Menu

Η παραβολή του «Ασώτου Υιού», όπως δεν την διαβάσατε ποτέ

Οι περισσότεροι την έχουν απλά ακουστά.

Πολλοί την έχουν ακούσει σε κάποιο χριστιανικό ναό, ή την έχουν διαβάσει σε κάποιο χριστιανικό έντυπο, απλά σαν μια ωραία ιστοριούλα.

Πόσοι όμως την έχουν διαβάσει προσεκτικά και έχουν αντιληφθεί το νόημά της; Ελάτε να την διαβάσουμε μαζί και να κάνουμε τις σκέψεις μας επάνω στα όσα αναφέρει.

Λουκ. 15,11 Εἶπε δέ· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς.

Λουκ. 15,11 Είπε δε (ο Ιησούς) “ένας άνθρωπος είχε δύο υιούς.

Λουκ. 15,12 καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον.

Λουκ. 15,12 Και είπε ο νεώτερος από αυτούς στον πατέρα, «πατέρα, δώσε μου το μερίδιο της περιουσίας που μου ανήκει». Και ο πατέρας μοίρασε σε αυτούς την περιουσία του.

Σχόλιο: Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο νεότερος υιός είναι το γένος των ανθρώπων. Όλοι δηλαδή οι άνθρωποι, όταν δημιουργηθήκαμε και λάβαμε όσα μας έδωσε ο Πατέρας Δημιουργός Θεός στον πραγματικό κόσμο του Φωτός.

Λουκ. 15,13 καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως.

Λουκ. 15,13 Και ύστερα από λίγες μέρες ο νεότερος υιός μάζεψε όλα τα πράγματα (που του έδωσε ο πατέρας) και ταξίδεψε σε μακρινή χώρα. Και εκεί σπατάλησε την περιουσία του κάνοντας άσωτη ζωή.

Λουκ. 15,14 δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι.

Λουκ. 15,14 Όταν δε ξόδεψε τα πάντα, όλα όσα είχε, έπεσε μεγάλη πείνα εις την χώρα εκείνη και αυτός άρχισε να στερείται.

Σχόλιο: Όλοι οι άνθρωποι φύγαμε από δική μας επιλογή από τον πραγματικό κόσμο, αποστατώντας από τον Θεό και βρεθήκαμε να ζούμε σε κάτι ασύγκριτα κατώτερο από εκείνο για το οποίο είχαμε δημιουργηθεί. Μέσα στον υλικό αυτό ψεύτικο κόσμο, κάθε άνθρωπος έφτασε να ζει, μεθώντας όλο και περισσότερο, σαν τον Οδυσσέα στο νησί της Κίρκης, από τις ηδονές και τις απολαύσεις του, ξεχνώντας που βρισκόταν πριν έρθει εδώ, που βρίσκεται η αληθινή Ζωή, ακόμη και τον ίδιο τον Πατέρα του.

Λουκ. 15,15 καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους.

Λουκ. 15,15 Και πήγε και προσκολλήθηκε σε έναν από τους κατοίκους της χώρας εκείνης. Και αυτός τον έστειλε στα χωράφια του, να βόσκει χοίρους.

Λουκ. 15,16 καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ.

Λουκ. 15,16 Και επιθυμούσε να γεμίσει την κοιλία του από τα ξυλοκέρατα, που έτρωγαν οι χοίροι, αλλά κανείς δεν του έδινε, διότι οι υπηρέτες τα προόριζαν για τους χοίρους.

Σχόλιο: Φτάσαμε οι άνθρωποι από τα «σαλόνια» του πραγματικού κόσμου του Πατέρα μας να ζούμε στα χειρότερα «αλώνια», ζητιανεύοντας υποσχέσεις και κυνηγώντας ανούσιους και ψεύτικους υλικούς προσωρινούς στόχους, σε ότι πιο κατώτερο θα μπορούσαμε να ζήσουμε, στον σκοτεινό ψεύτικο κόσμο του Σαμαέλ Σατανά. Αυτό που ονομάζουμε Ζωή στον κόσμο αυτό, δεν είναι παρά μια δοκιμασία, την οποία αν περάσει κανείς επιτυχώς, θα επιστρέψει στον πραγματικό κόσμο όπου ζούσε πριν έρθει εδώ.

Λουκ. 15,17 εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι!

