Το σταυροδρόμι της ζωής

Για το περίφημο σταυροδρόμι της ζωής

γίνεται αναφορά στην παραβολή με τον Ηρακλή. Θα μου επιτρέψετε να σας την διηγηθώ ελεύθερα, με δικά μου λόγια και αυτοσχέδιους διαλόγους:

Ο θρυλικός ήρωας καθόταν λοιπόν σκεπτικός σ’ έναν βράχο. Μπροστά του εκτείνονταν δύο τεράστια μονοπάτια. Δεν γνώριζε ποιο ν’ ακολουθήσει. Ήταν πολύ προβληματισμένος. Ξάφνου βλέπει δυο κοπέλες να έρχονται προς το μέρος του.

– Γεια σου μεγάλε Ηρακλή, αναφώνησαν.

– Γεια σας και εσάς!

– Γιατί κάθεσαι έτσι βυθισμένος στις σκέψεις σου;

– Δεν καταλάβατε; Δεν ξέρω ποιο δρόμο ν’ ακολουθήσω. Είμαι μπερδεμένος!

Οι κοπέλες αποφάσισαν αν μη τι άλλο να τον βοηθήσουν στην επιλογή του. Η καθεμία θα έπαιρνε τον λόγο και θα του εξηγούσε με συντομία τι τον περιμένει στον κάθε δρόμο.

Πρώτη ξεκίνησε η Κακία:

Μεγάλε Ηρακλή, το πρώτο μονοπάτι που βλέπεις είναι το δικό μου. Είναι πολύ δημοφιλές. Οι περισσότεροι το επιλέγουν δίχως δεύτερη σκέψη, διότι είναι στρωμένο με ροδοπέταλα και κόκκινα χαλιά. Άνετα μπορείς να το διαβείς. Κατά την διάρκεια της πορείας σου θα συναντήσεις άπειρες απολαύσεις. Ο δρόμος είναι φαρδύς και ίσιος. Αν τον ακολουθήσεις θα χαρείς την ζωή. Παρά ταύτα υπάρχει ένας απαράβατος όρος: Για να επιβιώσεις πρέπει να πέσεις σε δεκάδες παραπτώματα  που θα σε καταδικάσουν στην κρίση πολλών ανθρώπων. Αυτό από την άλλη δεν πρέπει να σε απασχολεί καθόλου. Ζήσε για σένα και ξέχνα τους άλλους!

Να λοιπόν η πρώτη επιλογή! Η διαδρομή στο μονοπάτι της Κακίας. Ευκολίες και απολαύσεις χωρίς μέτρο! Ωραίο δεν ακούγεται; Φανταστείτε! Ίσιος δρόμος, γλέντια χωρίς σταματημό, ατελείωτα ταξίδια! Το «εμείς» φεύγει και μένει μόνο το «εγώ». Πάνω του πέφτουν όλα τα φώτα! «Φάγωμεν, πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκωμεν». Αυτό είναι το σύνθημα της συγκεκριμένης πορείας. «Να φάμε και να πιούμε, αφού αύριο θα πεθάνουμε».

Το κεφάλι του καθενός γυρίζει δεξιά και αριστερά κατά την εύκολη αυτήν διαδρομή. Οι απολαύσεις είναι πολλές και βρίσκονται παντού γύρω-γύρω. Κανείς δεν τολμάει όμως να επικεντρώσει το βλέμμα του ευθεία στον ορίζοντα, μιας και στο βάθος δεν φαίνεται τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι. Στην πραγματικότητα στον δρόμο της Κακίας δεν υπάρχει ελπίδα. Δεν υπάρχει προορισμός. Υπάρχει φυσικά παροδική απόλαυση και υπερβολή αλλά το τέλος είναι αμφίβολο, άγνωστο. Αγνωστικιστές ονομάζονται αυτοί που δεν θέλουν να ψάξουν τι υπάρχει στο βάθος κάθε υπόθεσης. Αρνούνται να ερευνήσουν. Η αλήθεια τους αφήνει παγερά αδιάφορους, όπως τους δεσμώτες στο σπήλαιο.

Ο Ηρακλής συνοφρυώθηκε. Απ’ ό,τι είχε συμπεράνει, η επιβίωση στο μονοπάτι της Κακίας προϋπόθετε κακία και πάτημα επί πτωμάτων, με το σκεπτικό πως όλοι θέλουν να γευτούν πρώτοι τους περισσότερους από τους «καρπούς» της διαδρομής.

Πρόκειται πράγματι για το απόλυτο κυνήγι απόλαυσης! Για την πλήρη εφαρμογή της θεωρίας του Χομπς περί ηδονισμού και αχαλίνωτου φόβου απώλειας της προσωπικής «ευεξίας». Όλοι είναι λύκοι και πεινούν διαρκώς, γρυλίζοντας ο ένας στον άλλον. Οι ανθρώπινες σχέσεις και άρα η πραγματική φιλία «εξατμίζονται». Σαν να μην υπήρχαν ποτέ. Το μοναδικό χαρακτηριστικό που ενώνει τους οδοιπόρους της Κακίας είναι η επιδίωξη της αυτοϊκανοποίησης. Οι λυκοφιλίες που συνάπτονται μεταξύ των διαβατών του μονοπατιού διαρκούν όσο καιρό υπάρχουν κοινά συμφέροντα. Μετά…

-Μα πόσες απολαύσεις μπορεί ν’ αντέξει πια ο άνθρωπος, αναρωτήθηκε φωναχτά ο Ηρακλής. Δεν ανησυχούν καθόλου οι διαβάτες σου για την απουσία φωτός στο τέλος της διαδρομής, απευθύνθηκε φανερά προβληματισμένος στην Κακία. Ποιος ο λόγος της ανούσιας περιπλάνησης και της ψεύτικης ικανοποίησης που προσφέρουν τα αγαθά σου; Ποιο είναι το τέλος, ποιος ο σκοπός της ευθύγραμμης, τυφλής πορείας που προσφέρεις;

