Παραδοσιακά το ουράνιο εξορύσσεται από πετρώματα, πηγές που είναι περιορισμένες. Οι ωκεανοί και οι θάλασσες της Γης εκτιμάται ότι περιέχουν περίπου 4,5 δισεκατομμύρια τόνους ουρανίου, υπερβαίνοντας τα χερσαία κοιτάσματα κατά χίλιες φορές.

Στο θαλασσινό νερό, το ουράνιο βρίσκεται ως μικροσκοπικά φορτισμένα σωματίδια, τα οποία οι επιστήμονες ονομάζουν ουρανύλιο. Η εξαγωγή ουρανυλίου από το νερό των ωκεανών αποδεικνύεται πρόκληση επειδή τα υλικά που χρησιμοποιούνται δεν έχουν επαρκή επιφάνεια, γεγονός που εμποδίζει την αποτελεσματική παγίδευση ιόντων ουρανίου.

Μια κινεζική ερευνητική ομάδα ανέπτυξε ένα υλικό από ανθρακονήματα εμποτισμένο με διακριτούς συνδετικούς παράγοντες. Μετά από χημική επεξεργασία, το ινώδες υλικό αναπτύσσει πολυάριθμες μικρές κοιλότητες ικανές να παγιδεύουν σωματίδια ουρανυλίου.

Κατά τη διάρκεια πειραματικών δοκιμών, αυτό το ύφασμα από ανθρακονήματα επέδειξε μια εντυπωσιακή ικανότητα να εξάγει 12,6 μιλιγκράμ ουρανίου ανά γραμμάριο θαλασσινού νερού σε διάστημα 24 ημερών, ξεπερνώντας σε απόδοση πολλά υλικά που είχαν δοκιμαστεί προηγουμένως.

Η πρόοδος είναι σημαντική καθώς παρουσιάζει μια βιώσιμη προσέγγιση για την αξιοποίηση των τεράστιων αποθεμάτων ουρανίου των ωκεανών για πυρηνικά καύσιμα. Αυτό έρχεται μετά την πρόσφατη ανάπτυξη μιας μεθόδου απομάκρυνσης ραδιενεργών ρύπων από το νερό από Ρώσο επιστήμονα.

(photo: freepik)