Λουκ. 15,17 Αφού δε σύνελθε (ήρθε στα συγκαλά του) είπε· πόσοι μισθωτοί του πατέρα μου έχουν και με το παραπάνω ψωμιά, ενώ δε εγώ χάνομαι από την πεινά!

Λουκ. 15,18 ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου.

Λουκ. 15,18 Θα σηκωθώ, θα πάω προς τον πατέρα μου και θα του πω «πατέρα μου, αμάρτησα στον ουρανό και ενώπιόν σου».

Σχόλιο: Ο όρος «ουρανός» εδώ αναφέρεται στον πραγματικό κόσμο. Όπως μας έχει πει ο Δημοσθένης Λιακόπουλος, ο όρος «ουρανός», ή «ουρανοί» στα αρχαία κείμενα γνώσης, είχε την έννοια των πολυεπίπεδων συμπάντων και όχι του γαλάζιου ή σκοτεινού ουρανού του κόσμου της ύλης, που βλέπουμε εμείς. Γι’ αυτό ο Χριστός έλεγε να ζητάμε να πάμε στη «βασιλεία των ουρανών» στα δικά Του δηλαδή, πραγματικά, πολυεπίπεδα, άφθαρτα, φωτεινά σύμπαντα που τέλος ουκ έχουν.

Λουκ. 15,19 οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.

Λουκ. 15,19 Δεν είμαι πλέον άξιος να ονομαστώ υιός σου, κάνε με σαν ένα από τους υπηρέτες σου.

Σχόλιο: Έρχεται μια στιγμή που κάπου, κάποτε, ο αθάνατος άνθρωπος συνέρχεται από τη μέθη της φυλακής της ύλης και θυμάται την επουράνια πραγματική του καταγωγή. Τότε και βλέποντας το μαύρο χάλι μέσα στο οποίο ζει, καταλαβαίνει την μεγάλη βλακεία που έκανε, να φύγει από τον πραγματικό κόσμο του Πατέρα Του, από το σπίτι του, και αποφασίζει να επιστρέψει πάλι εκεί, όπου και ανήκει.

Λουκ. 15,20 καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.

Λουκ. 15,20 Και σηκώθηκε, και ήλθε προς τον πατέρα του. Ενώ δε ακόμη βρισκόταν μακριά, ο πατέρας του, τον είδε και τον εσπλαγχνίσθηκε και τρέχοντας τον αγκάλιασε και τον καταφίλησε.

Λουκ. 15,21 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου.

Λουκ. 15,21 Είπε δε αυτός στον πατέρα του· «πατέρα, αμάρτησα στον ουρανό και ενώπιόν σου και δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι υιός σου».

Λουκ. 15,22 εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας,

Λουκ. 15,22 Ο δε πατέρας είπε στους δούλους του «βγάλτε την πιο καλή φορεσιά και ενδύσετε τον, και δώστε του το δακτυλίδι στο χέρι του και υποδήματα για τα πόδια του.

Λουκ. 15,23 καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν,

Λουκ. 15,23 Και φέρτε το καλοθρεμμένο μοσχάρι, σφάξτε το και αφού φάμε, ας ευφρανθούμε όλοι.

Σχόλιο: Ο Πατέρας Θεός που είναι μόνο αγάπη, Ζωή και Φως, αμέσως αγκαλιάζει τον «άσωτο υιό» που επέστρεψε, σαφώς πιο έμπειρος και συνειδητοποιημένος, σπίτι του, μετά από ένα μεγάλο ταξίδι, εξαιτίας της δικής του εσφαλμένης επιλογής να φύγει από εκεί.

Λουκ. 15,24 ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.

Λουκ. 15,24 Διότι ο υιός μου αυτός ήταν νεκρός και αναστήθηκε, χαμένος ήταν και βρέθηκε.»
Και άρχισαν να ευφραίνονται.

