ζωῆς, ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ· καὶ ὅσα ἐὰν ᾖ ἐπὶ τῆς γῆς, τελευτήσει.
Γεν. 6,17 Εγώ δε θα εξαπολύσω τον κατακλυσμόν, ύδατα πολλά επάνω εις την επιφάνειαν της γης, ώστε να καταστραφή κάθε σαρξ, κάθε τι το οποίον κάτω από τον ουρανόν έχει ζωήν όλα όσα υπάρχουν επάνω εις την γην, άνθρωποι και πτηνά και τετράποδα και ερπετά θα αποθάνουν.

Αυτό βέβαια δεν ισχύει, ποτέ δεν πήρε ο Θεός τέτοια απόφαση για τον πλανήτη, η ιστορία αυτή προήλθε από τον κατακλυσμό που έκανε ο Ελ Δίας στον πλανήτη, όταν τον έπεισε ο διάβολος ότι για όλα τα δεινά που τραβάει φταίνε οι άνθρωποι. Λεπτομέρειες υπάρχουν στον τόμο 2 -ΕΛ- της σειράς βιβλίων ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ του Δημοσθένη Λιακόπουλου. Ωστόσο από το κείμενο φαίνεται η ύπαρξη ενός εκδικητικού μισάνθρωπου πλάσματος, που το παίζει δημιουργός και επιθυμεί συνεχώς την τιμωρία των ανθρώπων με θάνατο για τις αμαρτίες τους.
Ήδη από τα λίγα εδάφια που είδαμε, αρχίζει να ξεθωριάζει η εικόνα του Γιαχβέ ως Θεού Δημιουργού και πλάστη όλης της δημιουργίας.

Μετά την ιστορία του Νώε, συνεχίζοντας την μελέτη μας στο βιβλίο Γένεσις στο κεφάλαιο 12 διαβάζουμε τις υποσχέσεις του Γιαχβέ προς τον Άβραμ (μετέπειτα μετονομασθέν σε Αβραάμ).
Ο Άβραμ μας λέγεται ότι ήταν ένας άνθρωπος που τον εξέλεξε ο Γιαχβέ από την Χαλδαία για να τον καταστήσει εθνάρχη πολλών εθνών.

Ας δούμε τις υποσχέσεις του Γιαχβέ:
Γεν. 12,1 Καὶ εἶπε Κύριος τῷ Ἅβραμ· ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου καὶ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καὶ δεῦρο εἰς τὴν γῆν, ἣν ἄν σοι δείξω·
Γεν. 12,2 καὶ ποιήσω σε εἰς ἔθνος μέγα καὶ εὐλογήσω σε καὶ μεγαλυνῶ τὸ ὄνομά σου, καὶ ἔσῃ εὐλογημένος·
Γεν. 12,3 καὶ εὐλογήσω τοὺς εὐλογοῦντάς σε καὶ τοὺς καταρωμένους σε καταράσομαι· καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς.

Παρατηρούμε εδώ, ότι ο Γιαχβέ υπόσχεται στον Άβραμ δόξα και αγαθά, καθώς και ότι θα τον κάνει εθνάρχη ενός μεγάλου έθνους. Ενώ το σημαντικότερο είναι η υπόσχεση του, ότι θα ευλογήσει όσους ευλογήσουν τον Άβραμ και θα καταραστεί όσους τον καταραστούν. Είναι πασιφανές ότι έχουμε εκ μέρους του Γιαχβέ ένα σκεπτικό το οποίο δεν έχει καμία σχέση με το σκεπτικό του Χριστού, ο Οποίος μας είπε να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να να δίνουμε ευλογίες σε όσους μας δίνουνε κατάρες.

Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο 5 εδάφιο 44 διαβάζουμε τα εξης λόγια του Χριστού:
44 εγώ δε λέγω υμίν αγαπάτε τους εχθρούς υμών ευλογείτε τους καταρώμενους υμάς καλώς ποιείτε τους μισούντας υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς.

Επίσης στο 12ο κεφάλαιο στην προς Ρωμαίους επιστολή εδάφιο 14 γράφει ο Απόστολος Παύλος:
14 εὐλογεῖτε τοὺς διώκοντας ὑμᾶς, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε.

Πως είναι δυνατόν ο Γιαχβέ να μιλάει για κατάρες εναντίον των εχθρών ενός ανθρώπου (του Άβραμ εν προκειμένω) τη στιγμή που ο Χριστός ζητάει το ακριβώς αντίθετο να κάνουμε για τους εχθρούς μας ;
Θυμίζει λοιπόν η δεν θυμίζει το σκεπτικό του Σατανά όσα λέει ο Γιαχβέ;

Στη συνέχεια ο Γιαχβέ υπόσχεται στον Άβραμ ότι θα χαρίσει την γη Χαναάν στους απογόνους του, μία από τις πάμπολλες φορές που ο Γιαχβέ υπόσχεται στους υποτακτικούς του εδάφη, θυμίζοντας ηγέτη εκστρατευτικού σώματος και όχι τον πολυεύσπλαχνο Πατέρα Θεό για τον Οποίο μας είπε ο Χριστός ότι μας περιμένει στην Ουράνια Πατρίδα όλους.

Η υπόσχεση του Γιαχβέ:
Γεν. 12,7 καὶ ὤφθη Κύριος τῷ Ἅβραμ καὶ εἶπεν αὐτῷ· τῷ σπέρματί σου δώσω τὴν γῆν ταύτην. καὶ ᾠκοδόμησεν ἐκεῖ Ἅβραμ θυσιαστήριον Κυρίῳ τῷ ὀφθέντι αὐτῷ.

Τη στιγμή που ο Χρισρτός δεν υπεσχέθη ποτέ κάποιον επίγειο τόπο στους δικούς Του, αλλά ζήτησε να ζητάμε πρώτα την ουράνια πατρίδα όπως φαίνεται στο κεφάλαιο 6 του Κατά Ματθαίου Ευαγγελίου:
33 ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.

34 Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον· ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς.

Τα της ημέρας να ζητάμε μόνο, είπε ο Χριστός…σε αντίθεση με τον Γιαχβέ που έκανε συνεχώς μακρόπνοα σχέδια για να χαρίζει εκτάσεις και υλικά αγαθά στους υποτακτικούς του.

Παρακάτω συνεχίζοντας το βιβλίο της Γενέσεως διαβάζουμε ότι ο Άβραμ πήγε στην Αίγυπτο για να βρει τροφή, επειδή είχε πέσει πείνα στην γη Χαναάν. Εκεί έδωσε στον Φαραώ την γυναίκα του, λέγοντας πως είναι αδερφή του, καθώς φοβήθηκε να αποκαλύψει τη συζυγική τους σχέση. Λόγω αυτού του γεγονότος ο Γιαχβέ κάνει κάτι παράδοξο, τιμωρεί τον Φαραώ και όχι τον Άβραμ που ουσιαστικά αυτός έφταιγε που έδωσε τη γυναίκα του ως αδερφή του στο Φαραώ:

Γεν. 12,17 καὶ ἤτασεν ὁ Θεὸς τὸν Φαραὼ ἐτασμοῖς μεγάλοις καὶ πονηροῖς καὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ περὶ Σάρας τῆς γυναικὸς Ἅβραμ.

Ο Γιαχβέ εμφανίζεται παράλογος εδώ να τιμωρεί αυθαίρετα όποιον επιθυμεί, με βασανιστήρια και τιμωρίες, δείχνοντας να έχει ανθρώπινα πάθη και αδυναμίες, αλλά και μη ορθή κρίση στις τιμωρίες που επιβάλει.
Ενώ ο Χριστός μιλούσε για την δίκαια κρίση του Θεού απέναντι σε όλους, αλλά και την μακροθυμία Του στις αμαρτίες μας, περιμένοντας να μετανοήσουμε ώστε να μας συγχωρήσει.

Ο Γιαχβέ αντιθέτως τιμωρεί βάναυσα, χωρίς δίκαια κρίση και χωρίς να τον χαρακτηρίζει ίχνος μακροθυμίας. Η σχέση του Γιαχβέ με τους υποτακτικούς του θυμίζει τη σχέση φόβου, ανάμεσα σε έναν σκληρό βασιλιά και στους ακόλουθους του, οι οποίοι εφαρμόζουν το θέλημα του από φόβο μήπως τιμωρηθούν ή θανατωθούν.

Στη συνέχεια της ιστορίας ο Φαραώ διώχνει, με τιμές μάλιστα τον Άβραμ και τη γυναίκα του από την Αίγυπτο, τη στιγμή που θα μπορούσε να τους είχε θανατώσει για την άδικη τιμωρία που υπέστη από το Γιαχβέ, αφού δεν γνώριζε ότι η Σάρα ήταν γυναίκα του Άβραμ:
Γεν. 12,18 καλέσας δὲ Φαραὼ τὸν Ἅβραμ εἶπε· τί τοῦτο ἐποίησάς μοι, ὅτι οὐκ ἀπήγγειλάς μοι, ὅτι γυνή σου ἐστίν;
Γεν. 12,19 ἱνατί εἶπας ὅτι ἀδελφή μου ἐστί; καὶ ἔλαβον αὐτὴν ἐμαυτῷ γυναῖκα, καὶ νῦν ἰδοὺ ἡ γυνή σου ἔναντί σου· λαβὼν ἀπότρεχε.
Γεν. 12,20 καὶ ἐνετείλατο Φαραὼ ἀνδράσι περὶ Ἅβραμ συμπροπέμψαι αὐτὸν καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ πάντα, ὅσα ἦν αὐτῷ.

