Η βασίλισσα Βοαδίκεια (Boudica) και η Λόγχη του πεπρωμένου

Είκοσι χρόνια πριν την άφιξη του Ιωσήφ της Αριμαθείας και του Κάσιου,

επεκτάθηκε η Ρωμαϊκή κατοχή στην Βρετανία και οι Ρωμαίοι διεύρυναν την εξουσία τους πάνω στο νησί, με σκοπό να ελέγξουν τους Κέλτες. Αντί να δώσει μια μάχη που θα ήταν χαμένη εκ των προτέρων, ο βασιλιάς Πρασουτάγος έγινε σύμμαχος της Ρώμης. Άλλοι τοπικοί βασιλείς ακολούθησαν κι αυτοί, και η Ρώμη τους επέτρεψε να διατηρήσουν την εξουσία τους, με την προϋπόθεση να δίνουν όρκο πίστης και υποταγής. Ένας πιθανός λόγος για την άμεση συναίνεση του Πρασουτάγου, μπορεί να ήταν η σύζυγος του και βασίλισσα Μπουντίκα.

Αυτή ήταν μια γυναίκα, σημαντική, ήταν από τους πρώτους χριστιανούς που βαπτίστηκαν στην Βρετανία. Ήταν ρωμαϊκής, όπως λένε καταγωγής. Αυτή χρηματοδότησε και στήριξε τα πρώτα βήματα του χριστιανισμού στην Βρετανία.

Η Μπουντίκα στη συνέχεια, πολέμησε κατ’ επανάληψη νικηφόρα κατά των Ρωμαίων και κατά ένα τρόπο θαυμαστό, σε κάθε μάχη έφερε τη Λόγχη και νικούσε. Ας πούμε δυο λόγια για την βασίλισσα αυτή.

Όταν πέθανε ο σύζυγος της ο Πρασουτάγος, οι Ρωμαίοι θέλησαν να πάρουν τον πλήρη έλεγχο του βασιλείου του. Η Μπουντίκα αντέδρασε και απαίτησε από τη Ρώμη να αναγνωρίσει το δικαίωμα της να αναλάβει το θρόνο. Οι Ρωμαίοι απάντησαν στις απαιτήσεις της με το να την συλλάβουν και να βιάσουν τις δυο κόρες της. Ο βιασμός τους ήταν μια καθαρά πολιτική ενέργεια. Αφού είχαν μερίδιο στο θρόνο, τα κορίτσια ήταν ένα εν δυνάμει πρόβλημα για τους άρχοντες της Ρώμης.

Σε εκείνη την εποχή υπήρχαν αρκετοί τρόποι για να αντιμετωπιστούν τέτοια προβλήματα, τα πιο συνηθισμένα για τα θηλυκά, ήταν το πέταγμα από τον γκρεμό ή ο στραγγαλισμός. Αλλά οι Ρωμαίοι που δεν ήθελαν να ονομάζονται βάρβαροι, παρά το ότι ήταν, ακολουθούσαν άλλες τακτικές. Η Μπουντίκα έπρεπε να ταπεινωθεί, και ο καλύτερος τρόπος για να γίνει αυτό, ήταν ο βιασμός των κοριτσιών και η μαστίγωση της ίδιας. Αν τα κορίτσια διακορεύονταν, θα γίνονταν λιγότερο ελκυστικές προς τους ευγενείς και δεν θα αποτελούσαν τόσο μεγάλο πολιτικό πρόβλημα πια. Σύμφωνα με τα ρωμαϊκά έθιμα, ο εκτελεστής έκανε τη δουλειά δημόσια, για να αποφύγει την προσβολή προς τους θεούς.

Η Μπουντίκα ήρθε σε κατάσταση αμόκ για αυτό που έκαναν στις κόρες της. Η απάντηση της ήταν η δημιουργία μιας στρατιάς 20.000 Κελτών και το χτύπημα των Ρωμαϊκών αποικιών στην Βρετανική ύπαιθρο. Ζήτησε τις υπηρεσίες του Κάσιου Λογγίνου ως στρατιωτικού συμβούλου, αφού ήταν βετεράνος στρατιώτης και γνώριζε τις μεθόδους πολέμου της Αυτοκρατορίας. Ο Λογγίνος, που ζούσε πια ως χριστιανός και όχι ως στρατιώτης, αρνήθηκε να παρέχει τέτοιες υπηρεσίες στην Μπουντίκα, γι’ αυτό, η Μπουντίκα τον φυλάκισε.

Η βασίλισσα φυλάκισε τον Λογγίνο και τους ακολούθους του σε ένα κάστρο, σε μια περιοχή που σήμερα ονομάζεται Σάφολκ. Τότε ήταν που πήρε την Λόγχη από τον Λογγίνο, ισχυριζόμενη ότι είναι δική της. Στα γεγονότα που ακολούθησαν, θα δούμε τις πρώτες δυνάμεις που λειτουργούσαν μέσω της Λόγχης.

Παρόλο που είχε βαφτεί με το αίμα του Αμνού του Θεού, υπάρχει και μια άλλη δύναμη που λειτουργούσε μέσω αυτής, όπως θα δούμε, που δεν ήταν άλλη από αυτήν του Σαμαέλ. Όπου πήγαινε η Λόγχη, έρρεαν ποτάμια αίματος, αφού το «μέταλλο» σε αυτή την μορφή, την μορφή της Λόγχης, δεν το είχε, ακόμη, στην κατοχή του ο Πολέμαρχος του Θεού.