Σχόλιο: Προσέξτε την φράση «ήταν νεκρός και αναστήθηκε.» Όλοι οι αθάνατοι άνθρωποι, σύμφωνα με τους μεγάλους Έλληνες σοφούς, βρισκόμαστε κάπου σε στάση, ακίνητοι και βιώνουμε τη δοκιμασία του υλικού αυτού κόσμου μέσα στον υπέρ-νού μας, ζώντας στην ουσία σε μια εικονική πραγματικότητα. Όταν κάποιος άνθρωπος συνέλθει και γίνει και πάλι ικανός να ζήσει στον πραγματικό κόσμο, παίρνει και πάλι τον έλεγχο του υπερ-σώματος που έχει στην πραγματικότητα και ζει στα αλήθεια. Ειδάλλως αν κριθεί μη ικανός, μένει στο «αναμορφωτήριο»-φυλακή, έως ότου συνέλθει και επιστρέψει κι αυτός στον Πατέρα.

Λουκ. 15,25 Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν,

Λουκ. 15,25 Αλλά ο μεγαλύτερος υιός βρισκόταν στο χωράφι και καθώς την ώραν που ερχόταν πλησίασε στο σπίτι, άκουσε μουσικά όργανα και τραγούδια και χορούς.

Λουκ. 15,26 καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα.

Λουκ. 15,26 Και αφού κάλεσε έναν εκ των υπηρετών, τον ρώτησε τι γινόταν.

Λουκ. 15,27 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν.

Λουκ. 15,27 Εκείνος δε του είπε ότι ‘ήλθε ο αδελφός σου και ο πατέρας σου έσφαξε το καλοθρεμμένο μοσχάρι, διότι τον υποδέχτηκε υγιή.

Λουκ. 15,28 ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν.

Λουκ. 15,28 Θύμωσε δε αυτός και δεν ήθελε να μπει στο σπίτι. Ο πατέρας, βγήκε έξω και τον παρακαλούσε.

Λουκ. 15,29 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ·

Λουκ. 15,29 Εκείνος όμως αποκρίθηκε στον πατέρα του, «Ιδού τόσα χρόνια σε υπηρετώ και ποτέ δεν καταπάτησα την εντολή σου. Και όμως σε εμένα δεν έδωσες ποτέ ένα κατσίκι, για να ευφρανθώ με τους φίλους μου.

Λουκ. 15,30 ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν.

Λουκ. 15,30 Όταν δε ήλθε το παιδί σου αυτό, που κατέφαγε το βίος σου με τις πόρνες, έσφαξες προς χάρη του το καλοθρεμμένο μοσχάρι.»

Λουκ. 15,31 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν·

Λουκ. 15,31 Είπε δε εις αυτόν (ο πατέρας) ¨»παιδί μου, εσύ πάντοτε είσαι μαζί μου και όλα όσα έχω είναι δικά σου.

Λουκ. 15,32 εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

Λουκ. 15,32 Έπρεπε δε και συ να ευφρανθείς και να χαρείς, διότι ο αδελφός σου αυτός ήταν νεκρός και αναστήθηκε, (ήταν) χαμένος και βρέθηκε”.

Σχόλιο: Ο άλλος υιός του πατέρα λοιπόν, όταν ο «άσωτος υιός» επέστρεψε, νευρίασε για την μεγάλη υποδοχή του πατέρα προς αυτόν. Εδώ έχουμε κάτι που λίγοι έχουν προσέξει. Ο πατέρας σύμφωνα με τις σκέψεις που κάναμε, είπαμε πως είναι ο Θεός, ενώ ο «άσωτος υιός» οι άνθρωποι. Το άλλο υπάκουο παιδί του Πατέρα, θα μπορούσαμε ίσως να υποθέσουμε, ότι είναι κάποιο πλάσμα ή και ολόκληρο γένος πλασμάτων του πραγματικού κόσμου, που δεν έφυγε ποτέ απ τον Πατέρα.

Μιλάει λοιπόν ο Χριστός εδώ, για κάτι που θα γίνει στον πραγματικό κόσμο όταν επιστρέψουν οι άνθρωποι και τους υποδεχτεί πάλι πίσω ο Πατέρας; Θα υπάρξει κάποιου είδους αντίδραση από κάποιον/ους γιαυτό;;; Οψόμεθα, εμείς απλές σκέψεις κάνουμε.

Ωστόσο πρέπει να έχουμε κατά νου, πως ο «άσωτος υιός» δεν είναι μόνο οι άνθρωποι. Είναι και ο αρχιαποστάτης Σαμαέλ Σατανάς, που με τους αρχαγγέλους, του πρώτος έφυγε απ το σπίτι του Πατέρα και έπειτα με τρόπο που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε στην παρούσα φάση της ύπαρξής μας, έπεισε και εμάς τους ανθρώπους να φύγουμε, γιατί δήθεν μπορούσαμε να υπάρχουμε μόνοι μας, χωρίς το Θεό.

