Βάναυσα βασανιστήρια που ήταν της…μόδας στον Μεσαίωνα

Όταν οι Αρχές ήθελαν να ομολογήσεις κάτι, ήταν διατεθειμένες να φτάσουν πολύ μακριά σε όρους φρίκης για να αποσπάσουν τη μαρτυρία.

Κι έτσι ο Μεσαίωνας ήταν πράγματι η χρυσή εποχή των βασανιστηρίων, όταν οι κοινωνίες έβαζαν τα δυνατά τους να καταλήξουν σε νέες μαρτυρικές εφευρέσεις και δαιμόνιες συσκευές με μοναδικό σκοπό την πρόκληση ακόμα μεγαλύτερου πόνου και φρίκης.

Ο φοβερός και τρομερός ευρωπαϊκός Μεσαίωνας, που οι ιστορικοί χαρακτήρισαν με νόημα «Σκοτεινά Χρόνια», ταλάνισε το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης από τον 5ο έως τον 15ο αιώνα, κάπου 1.000 σκοτεινά και αιμοδιψή χρόνια δηλαδή αφήνοντας γερή παρακαταθήκη σε όρους ανθρώπινης θηριωδίας.

Παρά το γεγονός ότι τα βασανιστήρια δεν ήταν και τόσο διαδομένα στον Μεσαίωνα… όσο θέλει τουλάχιστον ο λαϊκός θρύλος, όταν οι Αρχές ήθελαν να ομολογήσεις κάτι, ήταν διατεθειμένες να φτάσουν πολύ μακριά σε όρους φρίκης για να αποσπάσουν τη μαρτυρία.

Κι έτσι ο Μεσαίωνας ήταν πράγματι η χρυσή εποχή των βασανιστηρίων, όταν οι κοινωνίες έβαζαν τα δυνατά τους να καταλήξουν σε νέες μαρτυρικές εφευρέσεις και δαιμόνιες συσκευές με μοναδικό σκοπό την πρόκληση ακόμα μεγαλύτερου πόνου και φρίκης.

Ο φοβερός και τρομερός ευρωπαϊκός Μεσαίωνας, που οι ιστορικοί χαρακτήρισαν με νόημα «Σκοτεινά Χρόνια», ταλάνισε το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης από τον 5ο έως τον 15ο αιώνα, κάπου 1.000 σκοτεινά και αιμοδιψή χρόνια δηλαδή αφήνοντας γερή παρακαταθήκη σε όρους ανθρώπινης θηριωδίας.

Η μακάβρια εφευρετικότητα των δημίων, η πληθώρα των μεθόδων βασανισμού και η αδήριτη ανάγκη για ολοένα και πιο μεγαλοπρεπή βασανιστήρια άφησαν τη δική τους εποχή, καθώς οι λόγοι για να βασανιστεί κανείς περίσσευαν: από θρησκευτικές διαφορές και αιρετικές αντιλήψεις μέχρι τιμωρίες του ποινικού κώδικα και κοινωνικά παραστρατήματα, όλα καλούσαν σε έναν ακραίο βασανισμό του φταίχτη.

