Η ραγισμένη στάμνα

Μία ιστορία κάπου, κάπως, κάποτε

Θυμάμαι στον στρατό είχα συναντήσει ένα παιδί, του οποίου το χέρι είχε πάθει ζημιά από ένα αυτοκινητικό δυστύχημα και δεν μπορούσε να το λειτουργήσει κανονικά. Φοβισμένος και απογοητευμένος όπως ήταν, τον εκμεταλλεύονταν «συνφάνταροί» του, βάζοντάς του αγγαρείες και μιλώντας του υποτιμητικά.

Με παράπονο μου διηγήθηκε την ιστορία του, όταν γνωριστήκαμε. Εντόπισα τον φόβο στα μάτια του. Η αυτοπεποίθησή του είχε πέσει στο ναδίρ. Ήταν ακριβώς όπως το σύστημα θέλει τους ανθρώπους: με το κεφάλι κάτω. Στεναχωρημένος δεν μπορούσε να κατανοήσει, γιατί ορισμένοι συμπεριφέρονται έτσι. Τα έχασε, όταν εγώ του μίλησα διαφορετικά και ανθρώπινα. Η ανθρώπινη-αυτονόητη συμπεριφορά σπανίζει, φίλοι μου, γι’ αυτό και πολλές φορές εκπλήσσει τον απέναντι η εκδήλωσή της.

Πολλά είναι τα πράγματα που απεχθάνομαι: Το κακοπροαίρετο ψέμα, την υποκρισία, την αδικία, την απανθρωπιά. Ιδιαίτερα όμως με εξοργίζει το να βλέπω τον φόβο ζωγραφισμένο στα μάτια συνανθρώπων μου, εξαιτίας κάποιων «παντογνωστών» που αρέσκονται στο να καταρρακώνουν τον απέναντί τους.

Αποφάσισα, λοιπόν, να διηγηθώ στον φοβισμένο εκείνο φίλο μας την αλληγορία με την ραγισμένη στάμνα:

Στην μακρινή Κίνα ζούσε κάποτε μια γριά μόνη σε ένα καλυβάκι. Κάθε πρωί ξεκινούσε, έχοντας στους ώμους της κρεμασμένες από ένα ξύλο, που περνούσε στην πλάτη της, δύο στάμνες και πήγαινε σε ένα πηγάδι, που ήταν λίγο πιο πέρα από το σπίτι της για να φέρει δροσερό νερό.

Η μία στάμνα ήταν όμως ραγισμένη σε αντίθεση με την άλλη που ήταν τέλεια. Αποτέλεσμα ήταν κάθε φορά να χύνεται κατά την διαδρομή νερό από την ρωγμή της ραγισμένης στάμνας και η γριούλα γύριζε σπίτι της με μιάμιση στάμνα γεμάτη.

Ο καιρός περνούσε και η «ελαττωματική» στάμνα στεναχωριόταν, γιατί θεωρούσε πως ταλαιπωρεί την γριούλα, λόγω του ελαττώματός της, ενώ αυτή κουραζόταν να κουβαλάει καθημερινά το απαραίτητο νερό της ημέρας. Μια μέρα λοιπόν δεν άντεξε και της μίλησε.

Η γιαγιά τα έχασε!

– Πώς είναι δυνατόν, στάμνα εσύ και να μιλάς; Μήπως ονειρεύομαι;

-Όχι, γιαγιά! Η επιθυμία μου να απολογηθώ μου έδωσε φωνή.

-Για ποιο πράγμα να απολογηθείς;

-Κάθε μέρα, ενόσω εσύ ταλαιπωρείσαι να κουβαλάς νερό από το πηγάδι, λόγω του ραγίσματος μου, χύνεται κάτω αρκετή ποσότητα νερού. Έτσι, την στιγμή που θα μπορούσες να έχεις δύο γεμάτες στάμνες, έχεις μιάμιση και κουράζεσαι άδικα εξαιτίας μου. Εγώ στην θέση σου θα με πετούσα σε ένα βράχο να με σπάσω και θα έφτιαχνα άλλη στάμνα.

-Α, γι αυτό λες; χαμογέλασε η γιαγιά, η οποία είχε εν τω μεταξύ συνέλθει από το σοκ της στάμνας που μιλούσε. Έλα μαζί μου να σου δείξω.

Παίρνοντας την στάμνα, της έδειξε το σημείο της διαδρομής όπου χυνόταν νερό. Κατά μήκος είχαν φυτρώσει πανέμορφα λουλούδια διαφόρων χρωμάτων.

Γυρνάει και της λέει:

Πρόσεξα την ατέλεια σου και την εκμεταλλεύτηκα. Στην πλευρά όπου χυνόταν το νερό , φύτεψα σπόρους και φύτρωσαν τα άνθη που βλέπεις. Κάθε μέρα παίρνω από αυτά και στολίζω το φτωχό μας καλυβάκι.

Ο φίλος με κοίταξε και μου χαμογέλασε. Κατάλαβα τι θες να μου πεις, ψέλλισε. Η χαρά ζωγραφίστηκε στα μάτια του αντικαθιστώντας τον φόβο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι δύναμη έχει ένας καλός λόγος στον συνάνθρωπο, ειδικά στις τωρινές δύσκολες εποχές που ζούμε. Αφού τον προέτρεψα να νοιώθει δυνατός και να απαντάει κατάλληλα στους ξερόλες που τον ενοχλούν, πήγα να ετοιμαστώ για εκπαίδευση.

 

Kάντε μας like στο https://www.facebook.com/ELNEWSGR/

 

 

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...