Οι αστρονόμοι δεν είναι βέβαιοι για το πώς ακριβώς σχηματίζονται οι φακοειδείς γαλαξίες καθώς μπορεί να σχηματίζονται με πολλούς τρόπους. Οι φακοειδείς γαλαξίες μπορεί να είναι σπειροειδείς γαλαξίες που συγχωνεύτηκαν με άλλους γαλαξίες ή που έχουν ως επί το πλείστον εξαντλήσει το αέριο σχηματισμού άστρων και έχουν χάσει τους προεξέχοντες σπειροειδείς βραχίονες τους. Μπορεί επίσης να ξεκίνησαν περισσότερο σαν ελλειπτικοί γαλαξίες και στη συνέχεια να συνέλεξαν αέριο σε έναν δίσκο γύρω τους.

Κάποια στοιχεία δείχνουν ότι ο NGC 2775 συγχωνεύτηκε με άλλους γαλαξίες στο παρελθόν. Αόρατος σε αυτήν την εικόνα του Hubble, ο NGC 2775 έχει μια ουρά αερίου υδρογόνου που εκτείνεται σχεδόν 100.000 έτη φωτός γύρω από τον γαλαξία. Αυτή η αμυδρή ουρά θα μπορούσε να είναι το υπόλειμμα ενός ή περισσότερων γαλαξιών που περιπλανήθηκαν πολύ κοντά στον NGC 2775 πριν απομακρυνθούν και απορροφηθούν. Εάν ο NGC 2775 συγχωνεύτηκε με άλλους γαλαξίες στο παρελθόν, αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει την παράξενη εμφάνιση του γαλαξία σήμερα.

Οι περισσότεροι αστρονόμοι ταξινομούν τον NGC 2775 ως έναν “χνουδωτό” σπειροειδή γαλαξία. Οι “χνουδωτοί” σπειροειδείς γαλαξίες έχουν ασαφείς, ασυνεχείς βραχίονες που συχνά περιγράφονται ως «φτερωτοί» ή ως «σύμπλεγμα» άστρων που σχηματίζουν χαλαρά σπειροειδείς βραχίονες.

Το Hubble είχε δημοσιεύσει μια προηγούμενη εικόνα του NGC 2775 το 2020. Αυτή η νέα έκδοση προσθέτει επιπλέον παρατηρήσεις σε ένα συγκεκριμένο μήκος κύματος κόκκινου φωτός που εκπέμπουν τα νέφη υδρογόνου γύρω από τα τεράστια νεαρά αστέρια, τα οποία φαίνονται ως φωτεινά ροζ στίγματα στην εικόνα. Αυτό το πρόσθετο μήκος κύματος φωτός βοηθά τους αστρονόμους να προσδιορίσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια πού σχηματίζονται νέα αστέρια στον γαλαξία.

(photo: pixabay)