  • Το Βασανιστήριο του Πριονιού: Απλή στη σύλληψη, η μέθοδος περιλάμβανε το ανάποδο κρέμασμα του θύματος, κι αυτό για να τρέχει το αίμα στο κεφάλι του κρατώντας το έτσι διαρκώς σε εγρήγορση, καθώς μια λιποθυμία θα χαλούσε όλο το αρρωστημένο κέφι. Ο δήμιος πριόνιζε τις σάρκες του δράστη μέχρι να τον κόψει στα δύο, αν και συνήθως σταματούσε στην κοιλιά, ώστε να παραταθεί το μαρτύριο.
  • Ο Μπρούτζινος Ταύρος: Επίσης γνωστός ως Σικελικός Ταύρος, επρόκειτο για ένα κούφιο ορειχάλκινο άγαλμα που έμοιαζε στην όψη σε πραγματικό ταύρο. Τα θύματα τοποθετούνταν εντός του, με τις γλώσσες τους να κόβονται συνήθως πριν. Η πόρτα έκλεινε και μετά ξεκινούσε η ιεροτελεστία της φωτιάς: πύρινες γλώσσες τύλιγαν τον ταύρο, αφήνοντας το θύμα να «βράσει» στο εσωτερικό του, μέσα σε κραυγές οδύνης και πόνου.
  • Η Καρέκλα του Βασανισμού: Επίσης γνωστή ως Καρέκλα του Ιούδα, η φρικιαστική συσκευή έγινε σταθερά στα μπουντρούμια του Μεσαίωνα και παρέμεινε μάλιστα σε λειτουργία στην Ευρώπη μέχρι και τον 19ο αιώνα, για τέτοια επιτυχία μιλάμε. Η καρέκλα της φρίκης ήταν διακοσμημένη με 500-1.000 καρφιά και διέθετε λουριά ώστε να καθηλώνεται το θύμα. Σιδερένια συνήθως, διέθετε ακόμα και χώρο για να θερμαίνεται, προσθέτοντας το κατιτίς παραπάνω στον πόνο του άτυχου που κάθιζαν βίαια πάνω.
  • Ο Σφιγκτήρας Αντιχείρων: Ένα από τα πλέον ύπουλα εργαλεία βασανισμού του Μεσαίωνα, αφού το θύμα δεν πέθαινε από την εφαρμογή του, υπέφερε απλώς από αβάσταχτους πόνους. Τρεις μεταλλικές μπάρες ασφάλιζαν τους αντίχειρες του θύματος, με το μεταλλικό έλασμα να συνθλίβει τα δάχτυλα ανεπανόρθωτα (κάποιες φορές χρησιμοποιούνταν και στα μεγάλα δάχτυλα των ποδιών, ενώ άλλα διέθεταν και μεταλλικές απολήξεις στον μηχανισμό τους για ακόμα μεγαλύτερο πόνο).
  • Το Ξύλινο Άλογο: Γνωστό επίσης ως Ισπανικό Γαϊδούρι, το ξύλινο άλογο είχε την τιμητική του στην Ιερά Εξέταση της Ισπανίας. Το γυμνό και δεμένο θύμα καθόταν πάνω στην τριγωνική ξύλινη σανίδα και ολοένα και μεγαλύτερα βάρη προσθέτονταν προοδευτικά στα πόδια του, μέχρι να διαπεράσει η σφήνα όλο του το κορμί. Οι περισσότεροι έσπευδαν μάλιστα να ομολογήσουν το αιρετικό τους έγκλημα για να μην αφεθούν στις φρικιαστικές ορέξεις της συσκευής…
  • Η Σκάφη: Μια από τις πλέον περίφημες και διαδεδομένες συσκευές βασανισμού του Μεσαίωνα κυριάρχησε στην Ευρώπη για αιώνες, καθώς η πολυχρηστικότητά της είναι εμφανής. Έβγαινε βλέπετε σε πολλά μοντέλα, αν και η βασική ιδέα παρέμενε αναλλοίωτη: το θύμα δενόταν σε μια επιφάνεια και με τη βοήθεια ενός μηχανισμού, συνήθως μιας τροχαλίας, τα σχοινιά σφίγγονταν και τραβούσαν το σώμα του θύματος μέχρι να εξαρθρωθούν τα μέλη του. Αν μάλιστα η ποινή ήταν βαρύτερη, το βασανιστήριο συνεχιζόταν μέχρι τα άκρα να διαχωριστούν εντελώς από το υπόλοιπο σώμα.
  • Η Κούνια του Ιούδα: Η πυραμιδικού σχήματος θεσούλα θεωρήθηκε κατάλληλη για να κάθεται το θύμα γυμνό, αλλάζοντας οπές ανάλογα με το φύλο του. Μόλις η «μύτη» της πυραμίδας εισερχόταν στον πρωκτό ή το αιδοίο, τα σχοινιά που κρατούσαν το σώμα άρχιζαν να χαλαρώνουν και η κατάληξη της φρίκης ποίκιλε ανάλογα με την ποινή. Οι κοιλότητες του σώματος σκίζονταν από τη σωματική πίεση και το θύμα αφηνόταν κατόπιν να πεθάνει μαρτυρικά από τη μόλυνση
  • Ο Τροχός: Οι ρόδες χρησιμοποιήθηκαν ιστορικά σε πολλές τεχνικές βασανισμού, αν και οι μεσαιωνικοί δήμιοι παραήταν εφευρετικοί για να αφήσουν τον τροχό στον υποδεέστερο βοηθητικό του ρόλο. Επίσης γνωστός ως Τροχός της Αικατερίνης, το θύμα δενόταν λοιπόν σε έναν μεγάλο ξύλινο τροχό και κατόπιν αφηνόταν να κυλήσει από την πλαγιά ενός λόφου, ήδη από την αρχαιότητα. Η πρώιμη αυτή μέθοδος δεν ικανοποιούσε ωστόσο το μεσαιωνικό κοινό επιτρέποντας μερικές…μετατροπές.
  • Το Παλούκι: Το να καείς πάνω στο παλούκι ήταν συνήθως η τελευταία στάση στο μακάβριο ταξίδι του βασανισμού, μιας και η τεχνική αυτή ήταν μοιραία για τη ζωή του θύματος. Σε επίπεδο ιδεών, η λειτουργία του παλουκιού παραήταν απλή: ένας σωρός από ξερά ξύλα με ένα παλούκι στο κέντρο, γύρω από το οποίο δενόταν το θύμα, ήταν το λαχταριστό σκηνικό για μια φωτιά που θα κατέκαιγε τις σάρκες του. Έπαιρνε συνήθως μισή ώρα μέχρι να χάσει το θύμα τις αισθήσεις του,όταν ωστόσο ο άνεμος απομάκρυνε τη φλόγα από το ανθρώπινο κορμί, το βασανιστήριο μπορούσε να διαρκέσει έως και 2 ώρες.

(Ratpack – φωτο:screenshot)

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •