Ο επιθετικός ΠΑΟΚ, η λάου-λάου ΑΕΚ

Οι τελικοί, σπανίως δίνουν ανατροπές

Το Σάββατο στον Βόλο, η ΑΕΚ δεν θα έχει σκορ να υπερασπιστεί, ούτε ο ΠΑΟΚ σκορ ν’ αναποδογυρίσει. Ο τελικός είναι ένας, καμία σχέση με τις ρεβάνς, καν με το πρώτο σκέλος, της ημιτελικής φάσης. Στον τελικό, +50% (και λίγο, ίσως, λέω) της δουλειάς είναι ποιος θα προλάβει να βάλει το πρώτο γκολ. 

«Θα είναι έτοιμο από πλευράς υποδομών το Πανθεσσαλικό»

Οι τελικοί, σπανίως δίνουν ανατροπές. Ποτέ, σχεδόν. Όποιος βάζει το πρώτο, συνήθως βάζει και το δεύτερο, συχνά και το τρίτο. Κοιτάζοντας την ιστορία πίσω, όποιος φάει το πρώτο γκολ, το πιο πολύ που μπορεί να προσμένει είναι μήπως τα καταφέρει και το πάει στα πέναλτι.

Η τελευταία ομάδα που έβαλε το πρώτο γκολ κι έχασε τελικό στα 90 λεπτά, ήταν ο Ηρακλής…το 1980 με την Καστοριά. Στα επόμενα 36 χρόνια, μόνο μία φορά νίκησε (πριν τα πέναλτι, εννοώ) η ομάδα που έφαγε το πρώτο γκολ. Ο Ολυμπιακός με τον Αστέρα Τρίπολης στην παράταση, το 2013. Περιττό ν’ αναψηλαφήσουμε, πώς.

Σε μονάδες ή/και σε γραμμές, οι αποστάσεις ΠΑΟΚ και ΑΕΚ είναι ανεπαίσθητες. Στον συνολικό λογαριασμό, αν ο ΠΑΟΚ έχει καλύτερο τερματοφύλακα ή η ΑΕΚ καλύτερο αριστερό μπακ, ασήμαντες. Διαφορά λοιπόν, μπορεί να κάνει ο τρόπος του παιγνιδιού.

Εχω πεποίθηση ότι οι ομάδες θα παίξουν στο γήπεδο, πάνω-κάτω όπως παίζουν οι ηγεσίες έξω από το γήπεδο. Επιθετικά, ο ΠΑΟΚ. Λάου-λάου, η ΑΕΚ. Συμφέρει. Και τον ΠΑΟΚ, η επιθετικότητα. Και την ΑΕΚ, η ήπια προσέγγιση. Ετσι κι αλλιώς, κανείς δεν πρόκειται να έχει πρωτοβουλία, υπεροχή, κατοχή, συνεχώς επί 90 λεπτά.

Καθένας αυτό που μόνο θα έχει, είναι διαστήματα. Δράσης, αντίδρασης, διαχείρισης. Η ιστορία, ήδη μας δίδαξε ότι ενδείκνυται δράση. Είναι πιο σοφή απ’ την αντίδραση. Η καλύτερη πιθανότητα του ΠΑΟΚ είναι να πιέσει την ΑΕΚ, όσο/όπως την πίεσε πρόσφατα ο Παναθηναϊκός στο α’ μέρος του ντέρμπι στο Στάδιο.

Ν’ αποκόψουν τον Αραούχο, αντί να περιμένουν για να τον αντιμετωπίσουν. Απ’ το να έχει ο ΠΑΟΚ τον Αργεντινό κοντά στα καρέ, να παραμονεύει για το μισό λάθος που είναι σίγουρο ότι θα το κάνει γκολ, το συμφέρον είναι να τον απομακρύνουν ενεργοποιώντας τα αντανακλαστικά της αλληλεγγύης του.

Ο Αραούχο, εάν αισθανθεί ότι συμπαίκτες υποφέρουν, δεν θα περιμένει ψηλά με τα χέρια απλωμένα σε απόγνωση. Θα χαμηλώσει και θα προστρέξει, για να τους υποστηρίξει. Σ’ ένα τέτοιο σενάριο, ανάλωσης και κούρασης του κίλερ, θα τον κατεβάσουν σε αντιμετωπίσιμο επίπεδο…και όταν θα τον έχουν, μετά, μπελά μες στα καρέ τους.

Είναι, όλο αυτό, ρίσκο; Είναι, εννοείται. Αξίζει τον κόπο; Η εκτίμησή μου είναι ότι, ναι, αξίζει. Η ιδιαιτερότητα με τον ΠΑΟΚ είναι ότι έχει, απέναντι, δύο αντίπαλους. Ο ένας, η ΑΕΚ, είναι μέσες-άκρες ισοϋψής (κι ας την πέρασαν στο πρωτάθλημα 8, αγωνιστικά 11, βαθμούς). 

Ο άλλος αντίπαλος είναι, τουλάχιστον, εξίσου δύσκολος. Η διάσταση που προσλαμβάνει το event στην κοινωνία-ΠΑΟΚ. Είναι μονάχα ένα κύπελλο, όποιος και να το πάρει δεν θα ‘ναι παρά ένα κύπελλο, όμως στον ΠΑΟΚ γίνεται αντιληπτό σαν κάτι πολύ πιο ογκώδες. Οπότε, η ένταση ανεβαίνει.

Η ένταση χρειάζεται κανάλι και διοχέτευση. Ο πιο πρόσφορος και ωφέλιμος τρόπος είναι, αυτή η γενική επιθετικότητα να μεταφερθεί στον αγωνιστικό χώρο. Όχι για την καλύτερη εκδρομή, όχι για την καλύτερη κερκίδα. Αλλά, για την καλύτερη απόδοση. Για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Της ΑΕΚ απεναντίας, εναντίον του ΠΑΟΚ της πάνε οι υπό έλεγχον τόνοι. Τους υψηλούς, παραδοσιακά τους θέλει στις παρτίδες εναντίον του Ολυμπιακού. Άλλη μία φορά, στην τελευταία. Ακόμη και μια απλή δήλωση, του Φορτούνη, θα δείξουμε ποια είναι η καλύτερη ομάδα, όχι κάτι εξτρεμιστικό δηλαδή, τοιχοκολλήθηκε στ’ αποδυτήρια κι αναρτήθηκε στα social media.

Τώρα, ενώ ο δημόσιος λόγος του Σαββίδη υπήρξε απείρως πιο οξύς, δεν σκύβουν να σηκώσουν το γάντι. Δεν ισχυρίζομαι ότι θα πάνε να το κλέψουν. Ότι θα πάνε να τους…πιάσουν κορόιδα όμως, ναι. Όπως βρήκαν κι έπιασαν τον Ολυμπιακό, με το γκολ του Αραούχο στο Καραϊσκάκη. Υστερα, επί 174 λεπτά, κατ’ ουσίαν τον έβαλαν να τρέχει ασταμάτητα πίσω απ’ αυτό το γκολ.

‘Η, μη ξεχνάμε, όπως…με τον ΠΑΟΚ τον Οκτώβριο στην Αθήνα. Γκολ (πάλι) ο Αραούχο στο 1’, ΠΑΟΚ να τρέχει και να μη μπορεί να φτάσει, ξήλωμα με την κόκκινη του Μαλεζά στο ξεκίνημα του β’ ημιχρόνου, τον αποτελείωσαν με τα άλλα δύο γκολ στο 85’ και στο 90’. Δεν το(ν) έκλεψαν, ακριβώς. Του την έφεραν, όμως.

Εχω πεποίθηση, έως βεβαιότητα, ότι ο τελικός θα είναι σπαθί. Αλλά, πέρα απ’ τον τελικό, ο ΠΑΟΚ δεν έχει λόγο…ν’ αποκρούει την ανεκτίμητη υπηρεσία που του προσφέρεται, από τον ανταγωνισμό, δωρεάν. Η υπηρεσία είναι η διάχυση στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, της φήμης ότι κυριαρχεί. Στη διαιτησία, η φήμη λειτουργεί (και έχει επιρροή) όπως στην οικονομία. Την τρελαίνει. Τη χορεύει.

Στο κάτω-κάτω όλοι το ίδιο, στο βάθος, θέλουν (το κοκό που έγλειφε, μοναχοφαγάς σχεδόν, ο Ολυμπιακός τα προηγούμενα 20 χρόνια) και όλοι είναι έτοιμοι ν’ αποθεώσουν όποια διοίκηση το καταφέρει. Κανένας δεν έχει προπατορικό «ηθικό πλεονέκτημα» να το τσαμπουνήσει μες στη μούρη του ΠΑΟΚ…

(sdna)