Η ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ

Δεν ζούμε σ΄έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο.

Πολλές φορές πληροφορούμαστε γεγονότα (ή συμβαίνουν σε μας τους ίδιους), τα οποία μπορούν να μας κάνουν να «λιγοψυχούμε» και να «ολιγοπιστούμε». Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος ο οποίος σε κάποια φάση της ζωής του να μην έχει αναρωτηθεί: «Μα γιατί να πάρει αυτή την τροπή η κατάσταση;» ή «Αφού είναι τόσος καλός άνθρωπος και πιστεύει τόσο πολύ, γιατί να του συμβεί αυτό; Πώς το επέτρεψε ο Θεός;» Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε σε ένα χώρο δοκιμασίας.

Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για την καλοπέραση μας σ΄αυτήν τη ζωή, αλλά για το πώς θα κερδίσουμε την αιώνια. Ο Γέροντας Παϊσιος έλεγε: «Πολλές φορές ό Καλός Θεός αφήνει τους καλούς ανθρώπους στα χέρια των κακών, για να μαζέψουν μισθό ουράνιο.» Εκτός όμως από αυτό πρέπει να χουμε κατά νου και την λεγόμενη Θεία Πρόνοια. Πρόνοια είναι η φροντίδα που έρχεται από το Θεό. Εμείς βλέπουμε μόνο ένα μέρος του παζλ Γινόμαστε μάρτυρες ενός μέρους του σχεδίου του Θεού που έχει για κάποιον και όχι ολόκληρου του σχεδίου.

Σίγουρα Εκείνος ξέρει πολύ καλύτερα γιατί επιτρέπει το καθετί. Αυτό απεικονίζεται και στην ακόλουθη ιστορία:

«Ένας ασκητής βλέποντας την αδικία που υπάρχει στον κόσμο προσευχόταν στο Θεό και Του ζητούσε να του αποκαλύψει το λόγο που δίκαιοι και ευλαβείς άνθρωποι δυστυχούν και βασανίζονται άδικα, ενώ άδικοι και αμαρτωλοί πλουτίζουν και αναπαύονται. Ενώ προσευχόταν ο ασκητής, άκουσε φωνή που του έλεγε:

“Κατέβα στον κόσμο και κάθισε σ΄ ένα μέρος και πρόσεχε αυτά που θα δεις, για να καταλάβεις από τη μικρή αυτή δοκιμή, ένα μικρό μέρος από τις κρίσεις του Θεού”.

Ο γέροντας όταν τ’ άκουσε αυτά, κατέβηκε με πολλή προσοχή στον κόσμο κι έφτασε σ΄ένα λιβάδι που το διέσχιζε ένας πολυσύχναστος δρόμος. Εκεί κοντά ήταν μια βρύση κι ένα γέρικο δέντρο, στην κουφάλα του οποίου μπήκε ο γέροντας και κρύφτηκε καλά. Μετά από λίγο πέρασε ένας πλούσιος πάνω στο άλογο του. Σταμάτησε για λίγο στη βρύση, για να πιει νερό και να ξεκουραστεί.

Αφού ξεδίψασε, έβγαλε από την τσέπη του ένα πουγγί με εκατό φλουριά και τα μετρούσε. Όταν τελείωσε το μέτρημα, θέλησε να τα βάλει στη θέση τους αλλά χωρίς να το καταλάβει, το πουγγί έπεσε. Μετά καβαλίκεψε το άλογο κι έφυγε, χωρίς να αντιληφθεί τίποτα. Ύστερα από λίγο ήρθε άλλος, βρήκε το πουγγί, το πήρε κι έφυγε τρέχοντας. Πέρασε λίγη ώρα και φάνηκε άλλος περαστικός. Κουρασμένος όπως ήταν, σταμάτησε κι αυτός στη βρύση, πήρε λίγο νερό και κάθισε να ξεκουραστεί.

Την ώρα αυτή, φάνηκε ο πλούσιος εξαγριωμένος, με αλλοιωμένο το πρόσωπο και με θυμό φώναζε να του δώσει τα φλουριά του. Ο φτωχός μη έχοντας ιδέα για φλουριά, διαβεβαίωνε με όρκους, πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Εκείνος όμως, όπως ήταν θυμωμένος, άρχισε να τον δέρνει και να τον χτυπά, μέχρι που τον θανάτωσε. Έψαξε μετά όλα τα ρούχα του φτωχού, δεν βρήκε τίποτα κι έφυγε λυπημένος.

Ο γέροντας βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Κύριο έλεγε: «Κύριε, ποια είναι η βουλή Σου και πως υπομένει αυτά η αγαθότητα Σου;»

Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος και του είπε: «Μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με τη θέληση του Θεού γίνονται. Άλλά κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία. Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτό δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα φλουριά. Οικονόμησε ο Θεός έτσι και τα έδωσε διπλά, αντί πενήντα φλουριά, εκατό. Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει φόνο, επειδή, όμως, είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του. Αυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από την πλεονεξία του, γι αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να τώρα, αφήνει τον κόσμο και πάει να γίνει μοναχός.»

Εμπιστοσύνη λοιπόν χρειάζεται στον Θεό και στο γεγονός ότι Αυτός έχει πολύ καλύτερα και πολύ μεγαλύτερα σχέδια για μας, απ΄ ότι εμείς για τον ίδιο μας τον εαυτό.

ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΣ ΗΜΩΝ ΔΟΞΑ ΣΟΙ

Απόσπασμα από το «Γεροντικό»

† ΕΙΡΗΝΗ

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...