Όπου και να πας…

Αναφέρεται η παρακάτω ιστορία, άσχετα με το αν είναι αληθινή ή απλά μια διδακτική κατασκευασμένη ιστορία.

      Ήταν λέει μια φορά σε κάποιο μοναστήρι δυο μοναχοί. Ο ένας, ο σοφός γέρος και ο υποτακτικός του. Ο δεύτερος, μια μέρα, αποφάσισε να πάει να μονάσει πιο σκληρά, μόνος του, στην έρημο. Θεώρησε ότι εκεί θα γλιτώσει από ποικίλους πειρασμούς, που η συμβίωσή του με άλλους ανθρώπους του έδινε. Θα γλίτωνε από σκάνδαλα και πειρασμούς, που πιθανόν κάποιοι προσκυνητές ή προσκυνήτριες, θα του έδιναν, άθελά τους ίσως. Θα γλίτωνε και από στεναχώριες και πιθανές παρεξηγήσεις με τους άλλους μοναχούς. Εν τέλει, σκέφτηκε πως θα γλίτωνε από πολλά που μπορούν να του φανούν παγίδες στον αγώνα του.

      Όταν το συζήτησε με τον σοφό γέρο, εκείνος τον αποστόμωσε πολύ εύκολα: «Όπου και να πας, όσο βαθιά στην έρημο και να ζήσεις, ο διάβολος δεν μπορεί να σε ακολουθήσει και αυτός εκεί, νομίζεις;».

      Από αυτό συμπεραίνει κανείς, ότι δεν υπάρχει τόπος στη γη, στον εικονικό κόσμο της ύλης, όπως θα λέγαμε και με πιο σύγχρονη ορολογία, που να βρει κανείς ανάπαυση. Αυτή η ζωή δεν έχει κανέναν που να βρήκε ευτυχία. Όλοι ίσως να βρήκαν στιγμές ικανοποίησης, αρρωστημένης ή μη, αλλά ευτυχία ποτέ. Έτσι και όποιος πάει να ακολουθήσει τα λόγια του Χριστού, όπου και να πάει, ακόμη και αν μείνει ο τελευταίος άνθρωπος στη γη, δεν σημαίνει ότι θα ξενοιάσει. Ίσως βελτιώσει τις συνθήκες του αγώνα του, κατά περίπτωση, αλλά απόλυτη ξενοιασιά δεν θα πετύχει.

      Και αυτό το τελευταίο, ας το μετατρέψει σε πλεονέκτημα. Μιας και ο κόσμος δεν θα τον «γεμίζει», ας αναζητήσει τον άλλο κόσμο, τον αληθινό! Όπου εγγυημένα θα αισθανθεί πλήρης, ευτυχισμένος αληθινά, γαλήνιος και με υψηλό σκοπό ύπαρξης. Ο κόσμος του Θεού, οι αιώνες των αιώνων, μας περιμένουν.

 ΔΙΟΝΥΣΟΣ1991ΕΛ         

  • 3
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...