Ο πρώτος ήταν ο «2010 TK» με διάμετρο 400 μέτρα και ο δεύτερος είναι ο «2020 XL5» με διάμετρο περίπου 1,2 χιλιόμετρα, δηλαδή έχει τριπλάσιο μέγεθος. Και οι δύο έχουν βρεθεί στο λεγόμενο σημείο Λαγκράνζ L4 μεταξύ Ήλιου και Γης. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Τόνι Σαντάνα-Ρος των πανεπιστημίων του Αλικάντε και της Βαρκελώνης, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Communications», εκτιμούν ότι στο μέλλον μπορεί να βρεθούν και άλλοι Τρωικοί αστεροειδείς να συνοδεύουν τη Γη.

   Η αρχική ανακάλυψη του «2020 XL5», ο οποίος είναι σκουρόχρωμος και πλούσιος σε ποσότητα άνθρακα, έγινε με το τηλεσκόπιο Pan-STARRS 1 της Χαβάης και η επιβεβαίωση με τα τηλεσκόπια SOAR στη Χιλή και Lowell στην Αριζόνα. Οι υπολογισμοί των επιστημόνων δείχνουν ότι ο μεγαλύτερος Τρωικός αστεροειδής «2020 XL5″»θα συνεχίσει να συντροφεύει τη Γη για τουλάχιστον 4.000 χρόνια ακόμη, αλλά σταδιακά θα διαταραχθεί βαρυτικά η τροχιά του και κάποια στιγμή θα «δραπετεύσει» στο διάστημα εγκαταλείποντας την παρέα της Γης.

   Οι επιστήμονες θέλουν -εν τω μεταξύ- να μελετήσουν τους γήινους Τρωικούς αστεροειδείς επειδή αποτελούνται από αρχέγονα υλικά που ανάγονται στην πρώιμη εποχή γέννησης του ηλιακού συστήματός μας και άρα πιθανώς περιέχουν τμήματα των υλικών που σχημάτισαν την ίδια τη Γη.

«Αν μπορέσουμε να ανακαλύψουμε περισσότερους Τρωικούς αστεροειδείς και αν μερικοί από αυτούς έχουν πιο “βολικές” τροχιές, πιθανώς θα είναι φθηνότερο να φτάσουμε σε αυτούς παρά στη Σελήνη.

Συνεπώς θα μπορούσαν να γίνουν ιδανικές βάσεις για μία προωθημένη εξερεύνηση του ηλιακού συστήματος ή ακόμη και πηγή πρώτων υλών», δήλωσε ο αστρονόμος Σέζαρ Μπρισένο του αστεροσκοπείου Cerro Tololo Inter-American Observatory στη Χιλή.