Αυτό που προξενεί μεγάλη εντύπωση εδώ είναι η συμπεριφορά που επέδειξε ο Φαραώ, παρά το ότι υπέστη βαριές άδικες τιμωρίες από τον Γιαχβέ και αντί να θανατώσει τον Άβραμ και τη γυναίκα του, απλά τους έδιωξε από την Αίγυπτο με τιμές. Όπως καταλαβαίνουμε η συμπεριφορά ενός ανθρώπου δεν μπορεί να είναι πιο αγαθή από αυτή του Θεού, επομένως το σκηνικό αυτό με τον Γιαχβέ «φωτογραφίζει» τον πανούργο Σατανά, ο οποίος έχει πάθη και ελαττώματα σαν εκπεσών δημιούργημα του Θεού που είναι.

Πάμε παρακάτω.
Μετά από ένα διαχωρισμό εδαφών που έκανε ο Άβραμ με τον Λωτ τον ανιψιό του και ένα πόλεμο που μεσολάβησε ο Άβραμ συνάπτει όπως λέει η Γένεση «συμβόλαιο» με τον Θεό. Ο Γιαχβέ παρουσιάζεται σε όραμα στον Άβραμ και του υπόσχεται ότι θα του δώσει αμέτρητους απογόνους και εν συνεχεία του υπενθυμίζει πως τον έβγαλε από τη χώρα των Χαλδαίων για να του δώσει κληρονομιά τη γη της Χαναάν:

Γεν. 15,7 εἶπε δὲ πρὸς αὐτόν· ἐγὼ ὁ Θεὸς ὁ ἐξαγαγών σε ἐκ χώρας Χαλδαίων, ὥστε δοῦναί σοι τὴν γῆν ταύτην κληρονομῆσαι.

Εδώ έχουμε ξανά την υπόσχεση του Γιαχβέ για υλικά αγαθά σε αυτό τον κόσμο, πνεύμα που διαφωνεί πλήρως με το Χριστό που ζήτησε να απορρίψουμε αυτό τον μάταιο κόσμο. Και οι εξηγήσεις που δίνονται ότι ο Θεός τότε είχε διαφορετική σχέση με τους ανθρώπους σε σχέση με τη σχέση που έχει μαζί τους από τότε που ήρθε στη Γη ο Χριστός, πλέον δεν πείθουν κανέναν εκτός από τους οπαδούς του Γιαχβέ. Ο Θεός δεν αλλάζει, δεν κάνει συμβόλαια όπως λένε μερικοί, είναι ο ίδιος, δίκαιος και αγαθός συνεχώς και την αγιοσύνη Του, την αγάπη Του και το έλεος Του το βλέπουμε στα ελπιδοφόρα λόγια του Υιού του Ιησού Χριστού, ο οποίος μας έδειξε το δρόμο της αγάπης και της ταπείνωσης για να ξεφύγουμε από την ματαιότητα του παρόντος κόσμου. Δεν υποσχέθηκε ποτέ χρυσάφια η εκτάσεις γης, όπως υποσχόταν ο Γιαχβέ.

Συνεχίζοντας το βιβλίο της Γενέσεως βλέπουμε τι οδηγίες δίνει ο Γιαχβέ στον Άβραμ, ώστε να συνηφθεί το «συμβόλαιο» μεταξύ τους:

Γεν. 15,9 εἶπε δὲ αὐτῷ· λάβε μοι δάμαλιν τριετίζουσαν καὶ αἶγα τριετίζουσαν καὶ κριὸν τριετίζοντα καὶ τρυγόνα καὶ περιστεράν.
Γεν. 15,9 Είπε προς αυτόν ο Θεός· “πάρε δι’ εμέ μίαν δάμαλιν τριών ετών, αίγα επίσης τριών ετών και κριον τριών ετών, ακόμη δε μίαν τρυγόνα και μίαν περιστεράν”.
Γεν. 15,10 ἔλαβε δὲ αὐτῷ πάντα ταῦτα καὶ διεῖλεν αὐτὰ μέσα καὶ ἔθηκεν αὐτὰ ἀντιπρόσωπα ἀλλήλοις, τὰ δὲ ὄρνεα οὐ διεῖλε.
Γεν. 15,10 Επήρε ο Αβραμ όλα αυτά, τα εδιχοτόμησε και έθεσε τα τεμάχια τα μεν απέναντι των δέ. Τα πτηνά όμως δεν τα εδιχοτόμησε.
Γεν. 15,11 κατέβη δὲ ὄρνεα ἐπὶ τὰ σώματα, ἐπὶ τὰ διχοτομήματα αὐτῶν, καὶ συνεκάθησεν αὐτοῖς Ἅβραμ.
Γεν. 15,11 Εις τα διχοτομημένα αυτά σώματα των ζώων επέπεσαν με ορμήν αρπακτικά όρνεα και ο Αβραμ εκάθησε κοντά εις τα διχοτομημένα εκείνα σώματα, δια να διώχνη τα όρνεα.

Ο Χριστός ποτέ δεν ζήτησε τέτοιες περίτεχνες μεθόδους από κανέναν για να συνάψουν συμβόλαιο, όποιος ζητάει τη βασιλεία των ουρανών και στο πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου βλέπει τον Χριστό, αυτός ανήκει στον Κύριο, απλά και λογικά. Ο Γιαχβέ αντιθέτως, ζητάει σύναψη συμβολαίων με θυσίες, ειδικές αποστολές και ετοιμασίες, παράδοση υλικών αγαθών (π.χ. λάφυρα πολέμων του λαού Ισραήλ) κλπ.

Παρακάτω το κείμενο λέει:
Γεν. 15,12 περὶ δὲ ἡλίου δυσμὰς ἔκστασις ἐπέπεσε τῷ Ἅβραμ, καὶ ἰδοὺ φόβος σκοτεινὸς μέγας ἐπιπίπτει αὐτῷ.
Γεν. 15,13 καὶ ἐῤῥέθη πρὸς Ἅβραμ· γινώσκων γνώσῃ ὅτι πάροικον ἔσται τὸ σπέρμα σου ἐν γῇ οὐκ ἰδίᾳ, καὶ δουλώσουσιν αὐτοὺς καὶ κακώσουσιν αὐτοὺς καὶ ταπεινώσουσιν αὐτοὺς τετρακόσια ἔτη.
Γεν. 15,13 Εις τοιαύτην ψυχολογικήν κατάστασιν ευρισκόμενος ήκουσε τον Θεόν να του λέγη· “μάθε και κατανόησε καλά ότι οι απόγονοί σου επί τετρακόσια ολόκληρα έτη θα ζήσουν ως ξένοι εις ξένην χώραν, οι κάτοικοι της οποίας θα έχουν αυτούς ως δούλους· θα τους ταλαιπωρήσουν και θα τους εξευτελίσουν επί τετρακόσια έτη.
Γεν. 15,14 τὸ δὲ ἔθνος, ᾧ ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγώ· μετὰ δὲ ταῦτα ἐξελεύσονται ὧδε μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς.
Γεν. 15,14 Το δε έθνος, το οποίον θα μεταχειρισθή τους απογόνους σου ως δούλους, θα το τιμωρήσω εγώ. Μετά δε τα τετρακόσια αυτά χρόνια οι απόγονοί σου θα εξέλθουν από την χώραν εκείνην και θα έλθουν εδώ εις την Χαναάν με πολλά αγαθά, λαός πολύς.
Γεν. 15,15 σὺ δὲ ἀπελεύσῃ πρὸς τοὺς πατέρας σου ἐν εἰρήνῃ, τραφεὶς ἐν γήρᾳ καλῷ.
Γεν. 15,15 Συ δε με ένα ειρηνικόν θάνατον, αφού πλέον θα έχεις φθάσει εις ευτυχιαμένα γεράματα, θα μεταβής στους προπάτοράς σου εις την αιωνιότητα.
Γεν. 15,16 τετάρτῃ δὲ γενεᾷ ἀποστραφήσονται ὧδε· οὔπω γὰρ ἀναπεπλήρωνται αἱ ἁμαρτίαι τῶν Ἀμοῤῥαίων ἕως τοῦ νῦν.
Γεν. 15,16 Οι απόγονοί σου θα επιστρέψουν εδώ από την ξένην χώραν κατά την τετάρτην γενεάν. Και τούτο, διότι αι κακίαι των Αμορραίων δεν θα έχουν φθάσει ενωρίτερον στο αποκορύφωμά των, δια να τιμωρηθούν αυτοί όπως τους πρέπει”.

Παρατηρούμε επίσης, ότι ο Γιαχβέ έχει ένα άσβεστο τιμωριτικό πνεύμα, μια διαρκή μανία για τιμωρία, που δεν έχει καμία σχέση με τον μακρόθυμο Θεό που μας παρουσιάζεται στην Καινή Διαθήκη. Ο Γιαχβέ δεν αφήνει σχεδόν ποτέ χρόνο για συγχώρεση, τιμωρεί άμεσα, σκληρά και με μανία για θάνατο, κι όταν δεν τιμωρεί με θάνατο ζητάει να του παραδοθούν υλικά αγαθά και πλούτη. Ποιός είναι λοιπόν αυτός ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης αν όχι ο ανθρωποκτόνος Διάβολος ;

Γεν. 15,17 ἐπεὶ δὲ ὁ ἥλιος ἐγένετο πρὸς δυσμάς, φλὸξ ἐγένετο, καὶ ἰδοὺ κλίβανος καπνιζόμενος καὶ λαμπάδες πυρός, αἳ διῆλθον ἀνὰ μέσον τῶν διχοτομημάτων τούτων.
Γεν. 15,17 Οταν δε ο ήλιος έδυε, ήναψε μια φλοξ και ιδού εφάνη ένα καμίνι να καπνίζη και λαμπάδες πυρός, αι οποίαι επέρασαν ανάμεσα από τα διχοτομημένα σώματα των ζώων.
Γεν. 15,18 ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ διέθετο Κύριος τῷ Ἅβραμ διαθήκην λέγων· τῷ σπέρματί σου δώσω τὴν γῆν ταύτην, ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ Αἰγύπτου ἕως τοῦ ποταμοῦ τοῦ μεγάλου, ποταμοῦ Εὐφράτου,
Γεν. 15,18 Κατά την ημέραν εκείνην έκαμε διαθήκην ο Θεός προς τον Αβραμ και του έδωσε την υπόσχεσιν λέγων· “στους απογόνους σου θα δώσω την χώραν αυτήν από τον ποταμόν της Αιγύπτου έως τον μεγάλον ποταμόν της Μεσοποταμίας, τον Ευφράτην.
Γεν. 15,19 τοὺς Κεναίους καὶ τοὺς Κενεζαίους καὶ τούς Κεδμωναίους
Γεν. 15,19 Θα σας δώσω επίσης υπό την εξουσίαν σας τους Κεναίους, τους Κενεζαίους, τους Κεδμωναίους,
Γεν. 15,20 καὶ τοὺς Χετταίους καὶ τοὺς Φερεζαίους καὶ Ῥαφαεὶν καὶ τοὺς Ἀμοῤῥαίους καὶ τοὺς Χαναναίους καὶ τοὺς Εὐαίους καὶ τοὺς Γεργεσαίους καὶ τοὺς Ἰεβουσαίους.
Γεν. 15,20 τους Χετταίους, τους Φερεζαίους, τους Ραφαείν, τους Αμορραίους, τους Χαναναίους, τους Ευαίους, τους Γεργεσαίους και τους Ιεβουσαίους”.

Έπειτα, αφού με ένα φαντασμαγορικό τρόπο επισυνάπτεται η διαθήκη μεταξύ Άβραμ και Γιαχβέ, ο τελευταίος υπόσχεται στον Άβραμ εκτός από εδάφη και κυριαρχία των απογόνων του επάνω σε κάποιους λαούς, που αναφέρει ονομαστικά, προσφέροντας επίγεια εξουσία, κάτι που ο Χριστός ποτέ δεν επεδίωξε, καθώς ο Ίδιος ήρθε γεννήθηκε και δίδαξε ως φτωχός, μη επιδιώκοντας κανένα επίγειο όφελος για τον εαυτό Του ή τους μαθητές Του.

Όποιος διαβάσει ολόκληρο το βιβλίο της Γενέσεως μπορεί να βρει και άλλα πολλά παραδείγματα που καταδεικνύουν ότι ο Γιαχβέ έχει πάθη και ανθρώπινες αδυναμίες, αλλά και μνησικακία, ιδιότητες οι οποίες δεν θα μπορούσαν να χαρακτηρίζουν τον τέλειο Δημιουργό Θεό.
Η όλη συμπεριφορά του Γιαχβέ δείχνει ότι πίσω από αυτό το προσωπείο του θεού της παλαιάς διαθήκης κρύβεται ο μισάνθρωπος Σατανάς…

Chatador

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...