Η Κακία αιφνιδιάστηκε. Δεν περίμενε επ’ ουδενί αυτή την αφοπλιστική ερώτηση. Παρέμεινε σιωπηλή. Δεν ήξερε τι να αποκριθεί στον Ηρακλή. Ή μάλλον γνώριζε αλλά δεν ήθελε να αποκαλύψει ότι στο τέλος του δικού της μονοπατιού παραμονεύουν το άγχος και η απελπισία. Τον υλιστή άνθρωπο περιμένει η ολοκληρωτική υποδούλωση και η καταδίκη του νου στον αιώνιο σκοταδισμό της άγνοιας και της πλήρους εξάρτησης. Ακριβώς όπως συμβαίνει στην εποχή μας με τον υπερβολικό καταναλωτισμό, που καθιστά τους ανθρώπους δέσμιους των «αγαθών» που προσφέρει το σύστημα, μέχρι να έρθει η ώρα να τους πάρει πίσω τα «παιχνίδια» που τους έδωσε να παίζουν, για να τους αγχώσει και να τους απελπίσει. Στο μονοπάτι της Κακίας τα πάντα είναι δανεικά και πρόσκαιρα!

Χαμογελώντας γλυκόπικρα η Κακία έστρεψε ταπεινωμένη το βλέμμα της στην Αρετή, σαν να ήθελε να πει στον Ηρακλή: Ας δούμε τι έχει να σου παρουσιάσει και αυτή.

Η Αρετή σήκωσε το κατάλευκο χέρι της και έδειξε στον ημίθεο έναν δύσκολο δρόμο, γεμάτο κοφτερές πέτρες και αγκάθια, στενό και ανηφορικό. Ο Ηρακλής «γούρλωσε» τα μάτια του να δει πιο καλά.

-Το βάδισμα πρέπει να είναι δύσκολο εκεί, είπε στην Αρετή.

-Όντως, του απάντησε εκείνη. Βέβαια δεν απουσιάζουν οι χαρές ούτε λείπουν τα γλέντια. Η διασκέδαση είναι ωστόσο μέρος του να ξαποστάσεις και όχι του να ξεσπάσεις, όπως στο μονοπάτι της Κακίας. Κατά την διάρκεια της διαδρομής να είσαι σίγουρος ότι θα  βρεις κάποιους πραγματικούς φίλους-συνοδοιπόρους κι ας είναι και λίγοι. Στην ζωή οι πραγματικοί φίλοι είναι λίγοι. Πολύ λίγοι…

Μειδίασε ο Ηρακλής κουνώντας πάνω κάτω το κεφάλι του, δείγμα ότι συμφωνούσε με την Αρετή.

Στο μονοπάτι το δικό μου το «εγώ» δεν φεύγει αλλά υπάρχει ως ελεύθερο κομμάτι στο «εμείς». Αναπτύσσεται υπέρ και όχι εις βάρος του συνόλου. Ο άνθρωπος κινείται ελεύθερα χωρίς να καταπατά την ελευθερία ή να χλευάζει τα πιστεύω του άλλου.

Ξαφνικά η Αρετή έγειρε προς το αυτί του Ηρακλή και του ψιθύρισε: Το καλύτερο στο φύλαξα για το τέλος. Κοίτα ψηλά στην κορυφή. Τι βλέπεις;

Ο Ηρακλής σήκωσε την ματιά του ψηλά. Μένει έκθαμβος. Ένα πρωτόγνωρο φως λάμπει στην κορυφή της ανηφόρας.

-Τι είναι αυτό;, ψέλλισε…

-Είναι η λάμψη της αλήθειας, του απαντάει αμέσως, την οποία την αποκτάς μόνο με πολύ κόπο και αγώνα. Ζώντας αποκλειστικά μέσα στην χαλάρωση το μόνο που κερδίζεις είναι το ψέμα. Ο ταξιδευτής λόγω της δύσκολης διαδρομής πέφτει αλλά σηκώνεται, παίρνοντας δύναμη από το φως που τον περιμένει στην κορυφή καθώς και από τους συνοδοιπόρους του, οι οποίοι βοηθούν ο ένας τον άλλον για να φτάσουν όλοι μαζί πάνω.

-Τελικά ποια είναι η αλήθεια; ρώτησε ο Ηρακλής.

-Αυτό θα το μάθεις μόνος σου, αποκρίθηκε η Αρετή. Ήταν και η τελευταία της φράση. Είχε φτάσει η ώρα της επιλογής!

Ο Ηρακλής σηκώθηκε, χαιρέτησε τις δύο κοπέλες και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα ξεκίνησε ν’ ανεβαίνει τον ανήφορο. Επέλεξε τελικά τον δρόμο της Αρετής, προτιμώντας να υποφέρει για να διαβεί το δύσβατο μονοπάτι, αλλά να γνωρίσει την αλήθεια με αρετή και τόλμη.

Στο σταυροδρόμι της ζωής η επιλογή είναι αναγκαστική. Δεν υπάρχουν μεικτές διαδρομές. Ο καθένας θα βαδίσει είτε το ένα είτε το άλλο μονοπάτι. Έχει δικαίωμα να αλλάξει, αλλά δεν δύναται να βαδίζει ταυτόχρονα και στα δύο, επειδή απλά δεν διαστρώνονται ποτέ.

 

Kάντε μας like στο https://www.facebook.com/ELNEWSGR/

 

 

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...