Ο επαναστατικός στρατός της Μπουντίκα είχε πολλές νίκες. Οι επιθέσεις τους ήταν βίαιες και αιματοβαμμένες. Ο στρατός της βασίλισσας αρχικά πήρε εκδίκηση με την καταστροφή της φρουράς μιας περιοχής, όπου ζούσαν οι Ρωμαίοι στρατιώτες και οι οικογένειες τους. Η Μπουντίκα δεν χαριζότανε σε κανέναν. Σκότωνε οποιονδήποτε βρισκόταν στο πέρασμα της. Από την αρχή της ανταρσίας της, περίπου 70.000 άνθρωποι χάθηκαν από το χέρι της. Για την εκστρατεία της Μπουντίκα, ο ποιητής Alfred Lord Tennyson γράφει:

«Γυρίζει τη χώρα και σπέρνει τη σφαγή των Ρωμαίων, με πολλαπλά μαρτύρια. Χάθηκαν πολλοί, μια υπηρέτρια και μια γηραιά κυρία, ένας γενναίος λεγεωνάριος. Έπεσε η αποικία, η πόλη και η πολιτεία του Λονδίνου και του Βερουλάριουμ».

Η Μπουντίκα λεηλάτησε και έκαψε τρεις πόλεις, συμπεριλαμβανομένου και του Λονδίνου. Ο Νέρωνας έστειλε ενισχύσεις 5.000 στρατιωτών για να τη νικήσει. Στρατιές και στρατιές ήρθαν αλλά νικήθηκαν όλες. Αλλά, οι κάθε λογής επαναστάτες προκαλώντας την οδυνηρή ήττα των Ρωμαίων, μόνο ανέβαλλαν το αναπόφευκτο. Ο Ρωμαίος στρατιωτικός κυβερνήτης, Σουετώνιος Παυλίνος, επιτέλους κατέστειλε την ανταρσία το 61μΧ. Το δεύτερο κύμα ενισχύσεων μπορεί να μην ήταν πολυάριθμο αλλά την έλλειψη των ανδρών αναπλήρωσε η ανώτερη στρατηγική του.

Οδηγούμενο από τον Σουετώνιο, οι πεπειραμένοι στρατιώτες, πέτυχαν αρχικά μικρές αλλά σημαντικές νίκες απέναντι στην Μπουντίκα. Η βασίλισσα είχε κάνει το λάθος να κρατήσει το στρατό της σε συνεχή κίνηση, χωρίς να ασφαλίσει τις πόλεις της. Λίγο αργότερα, το κάστρο στο οποίο κρατούνταν ο Λογγίνος και οι άλλοι, έπεσε.

Η επανάσταση τελείωσε όταν οι Ρωμαίοι περικύκλωσαν τον στρατό των επαναστατών σε ένα ξέφωτο. Συστηματικά τους σφάγιασαν όλους. Οι ψυχροί και αποτελεσματικοί επαγγελματίες στρατιώτες της Αυτοκρατορίας έσφαξαν κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Έπρεπε να πιαστούν στον ύπνο, αλλιώς στο πεδίο της μάχης, με την Λόγχη στο χέρι, η Μπουντίκα ήταν αήττητη. Όπως θα δούμε, το αήττητο του κομιστή της Λόγχης είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του θρύλου της Ιερής Λόγχης.

Με την βοήθεια των αφοσιωμένων οπαδών της, η Μπουντίκα ξέφυγε από την κυκλωτική κίνηση των Ρωμαίων και δραπέτευσε με τις δυο κόρες της μέσα στη νύχτα. Αλλά μέσα στη βιασύνη τους, ξέχασαν πίσω την Λόγχη. Σύντομα η Μπουντίκα και οι κόρες της έμαθαν για τον σφαγιασμό των φίλων και των συγγενών τους και συνειδητοποίησαν ότι η κατάσταση τους ήταν απελπιστική. Οι τρεις τους αυτοκτόνησαν για να αποφύγουν το ταξίδι στην Ρώμη ως τρόπαια του Αυτοκράτορα.

Εκείνη την εποχή, ο Κάσιος Λογγίνος ήταν ήδη ένας ηλικιωμένος άνθρωπος. Τα ίχνη του χάθηκαν και υπάρχουν πολλοί θρύλοι για το τι απέγινε. Η αλήθεια όμως είναι ότι είναι εκείνος που λόγχισε τον Χριστό και γι’ αυτό τον λόγο ζει μέχρι και σήμερα ανάμεσα μας.

Ο Ιωσήφ της Αριμαθείας δεν έλαβε μέρος στην επανάσταση της Μπουντίκα. Αυτό που έκανε διαρκώς ήταν το να διδάσκει και να μαζεύει κοντά του πιστούς για τα επόμενα χρόνια. Λέγεται ότι είναι θαμμένος κάτω από τα ερείπια του Αβαείου του Glastonbury, λίγα μέτρα μακριά από τον βασιλιά Αρθούρο.

Οι σημερινοί νέο- Παγανιστές θεωρούν την Μπουντίκα ως ένα πρότυπο θεάς. Παραδόξως, τιμάται κι από τους χριστιανούς επειδή άνοιξε την οδό που έφερε τον Χριστιανισμό στην Μεγάλη Βρετανία. οι φεμινίστριες βλέπουν την δίκαιη οργή της απέναντι στην ρωμαϊκή κατοχή και τα εγκλήματα τους, σαν μια κληρονομιά της δύναμης του κινήματος των γυναικών. Και δεν ξεχνούμε, ότι η επιτυχία της ενάντια στις στρατιές των Ρωμαίων κράτησε μόνο όσο είχε στην κατοχή της την Λόγχη.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΙΡΑ :ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ » ΟΙ ΦΡΟΥΡΟΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΛΟΓΧΗΣ» ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

του Γουρλομάτη

photo pexels

  • 92
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...