Επομένως, πολλοί άσωτοι υιοί έχουμε φύγει από τον πραγματικό κόσμο, από την πραγματική ζωή, από το σπίτι μας. Όλοι πρέπει να επιστρέψουμε και στο τέλος θα επιστρέψουμε.
Η παντοτινή τιμωρία δεν αποτέλεσε ποτέ διδασκαλία του Χριστού, αλλά μεγάλη πλάνη των ιερατείων του σκότους, για να ριζώνουν τον φόβο τις καρδιές των ανθρώπων και να μην τους αφήνουν να πλησιάσουν την τέλεια αγάπη, που είναι ο Θεός και να μάθουν την αλήθεια που ελευθερώνει. Ματαιότης ματαιοτήτων όμως οι δόλιες κινήσεις τους, ο Χριστός έχει πάντα τον τελευταίο λόγο.

Το κείμενο που διαβάσαμε, φαίνεται να είναι λειψό. Υπήρχαν, πιστεύω, πράγματα που είπε ο Χριστός ενδιάμεσα, για να επεξηγήσει την παραβολή, τα οποία αφαιρέθηκαν, κι αν τα είχαμε η παραβολή αυτή θα έβγαζε σαφώς καλύτερο νόημα. Ωστόσο και στην παρούσα μορφή της, έχει δίχως αμφιβολία να μας διδάξει πολλά και να αποτελέσει αφορμή για να σκεφτούμε ακόμη περισσότερα.

Όλοι όσοι φύγαμε από το σπίτι μας, σίγουρα ζούμε στα δικά μας «αλώνια», τρώμε τα δικά μας «ξυλοκέρατα» και έχουμε ξεπέσει με διαφορετικό τρόπο. Οι άνθρωποι ζούμε στην φυλακή του Σαμαέλ αναζητώντας τα προσωρινά ψίχουλα του κόσμου της ύλης, έχοντας ξεχάσει ποιοι είμαστε. Η Λίλιθ έχει αποστατήσει επίσης έχοντας τα δικά της εγωιστικά σχέδια. Οι αρχάγγελοι του Σαμαέλ ζούνε, άγονται και φέρονται τυφλωμένοι από τον εγωισμό τους και υπό τον φόβο του Σαμαέλ και ο Σαμαέλ ζει και άγεται και φέρεται από τον δικό του εγωισμό και υπό τον φόβο και την καταστροφική νοοτροπία του Σκότους.

Θα ήταν μια.. καλή ερώτηση, το ποιος άραγε βρίσκεται στη χειρότερη θέση απ όλους εμάς. Θυμίζει η όλη κατάσταση γελοία οικογενειακή παρωδία, η οποία μια μέρα όμως θα τελειώσει και όλοι θα επιστρέψουμε εκεί όπου ανήκουμε συνειδητοποιημένοι.

Η αποστασία όλων των άσωτων υιών από τον Θεό Πατέρα, καθώς και όλα όσα ακολούθησαν και θα ακολουθήσουν, πιστεύω, ότι εν τέλει, θα αποτελέσουν ένα ζωτικής σημασίας, πολύπλευρο, και πολυεπίπεδο «συμπαντικό» μάθημα, για όλους. Και για εμάς τους άσωτους υιούς και για εκείνους που ποτέ δεν αποστάτησαν και για εκείνους που θα έρθουν μελλοντικά σε ύπαρξη.

Όπως λένε πολλά αρχαία κείμενα και όπως είπε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, κάποια στιγμή στο τέλος, όλοι θα επιστρέψουμε εκεί που ανήκουμε. Μετά από ένα τεράστιο ταξίδι, μετά από μια τεράστια περιπέτεια, που θα έχει ζήσει ο κάθε «άσωτος υιός», θα βρεθούμε ξανά, στον πραγματικό κόσμο του Φωτός, ενωμένοι, και κυρίως συνειδητοποιημένοι, υπό την σκέπη της Αγάπης, του Δημιουργού Πατέρα μας, για να ζήσουμε κάτι πολύ μεγαλύτερο από οτιδήποτε μπορούμε να φανταστούμε.

Ιησούς Χριστός Νικά

ΕΛ Ηunter 888

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...